Алеато́рыка (верагодна, з Борев Ю. Б. Эстетика. — М.: Высш. шк., 2002. — выпадковы < — ігорны < — ігрок < — ігральная костка) — метад кампазіцыі ў музыцы XX—XXI стагоддзяў, які дапускае варыябельныя адносіны паміж элементамі музычнай тканіны (у тым ліку нотнага тэксту) і музычнай формы і які прадугледжвае нявызначанасць або выпадковую паслядоўнасць гэтых элементаў пры складанні або выкананні твора.
Як метад кампазіцыі алеаторыка развілася ў процівагу строгаму варыянту серыяльнай музыкі, у тэхніцы якой элементы ва ўсіх параметрах музычнай кампазіцыі (гармонія, рытм, форма, дынаміка, тэмбр і г д.) былі строга дэтэрмінаваныя тымі ці іншымі перадкампазіцыйнымі алгарытмамі (формуламі, мадэлямі).
Літаратура Теория современной композиции. — М.: Музыка, 2007. — ISBN 5-7140-0887-1
Катэгорыя:Кампазіцыя (музыка) Катэгорыя:Музычная тэрміналогія Катэгорыя:Тэорыя музыкі