Njemačka marka

O drugim valutama istog naziva pogledajte Marka (valuta)

300px|desno|Novčanica od 5 njemačkih maraka, izdate od američkih okupacionih snaga, nakon Drugog svjetskog rata|mini Njemačka marka (njem. Deutsche Mark skrać. DM) je bila valuta Savezne Republike Njemačke u periodu od 21. juna 1948 do 31. decembra 2001. Uvedena je putem novčane reforme 1948 na području američke, britanske i francuske okupacione zone, zamjenjujući Reichsmark (Marku Trećeg Reicha). Nedugo poslije, i u ruskoj okupacionoj zoni uvodi se 24. jula 1948 nova valuta istog naziva (Deutsche Mark) koja ostaje valuta Njemačke Demokratske Republike (DDR-a) do 31. jula 1964. Poslije osnivanja Savezne Republike Njemačke (Zapadne Njemačke) 23. maja 1949, marka ostaje njena zvanična valuta, kao i valuta u zapadnom Berlinu. Nakon ujedinjenja Njemačke, marka postaje valuta Njemačke sve do uvođenja eura.Zakon o ukidanju opticaja banknota i kovanica njemačke marke Ipak, po provedenim anketama, mnogi Nijemci još uvijek preračunavaju iznose iz eura u marke i većinom smatraju da je marka bila mnogo stabilnija valuta od eura. Po podacima Savezne njemačke banke (Bundesbank) u novembru 2008 u opticaju je bilo oko 14 milijardi njemačkih maraka, koje još nisu konvertovane u eure.

Marka je izdavana u obliku kovanica i novčanica. Postojale su ukupno četiri serije novčanica.

Historija Uvođenje njemačke marke Nakon završetka Drugog svjetskog rata, ranija njemačka valuta Reichsmarka više nije bila pogodna za opticaj, pošto nije imala pokriće u nacionalnom proizvodu niti je imala povjerenje stanovništva. Neposredno poslije rata, pored gotovo bezvrijedne Reichsmarke, bila je najviše raširena razmjena dobara odnosno trampa. Pošto su se interesi savezničkih sila u to vrijeme počeli značajno razilaziti, naročito interesi zapadnih saveznika (Francuske, SAD-a i Velike Britanije) s jedne strane i SSSR-a s druge, zapadni saveznici su nastojali što je moguće više razviti zone pod svojim utjecajem te provesti valutnu reformu i uvesti novu stabilnu valutu.

Plan uvođenja nove valute je bio pod najstrožijom tajnom. Određeni dijelovi plana su usaglašeni na takozvanoj Konklavi u Rothwestenu. Tom prilikom su se u Rothwestenu (dolina Fulde) od 21. aprila do 8. juna 1948 godine sastali predstavnici jedanaest njemačkih banaka kao i vodeći njemački ekonomisti sa predstavnicima tri okupacione sile i sačinili nacrt četiri zakona o novim postavkama novčanih poslova koji su regulisali uvođenje nove valute. Već u martu 1948 godine iz ovih zakona proizilazi i zakon o uspostavljanju Banke njemačkih zemalja (Bank der deutscher Länder). Danas u Rothwestenu postoji muzej u kojem su sačuvani predmeti i dokumenti iz ovog vremena. O uvođenju nove valute, stanovništvo je obaviješteno 18. juna 1948 godine putem radija, samo tri dana prije uvođenja marke.

Njemačka marka (D-Mark) uvedena je u opticaj 21. juna 1948 godine u zapadnim okupacionim zonama (pokrajine Schleswig-Holstein, Hamburg, Bremen, Donja Saksonija, Sjeverna Rajna-Vestfalija, Hessen, Porajnje-Falačka, Baden, Würtemberg-Baden, Würtemberg-Hohenzollner i Bavarska) kao i u zapadnom Berlinu 24. juna 1948 godine. Podjela novih novčanica se vršila na mjestima gdje su se dotad dijelile markice za hranu. Svaki građanin je dobijao po 60 maraka i to 40 maraka odmah a ostatak dva mjeseca kasnije.„Der Teuro von 1948“ na Spiegel-online.de povodom 60. godišnjice valutne reforme Preduzeća su dobijala 60 DM po radniku.

Raniji novac, marka Trećeg Reicha (Reichsmark ili RM) se mijenjala za nove marke po kursu 100 RM za 6,50 DM, dok je za pretvaranje potraživanja vrijedio kurs 10 RM za 1 DM. Jedino su tekuća potraživanja poput plata i stanarina bila pretvarana u DM po kursu 1:1. Otpisi dugovanja, hipoteke i slični uzajamni odnosi su pretvarani u odnosu 10 RM:1 DM, kao i rezerve premija osiguranja i privatna osiguranja te stambena štednja i stambeni fondovi (Bausparkassen).

