Аксана Веніямінава () — беларуская мастачка, фатографка, куратарка і арт-адукатарка. У сваёй творчасці яна даследуе памяць, рытуалы, жаночую ідэнтычнасць, сямейную гісторыю і ўзаемасувязь чалавека з месцам праз дакументальную і канцэптуальную фатаграфію.
Біяграфія Нарадзілася ў Віцебску ў 1986 годзе. У 2009 годзе скончыла факультэт міжнародных эканамічных адносін Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта. Сваю мастацкую практыку яна пачала з аналагавай фатаграфіі, а пазней вывучала сучасную і дакументальную фатаграфію. У наступныя гады яна распрацоўвала ўласныя дакументальныя і канцэптуальныя праекты, у якіх даследавала памяць, рытуалы і жаночы жыццёвы досвед.
Пазней Веніямінава пераехала ў Парыж (Францыя), дзе атрымала ступень MBA ў менеджменце сучаснага мастацтва і калекцыянавання.
Творчасць Найбольш вядомы яе праект — «White Dress» (Белая сукенка), серыя дакументальных фотаздымкаў, прысвечаная традыцыі захоўваць вясельную сукенку як абярэг, які, паводле павер’яў, павінен ахоўваць шлюб. Праект, створаны ў Беларусі, спалучае партрэты жанчын, сфатаграфаваных у іхніх дамах праз шмат гадоў пасля вяселля, з іх асабістымі сведчаннямі. Хоць у аснове праекта ляжыць беларуская культура, ён закранае традыцыі і павер’і, пашыраныя ў розных краінах і супольнасцях, і даследуе, як звычайныя прадметы становяцца носьбітамі асабістай і калектыўнай памяці.
Іншы значны праект — «Post Vitam» — складаецца з пастановачных нацюрмортаў, створаных з сямейных рэліквій і паўсядзённых прадметаў, звязаных з памяццю і мінулым. Спалучаючы асабістыя рэчы з прадметамі, добра знаёмымі жыхарам постсавецкай прасторы, серыя даследуе ўспадкаваныя сямейныя наратывы, міжпакаленчую траўму, гора і замоўчаныя перажыванні. Праз паўтаральныя матывы і старанна скампанаваныя выявы праект разважае пра памяць як пра індывідуальны і калектыўны працэс, выкарыстоўваючы фатаграфію як рытуал успаміну, прызнання і вызвалення.
Яе працы выстаўляліся ў Дрэздэне, Рызе, Тбілісі, Парыжы і Мінску.
Публікацыі У 2026 годзе дакументальны праект Веніямінавай «White Dress» (Белая сукенка) быў выдадзены ў выглядзе фотакнігі ў выдавецтве TAMAKA. Кніга не проста ўзнаўляе арыгінальную серыю, а прапануе новы кантэкст для праекта, спалучаючы фотаздымкі са сведчаннямі выяўленых на іх жанчын і запрашаючы чытачоў па-новаму зірнуць на сімволіку белай вясельнай сукенкі і культурныя міфы, звязаныя са шлюбам. Развіваючы ідэі арыгінальнай працы, выданне даследуе, як адзін прадмет адзення можа ўвасабляць асабістую памяць, сямейную традыцыю і калектыўны культурны досвед.
Працы Веніямінавай таксама публікаваліся ў такіх выданнях, як The Washington Post, The Guardian, The Calvert Journal, C41 Magazine, frankie magazine (Аўстралія), She Gazes (Францыя), а таксама ў іншых міжнародных медыя, прысвечаных сучаснай фатаграфіі і візуальнай культуры.
Узнагароды 2017: Hellerau Photography Award, намінацыя. 2018: Kolga Photo Award, шорт-ліст. 2019: International Photography Grant, намінацыя. 2020: The Month of Photography in Grenoble, шорт-ліст.
Выставы 2018: Festspielhaus Hellerau, PORTRAITS — Hellerau Photography Award exhibition, Дрэздэн, Германія. 2018: Riga Photomonth, Рыга, Латвія. 2018: Kolga Tbilisi Photo, Тбілісі, Грузія. 2018: Нацыянальны цэнтр сучасных мастацтваў, выстаўка «Не-мода», Мінск, Беларусь. 2019: Нацыянальны цэнтр сучасных мастацтваў, выстаўка «Родны склон», Мінск, Беларусь. 2019: Riga Photomonth, Рыга, Латвія. 2020: Мемарыяльны музей-майстэрня З. І. Азгура, персанальная выстаўка «Post Vitam», Мінск, Беларусь. 2021: Нацыянальны цэнтр сучасных мастацтваў, выстаўка «Genius Loci», Мінск, Беларусь. 2021: Galerie Joseph, «ImageNation Paris», Парыж, Францыя. 2022: KVOST, «Dialog Between Generations. Belarusian Female Artists», Берлін, Германія. 2023: Galerie Geraldine Banier, «Post Vitam» (сола-выстава), Парыж, Францыя.
Крыніцы