Eduard Buchner (München, 20. maj 1860 – Foscani, Rumunija, 13. august 1917) bio je njemački hemičar, poznat po tome što je dobio Nobelove nagrade za hemiju 1907. godine za svoja istraživanja i otkriće nećelijske fermentacije. On se smatra "ocem enzimologije".
Biografija Buchner je rođen u Münchenu kao sin ljekara i profesora sudske medicine. I njegov brat Hans bio je također ljekar, koji radio kao docent na Medicinskom fakultetu Univerziteta u Münchenu u Münchenu. Nakon završetka vojnog obrazovanja 1878. Eduard je proveo određeno vrijeme "tražeći sebe". U periodu od 1877. do 1883. upisao se na Univerzitet Ludwig-Maximilians u Münchenu ali nije ga završio. Umjesto njega, diplomirao je na Tehničkom univerzitetu u oblasti neorganske prakse, gdje mu je mentor bio Emil Erlenmeyer. Godine 1879. zaposlio se kao naučnik u tvornici konzervi Waltera Nägelija u Münchenu i Mombachu (kod Mainza), ali je pretrpio određene finansijske gubitke. Međutim, tamo je započeo prva istraživanja na biohemijskim procesima fermentacije. Godine 1883. ponovno je mobiliziran u vojsku.
U periodu od 1882. do kraja 1884. sa kraćim prekidima Buchner je izučavao utjecaje jednoćelijskih organizama i kisika na procese fermentacije. U to vrijeme uz preporuke njegovog brata Hansa, radio je pri botaničkom institutu Carla Wilhelma von Nägelija.
U zimskom semestru 1883/84. nastavio je svoje studiranje na Univerzitetu u Münchenu. Izučavao je organsku hemiju kao svoj primarni predmet kod profesora von Baeyera, a kao sekundarni predmet učio je botaniku kod profesora von Nägelija, te fiziku. Von Baeyer i njegov pomoćnik Theodor Curtius prepoznali su Buchnerove izuzetne sposobnosti i vještine. Tokom svog studiranja, Buchner je razvio snažno duhovno "takmičenje" naspram von Baeyera, ali i intenzivno prijateljstvo sa Curtiusom. Sa von Baeyerom kao mentorom, diplomirao je u novembru 1888. na temi "nove sinteze derivata trimetilena", ali je posljednji dio svoje odbrane morao preraditi sa Curtiusom kao mentorom na Univerzitetu u Erlangenu. U zimskom semestru 1885/86. Curtius je napustio Univerzitet u Münchenu, jer mu je von Baeyer uskratio početak habilitacije koju mu je obećao 1882. godine.
Buchner se habilitirao 1891. kod profesora von Baeyera svojim radom O sintezi derivata pirazola, pirazolina i trimetilena pomoću diazosirćetnih gatera - prilog o znanju cikličnih spojeva atoma, a njegov prvi ispit imao je temu "hemijski procesi pri fermentaciji". U međuvremenu Buchner je bio pet godina stariji od svojih kolega sa sličnim stepenom u karijeri. U jesen 1893. prešao je zajedno sa svojim prijateljem Curtiusom na Univerzitet "Christian Albrecht" u Kielu i tamo radio kao docent. Zajedno su u to vrijeme osnovali sekciju Njemačkog alpskog udruženja u Kielu koja je brojala 20 članova.
Godine 1986. Buchner je stekao titulu vanrednog profesora za analitičku i farmaceutsku hemiju na Univerzitetu "Eberhard Karls" u Tübingenu. Na tom univerzitetu nastali su njegovi prvi radovi o nećelijskoj alkoholnoj fermentaciji. Ovaj rad donio mu je Nobelovu nagradu za hemiju 1907. godine. Dvije godine prije njega, von Baeyer je također dobio istu nagradu.
Reference
Vanjski linkovi
Literatura o E. Buchneru u Njemačkoj nacionalnoj biblioteci Informacije o E. Buchneru na stranici Nobelove fondacije
Kategorija:Rođeni 1860. Kategorija:Umrli 1917. Kategorija:Dobitnici Nobelove nagrade za hemiju Kategorija:Njemački hemičari