Kao posljedica valutne reforme 1948, značajno je smanjena količina novca u opticaju. Prema analizama Međunarodne klirinške banke, na ovaj način je Reichsmarka zamijenjena sa novom njemačkom markom u odnosu 12,6 RM:1DM.G. Schmölders: Währungsreform u: Handwörterbuch der Betriebswirtschaft, Bd. 4, 3. izdanje, 1961, str. 6133 Ponovno su stupile na snagu uobičajene funkcije novca, a Centralna banka je kontrolisala izdavanje novca. U periodu od 27. juna do 8. augusta 1948 godine, izdavanje novca je bilo dosta ograničeno i svodilo se samo na zamjenske kredite. Tek od oktobra 1948, u većoj mjeri dolazi do izdavanja novca od strane Centralne banke.

Nova valuta je dovela i do znatnog porasta cijena, što je rezultiralo općim štrajkom 12. novembra 1948 godine. U tom jedinom općem štrajku u historiji Savezne Republike Njemačke učestvovalo je oko 9 miliona ljudi.

U saveznoj pokrajini Saarland, Reichsmarka je već u junu 1947 godine zamijenjena Saar-markom. Nakon pripojenja Saarlanda Njemačkoj 1. januara 1957 godine, postepeno se Saar-marka zamjenjuje njemačkom markom, ali tek od 7. jula 1959 godine i monetarnog sporazuma sa Francuskom, njemačka marka postaje službena valuta u Saarlandu.

U ruskoj okupacionoj zoni i kasnije DDR-u, više kao jedinstveni znak valute u periodu od kraja juna 1948 do 1964 također je služila njemačka marka (DM). Od 1964 zvanična valuta DDR-a se naziva marka njemačke Centralne banke (Mark der Deutschen Notenbank ili MDN) a od 1968 do kraja juna 1990 marka DDR-a (Mark der DDR ili M).

U Zapadnom Berlinu uvođenje njemačke marke je bilo povod za blokadu Berlina.

Marka pod kontrolom Bundesbanke Njemačka marka je ispočetka izdavana od strane Banke njemačkih zemalja, koja je 1957 godine postala Njemačka savezna banka (Deutschen Bundesbank). Pored zvaničnih izdanja, Bundesbanka je od 1960 do 1988 izdavala savezne trezorske zapise i serije zamjenskih novčanica kao rezervu novca u kriznim periodima. DM je imala, i dalje ima, ugled kao tvrda valuta. Ovo proizilazi iz usporedbe sa unutrašnjom kupovnom moći sa ostalim valutama. Jedna statistička studija iz 1977Roeper, Hans: Die D-Mark – Vom Besatzungskind zum Weltstar, Frankfurt a. M., Societäts-Verlag, 1978, str. 282, uspoređuje unutrašnje kupovne moći nekoliko valuta u odnosu na 1950 godinu u slijedećim zemljama (tabela desno): DržavaOst. kup. moći 1977 u odnosu na 1950 Velika Britanija18% Japan19% Francuska21% Italija22% Švedska23% Holandija27% Belgija35% SAD40% Švicarska42% Njemačka44% Iako je to bio velik pad vrijednosti njemačke marke od gotovo pola, ipak je bio mnogo manji nego u većini razvijenih zemalja. U oko 50 godina od uvođenja marke 1948 godine do uvođenja eura 1999 godine njena kupovna moć je opala na oko četvrtinu.

Stopa inflacije u ovom vremenskom periodu bila je prosječno oko 3 posto što je više nego što danas ima euro. Gubljenje vrijednosti marke se može ogledati i u visokoj stopi rasta, koja obično vodi u do veće inflacije. U skladu sa procesima reunifikacije Njemačke 1990 godine, i u bivšoj DDR uvodi se zapadnonjemačka marka. To je za Nijemce iz DDR-a bila vjerovatno jedna od najvećih promjena u toku reunifikacije, jer je zapadnonjemačka marka tamo važila kao simbol privrednog čuda i prosperiteta.

Kurs zamjene istočnonjemačkih maraka je varirao u zavisnosti od starosti građana: osobe starije od 60 godine mogle su mijenjati do 6.000 DDR maraka u DM po kursu 1:1. Za osobe do 40 godina ograničenje je bilo 4.000 DDR maraka, a za djecu mlađu od 14 godina 2.000 DDR maraka. Čak i plate, stipendije, penzije, zakupnine i druge stalne isplate su zamijenjene po ovom kursu. Sva imovina koja je prelazila preko ovih ograničenja kao i obaveze i dugovi, pretvarana je po kursu od 2 DDR marke za 1 DM.

