Jovan Simonov Plamenac (Boljevići, Osmanlijsko carstvo 1873 - DFJ, 1944) bio je učitelj, pedagog, crnogorski, srbijanski i jugoslavenski političar i državnik, crnogorski pravaš i srbijanski radikal, narodni zastupnik i ministar u više vlada, premijer i ambasador u vlastima u Kneževini i Kraljevini Crnoj Gori i Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca, odnosno Jugoslaviji, organizator Božićne pobune 1919. godine, borac za očuvanje pravnog poretka, te kolaboracionista u vrijeme Drugog svjetskog rata, strijeljan od strane partizana bez suđenja.
Biografija Jovan Plamenac se rodio u selu Boljevići, izvan grada Bara, a bliže Skadarskog jezera, u Osmanlijskom carstvu, 1873. godine, prije nego što je ta teritorija u srpsko-osmanlijskim ratovima 1877. godine osvojena od Osmanlija i dobijena na Berlinskom kongresu 1878. godine. Jovan Simonov Plamenac je rođen kao potomak starocrnogorskog plemena istoimenog sela, Boljevićima, iz Crmnice, odnosno Crmničke nahije. Staro bratstvo Plamenaca, koje je dobilo ime po plamenu
Niže školovanje Jovan je završio u samoj Kneževini Crnoj Gori, uključujući i nižu srednju školu, pa je potom otišao u Kraljevinu Srbiju za više obrazovanje. Pohađao je učiteljsku školu u Aleksincu, koju je napustio, a završio je u Pakracu u Austro-Ugarskoj monarhiji, u Kraljevini Hrvatske i Slavonije, njenog ugarskog dijela. Naknadno je završio dvogodišnji pedagoški kurs u Jeni u Njemačkom carstvu.
Po povratku u domovinu, dobija posao vaspitača u srpskoj pravoslavnoj bogosloviji i učiteljskoj školi.
Politika Nakon školovanja se vraća u domovinu i biva 1906. godine izabran na prvim crnogorskim parlamentarnim izborima, poslije proglašavanja Ustava za Kneževinu Crnu Goru od strane kneza Nikole godinu dana ranije, za parlamentarnog zastupnika. Svoju prvu parlamentarnu aktivnost iskazuje u debati oko službenog imena crnogorske narodne skupštine u vrijeme njenih prvih zasijedanja iste godine. Glavna debata je bila ima li potrebe isticati srpsku pripadnost crnogorske države samim imenom, jer bi tako dolazilo do miješanja sa srbijanskom narodnom skupštinom. Jovan S. Plamenac je bio zagovornik ideja koja je pobijedila i bila izglasana većinskim glasovima, i to ona da službeni naziv narodne skupštine bude Srpska Narodna Skupština Knjaževine Crne Gore.
Ministar Nakon razbijanja prve političke partije u Crnoj Gori, Narodne stranke i rušenja vlade narodnjaka Andrije Radovića, zbog političkih sukoba sa dvorom, osniva se nova vlada lojalna direktnoj Nikolinoj vladavini mladog srpskog narodnjaka i omladinca upravo došlog iz Primorja, Lazara Tomanovića, 17. aprila 1907. godine. U ovaj ministarski savjet ulazi Jovan Plamenac kao ministar prosvjete i crkvenih djela, smjenjujući Gavrila Cerovića. Dana 15. aprila 1909. godine Tomanovićeva vlada daje otkaz, nakon što joj je izglasano nepovjerenje u narodnoj skupštini prouzrokovano surovim metodama protiv demokratije i neuspješnom vanjskom politikom, u vrijeme aneksione krize i vrhunca istočnog pitanja, kada je Austro-Ugarska anektirala Bosnu i Hercegovinu, a koju je crnogorska politika smatrala srpskom nacionalnom teritorijom, te je tako Plamenac izgubio i svoje ministarstvo. U vrijeme svog ministrovanja, Jovanu Plamencu se može pripisati uspješno usvajanje Zakona o parohijalnom sveštenstvu za srpsko-pravoslavnu Cetinjsku mitropoliju, koja se tada smatrala autokefalnom crnogorskom crkvom. Kao predlagač zakona, Plamenac je održao govor u narodnoj skupštini:
Pozivajući se između ostalog i na nacionalne osjećaje, crnogorska narodna skupština je gotovo jednoglasno usvojila Jovanov prijedlog zakona. Narodni zastupnik Risto Bošković je reagirao na Jovanovu besjedu:
Knez Nikola se nije obazirao na zakonodavno tijelo i preporuke bivšeg predsjednika ministarstva Lazara Tomanovića, te mu je dao novi mandat da sastavi ministarski savjet. U novom sazivu ministarskog savjeta Jovan Plamenac je po osobnom zahtjevu postavljen za ministra unutrašnjih poslova, a kako mu nasljednik nije bio pronađen, ministar pravde dr. Sekule Drljević je postao i vršilac dužnosti ministra prosvjete i crkvenih djela. Kako je bio u tim krugovima, Jovan Plamenac se uključuje u drugu, novosnovanu političku stranku u Crnoj Gori, Pravu narodnu stranku, koja se predstavljala više kao dvorska stranka, protivna revolucionarnijim klubašima, pa je postao znameniti pravaš. Zbog svojih rigoroznih činova je zadobio žestoki gnjev klubaša i klubaških pristalica, koji su i dalje bili progonjeni.
