Uvjetni otpust (francuski: parole) u pravnoj terminologiji označava puštanje osuđenika na slobodu prije nego što je u potpunosti odslužio kaznu, pod uvjetom da ne počini novo krivično djelo za vrijeme trajanja uvjetne kazne.
Služi kao motivacija osuđenicima da se u zavodu dobro i primjereno vladaju. Za određivanje ovog otpusta potrebno je da se kumulativno ispune formalni (izdržana polovina izrečene kazne zatvora ili 3/5 ako se radi o dugotrajnoj kazni) i materijalni uvjeti (da se osuđenik tokom izdržavanja kazne toliko popravio da se može očekivati da će se uspješno resocijalizirati).
Pokreće se na molbu osuđenika, člana uže porodice i prijedlog upravnika zavoda. Prema pregledu akademske literature koju je uradila ekonomistica Jennifer Doleac, smanjenje nadzora nad uslovnim otpustom bio je jedan od najisplativijih načina da se poboljša reintegracija i rehabilitacija bivših zatvorenika.
Ratni zarobljenici Uvjetni otpust je "sporazum osoba koje su zarobljene od protivničke vojske da više neće dizati oružje protiv onih koji su ih zarobili, bilo na ograničeno vrijeme ili tokom nastavka rata." Američko ministarstvo odbrane definiše uslovni otpust šire: US Department of Defense Directive 1300.7, Training and Education Measures Necessary to Support the Code of Conduct (23 December 88). Praksa puštanja neprijateljskih trupa na uslovnu slobodu počela je prije više hiljada godina, još iz vremena Kartagine. Herbert C. Fooks, Prisoners of War 297 (1924). Povremeni otpust je omogućio otmičarima zatvorenika da izbjegnu teret da ih hrane i brinu o njima, a da se i dalje izbjegava da se zatvorenici vrate svojim starim redovima nakon što budu pušteni. Također, na taj način omogućava se strani koja ih je zarobila da vrate svoje ljude u razmjeni zarobljenika. Hugo Grotius, rani međunarodni advokat, blagonaklono je govorio o uslovnoj slobodi ratnih zarobljenika. Hugo Grotius, De Jure Belli ac Pacis (1625), reprinted in 2 Classics of International Law 853-54 (J. Scott ed. 1925). Tokom Američkog građanskog rata, prvi zvanični sistemi razmjene zarobljenika (Dix-Hill kartel i Lieberov kodeks) postavili su pravila o uslovnom otpuštanju ratnih zarobljenika. James M. McPherson, Battle Cry of Freedom 791 (1988); U.S. Army General Orders No. 100 (24 April 1863), reprinted in R. S. Hartigan, Lieber's Code and the Law of War 45–71 (1983). Razmišljanja Francisa Liebera o uslovnoj slobodi kasnije su se ponovo pojavila u Briselskoj deklaraciji iz 1874. Haškoj konvenciji i Ženevskoj konvenciji o postupanju s ratnim zarobljenicima. Annex to Hague Convention IV Respecting the Laws and Customs of War on Land, Art. 10 (1907) and Geneva Convention Relative to the Treatment of Prisoners of War, Art. 21 (1949), both reprinted in Documents on the Laws of War 216 (A. Roberts & R. Guelff (ed.), 1982). U Sjedinjenim Američkim Državama trenutna politika zabranjuje američkom vojnom osoblju koje su ratni zarobljenici da prihvate uvjetni otpust. Kodeks borbenih snaga Sjedinjenih Država kaže: Code of Conduct for Members of the Armed Forces of the United States, Exec. Order No. 10,631, 20 Fed. Reg. 6057, 3 C.F.R. 1954–58 Comp. 266 (1955), as amended by Exec. Order No. 12,017, 42 Fed. Reg. 57941 (1977); and Exec. Order No. 12,633, 53 Fed. Reg. 10355 (1988). Taj stav ponavlja Ministarstvo odbrane. DoD Directive 1300.7, Enclosure 2, Para. B3a(5). Reference
Kategorija:Krivično pravo Kategorija:Latinski pravni izrazi