Жан Венса́н Фелікс Ламуру́ (; 3 мая 1779, Ажэн — 26 сакавіка 1825) — французскі альголаг і заолаг.
У 1805 годзе абараніў дысертацыю, у 1807 г. прыехаў у Парыж, дзе быў абраны членам-карэспандэнтам Акадэміі навук. З 1808 г. прафесар прыродазнаўчай гісторыі ў Кане.
Ён унёс важны ўнёсак у альгалогію (вучэнне пра водарасці). У 1824 годзе Ламуру налічваў ужо 590 відаў водарасцей, тады як яшчэ пяць гадоў назад (1819) — 342. Яму належыць лепшая спроба альгалагічнай сістэматызацыі ў першай траціне XIX стагоддзя, хоць ён дзіўным чынам адносіў каралінавыя () з чырвоных водарасцей да жывёл (каралавых паліпаў) пад імем Polypiers calcifères. Памылка гэта трымалася даволі доўга і была выпраўлена спачатку Швейгерам, а потым Кютцынгам і Дэкенам.
Выданні Найбольш вядомае і важнае яго сачыненне — «Histoire des Polypiers coralligènes nexibles vulgairement nommées Zoophytes» (1816). «Essai sur plusieures espèces de Fucus peu connues» (1805), «Essai sur les genres de la famille des Thalassiophytes non articulées» (1813), «Exposition méthodique des genres de l’ordre des Polypiers» (П., 1821).
Спасылкі
Катэгорыя:Заолагі Францыі Катэгорыя:Батанікі Францыі Катэгорыя:Альголагі