Dana 6. februara 1910. godine je privremeno napustio ovo ministarsko mjesto na nekoliko mjeseci, a premijer Tomanović je napustio svoje mjesto da bi ga mijenjao. Jovan Simonov Plamenac je doživio preobražanje Crne Gore iz kneževine u kraljevinu, odnosno krunidbu kneza Nikole I Petrovića za prvog crnogorskog kralja. Dana 13. aprila 1910. se vraća na svoju staru poziciju postajući po drugi put ministar unutrašnjih poslova u novom pravaškom ministarskom savjetu dr. Lazara Tomanovića. S te pozicije ponovno odlazi nakon incidenta restrukturiranjem treće Tomanovićeve vlade 12. septembra 1910. godine, kada Tomanović za ministra policije postavlja Filipa Jergovića.
Predsjednik skupštine Godine 1911. ponovno počinje svoju izbornu kampanju. Kao lider pravaša na izborima, uspješno odnosi pobjedu za Pravu narodnu stranku koja ostaje najjača parlamentarna crnogorska stranka, ističući izričito predizborni program Velike Srbije, u kojem se javno opredijelio za nju. Kao najzadužniji za očuvajući uspjeh pravaša, Jovan Simonov Plamenac je većinskim glasovima izabran za predsjednika Crnogorske narodne skupštine 14. decembar 1911. i na tom mjestu ostaje sve do raspuštanja parlamenta 7. novembra 1913. Paralelno sa tom dužnosti, obavlja po treći put poziciju ministra unutrašnjih poslova u vladi vojvode Mitra Martinovića od 19. juna 1912. do 8. maja 1913. U isto vrijeme je i vršilac svog nekadašnjeg Ministarstva prosvjete i crkvenih djela, a za čije mjesto nije određen ministar. U ovo vrijeme se odvijaju balkanski ratovi u kojim je crnogorska država gotovo udvostručena i dobila zajedničku granicu sa Srbijom, čemu je stremila službena politika. Shodno tome počinju pripreme za ujedinjenje dviju srpskih nacionalnih država, a na Plamenčevo mjesto dolazi nekadašnji klubaški ministar Labud Gojnić. Nakon toga se povlači iz politike i živi na Cetinju, ali ostaje povjerenik crnogorskog dvora. U vrijeme Prvog balkanskog rata, 1912. godine putuje u Istanbul, gdje s ostalim balkanskim saveznicima vodi neuspješne mirovne pregovore sa osmanlijskim vlastima, predstavljajući Kraljevinu Crnu Goru.