Marka nakon uvođenja eura Od uvođenja eura 1. januara 1999 godine njemačka marka je prestajala postojati kao nezavisna valuta i do 2002 godine je postojala kao podjedinica eura. Kovanice i novčanice su i dalje bile u opticaju sve do ponoći 31. decembra 2001 godine. Nakon toga marke i pfeninge je bilo moguće određeno vrijeme besplatno zamijeniti za eure i cente u filijalama Bundesbanke. Većina trgovina i banaka je primala marke, više na dobrovoljnoj bazi, uporedo sa eurima sve do 28. februara 2002 godine. Pojedine trgovine povremeno su pokretale akcije primanja starih njemačkih maraka pri kupovini robe, čak i nekoliko godina nakon uvođenja eura.Große Umtauschaktion für alter D-Mark; Badischen ZeitungDer lange Abschied von der Mark; Welt Online

Oblici izdanja U opticaju su bile izdane kovanice i novčanice njemačkih maraka.

Kovanice Postojale su slijedeće kovanice njemačkih maraka: Nazivna vrijednost Slika Metal Prečnik Debljina Masa Period opticaja 1 pfennig Čelična jezgrasa premazom bakra 16,5 mm 1,38 mm 2 g 1948–20012 pfenniga 95%-tna legura bakra 19,25 mm 1,52 mm 3,25 g 1950–1968Čelična jezgrasa premazom bakra 2,9 g 1968–2001 5 pfenniga Čelična jezgrasa premazom mesinga 18,5 mm 1,7 mm 3 g 1949–2001 10 pfenniga Čelična jezgrasa premazom mesinga 21,5 mm 1,7 mm 4 g 1949–2001 50 pfenniga frameless Bakar/nikl 20 mm 1,58 mm 3,5 g 1949–2001 1 marka frameless Bakar/nikl 23,5 mm 1,75 mm 5,5 g 1950–20012 marke Bakar/nikl 26,75 mm 1,79 mm 7 g 1951–1973 Magnimat 1970–20015 maraka legura srebro/bakar 29 mm 2,07 mm 11,2 g 1951–1975 Magnimat 10 g 1975–2001 Nadalje, kovale su se i komemorativne kovanice: komemorativna kovanica od 5 DM, kovana od 1952–1980 od srebra, a od 1980–1986 od magnimata komemorativna kovanica od 10 DM, kovana 1970–1972 (sve sa oznakom godine 1972 povodom Olimpijskih igara 1972.) te u periodu 1987–2001.

Kovanje kovanica od 50 pfenniga otpočelo je 1949 godine sa oznakom Banke njemačkih zemalja. Naredne godine, 1950, ta oznaka je zamijenjena sa natpisom Savezna republika Njemačka (Bundesrepublik Deutschland). Međutim, kovnica u Karlsruhe (oznaka G) određeno vrijeme je zaboravila promijeniti stari natpis, te pustila u opticaj oko 30 hiljada kovanica od 50 pfenniga. Danas su te kovanice s pogrešnim natpisom veoma cijenjene kod kolekcionara, a vrijednost im se kreće i do 700 eura, u zavisnosti od očuvanosti.yatego.comwww.preisroboter.de

Novčanice Postojale su četiri serije novčanica.

Prva serija Prva serija novčanica njemačke marke izdana je 1948 godine u sklopu valutne reforme, od strane Banke njemačkih zemalja pod upravom zapadnih saveznika. Sam dizajn prve serije se dosta oslanjao na američki dolar. Nije postojao natpis institucije koja je izdala novčanice. Pošto su za potrebe reforme iskovane samo kovanice od 1 pfenniga, neophodno je bilo štampanje i izdavanje novčanica od jedne i dvije DM. Unutar ove serije postojala su dva različita izdanja novčanica od 20 i 50 DM. Od 24. juna 1948, proširen je opticaj zapadnonjemačke marke i na tri zapadna sektora Berlina. Te novčanice su bile označene oznakom B. U svakodnevnom govoru, novčanice sa oznakom B su nazvane Bären-Mark (medvjeđje marke). Karakteristika ove serije da osim guilloche (giloša - uzorak) nemaju nikakvih sigurnosnih oznaka.

Druga serija mini|desno|Prednja strana novčanice od 10 DM iz druge serije Druga serija je izdana 1949 također od strane Banke njemačkih zemalja, a umjesto natpisa Banknote (novčanica) postojala je oznaka Bank deutscher Länder. Djelimično su novčanice (naročito od 10 i 20 DM) bile gotovo identične s novčanicama iz prve serije. Kao sigurnosne oznake, sve novčanice iz ove serije su, kao i one iz prve, imale guilloche, mada su novčanice od 5 i 10 pfenniga i 5 i 50 DM imala i vodeni žig. Novčanica od 5 DM imala je ugrađene i sigurnosne niti.

Treća serija