Prvi svjetski rat i ujedinjenje Oslobođenje Kraljevina Crna Gora se 1914. godine izjasnila u solidarnost Srbiji i, uprkos obećanjima Centralnih sila, otvorila rat njima i ušla u boj. Ovo je dovelo do pada Crne Gore pod okupaciju i njene činjenične kapitulacije 1916. godine, kao i krišom bjekstva Nikole, njegovog dvora i najbližih pristalica iz zemlje u Kraljevinu Italiju. Jovan Plamenac je bio jedan od prvih koji je za strane novinare napao kralja Nikolu, tvrdeći da se od tog trenutka može smatrati kao mrtav, jer nije postupio kao srbijanski kralj Petar I Karađorđević ili belgijski kralj Albert, čije su zemlje bile teško pritisnut naoružanih snagama Centralnih sila. U vrijeme okupacije moralno podržava pokret otpora. Krajem 1918. godine poslije proboja solunskog fronta, savezničke snage pod komandom francuskog generala Franše D'Eperea oslobađaju Crnu Goru, u prvom redu jadranske trupe srpske vojske generala Dragutina Milutinovića uz pomoć srbijanskih i crnogorskih ustanika i komita. Oslobođenjem Cetinja od strane jednog srbijanskog bataljona obnavlja se cetinjska uprava, ali i vojna paralelno sa civilnom. Nakon proslave oslobođenja Cetinja organizovane od strane predsjednika općine i cetinjske omladine, potpukovnik Svetislav T. Simović saziva zbor viđenijih Cetinjana na kojem se vodi javna rasprava i biraju privremeni upravnik varoši Cetinje. Na sastanku 8. novembra 1918. učestvuje i Plamenac, pored Spasoja Piletića, mitropolita Gavrila Dožića, predstavnika crnogorske vlade u egzilu na zboru Mila Matanovića i drugih poznatih crnogorskih ličnosti.
Ujedinjenje Jovan S. Plamenac odbija uzeti bilo kakvo učešće u Velikoj narodnoj skupštini srpskog naroda u Crnoj Gori koja je preuzela na sebe priznavanje i izvršenje ujedinjenja Crne Gore sa Srbijom, potom započinjanje puta ka većoj zajedničkoj srpsko-hrvatsko-slovenskoj državi, smatrajući čin nelegalnim, suprotnim crnogorskom zakonu i samim tim parlament nelegitimnim narodnim predstavništvom Crne Gore. Po izbornom krahu pristalica uslovnog jugoslavenskog ujedinjenja zelenaša na Cetinju, koji ne uspjevaju osvojiti većinu glasova, a što uspjevaju unitaristički bjelaši, te ili odbijanju prozelenaški orijentiranih narodnih zastupnika da prisustvuju sjednicama Podgoričke skupštine ili u većem broju pristajanju probjelaškom vidu, jer nisu imali većinu u skupštini, Jovan Plamenac dolazi na ideju oružane pobune i obnove crnogorske državnosti, kao striktni legalista, smatrajući potpuno gušenje crnogorske nezavisnosti i suverenosti potpuno pravno neprihvatljivim.
Božična pobuna Po Crnoj Gori radi na okupljanju simpatizera oružane pobune protiv odluka Podgoričke skupštine. Na Cetinju osniva Odbor za pobunu u koji ulaze pojedini viđeniji crnogorski državnici. Stupa u kontakt sa agentima Kraljevine Italije, u prvom redu publiciste novinara Giovanni Baldacci, agenta Ministarstva unutrašnjih poslova, koji je poslat da radi na pripremi Božićne pobune. Stupa i preko tajnog neformalnog agenta crnogorske vlade u egzilu (pod premijerom Evgenijem Popovićem). Uspješno naoružava pojedine ljude italijanskim naoružanjem i namirnicama i prenosi Baldaccijeva obećanja da će Italija svim snagama intervenirati u Crnoj Gori u slučaju oružane akcije, ista je napravila do tada dva neuspješna pokušaja da okupira Crnu Goru izvan datog joj mandata od strane savezničke komande i prema mirovnom ugovoru s bivšom Austro-Ugarskom. Planovi su od početaka bili na međunarodnom planu osuđeni na propast, jer Rim nije stojao iza Baldaccijevih tvrdnji i obavezao se da će se Italija održati samo u Boki kotorskoj i crnogorskom Pomorju, te da se neće uopće ustupati u bilo kakav novi rat. Italiji su trebali neredi u Crnoj Gori radi političkih ciljeva, kako bi na pregovaračkom stolu o crtanju novih granica u Evropi i dioba interesnih sfera imala više "kečeva u rukavu", jer je i to izuzetno s pravom, nezadovoljna bila dotadašnjim razvitkom situacije imajući na umu Londonski pakt iz 1915. godine kojim je uklonila sve mogućnosti da stane na stranu Centralnih sila i ušla u rat na stranu Antante. Plamenac, nije uspio ovo uvidjeti i iskreno je vjerovao u Baldaccijeve riječi, koje su poslušali i mnogi drugi pojedinci i odlučili se na oružanu bunu.