mini|desno|Sklavinije na teritoriji Bizantijskog carstva Sklavinija (slavenska zemlja) jeste bizantski naziv u ranom srednjem vijeku, (Σκλάβηνοι - Sklábēnoi), za prvobitne teritorijalne jedinice Južnih Slavena na jugoistoku Evrope. U početku, izraz se koristio za one teritorije koje su bile van Bizantije i van njihove kontrole. Bizantski izvori, naročito Konstantin VII. Porfirogenet u De administrando imperio , prve državne organizacije među Južnim Slavenima imenuju Sklavinijama. Izraz se koristio do 10. vijeka.Vizantija Georgije Ostrogorski, Istorija Vizantije, "Prosveta", Beograd, 1996.
To su zemlje koje su imale svoje arhonte kao predstavnike vlasti. Na području na kojem se razvila kasnija Bosanska banovina i Bosansko kraljevstvo u ranom srednjem vijeku egzistiralo je više sklavinija (Usora, Bosna, Hum, Travunija, Konavle). Jedan armenski izvor iz 7. vijeka spominje da na teritoriji evropske Bizantije živi 25 naroda pod imenom "Slaveni".
U sklavinijama dolazi do uspostavljanja trajne organizovane političke vlasti. Bosanske zemlje u avarsko doba imaju istu svoju organizaciju vlasti kao i svi drugi Slaveni koji su se našli u okvirima avarskog carstva (avarske banove i župane).
Politička individualnost, identitet, priznatost i prepoznatljivost sklavinija zasnivala se na simbiozi: Zatečenog kasnoantičke upravno-admimistrativne i teritorijalne organizacije iz rimskog, gotskog i romejskog (bizantskog) vremena. Političkih i narodnosnih tradicija doseljenika, prvenstveno onih koje su donijeli Slaveni, koji nakon povlačenja Avara postaju vodeći sloj u sklavinijima. Upravno-teritorijalne strukture i institucija koje je na osvojenom prostoru uspostavio prvi Avarski kaganat. Karakter te dvjestagodišnje avarske vlasti je toliko prepoznatljiv da ga je nemoguće zamijeniti s bilo kojim drugim političko-upravnim sistemom na tom prostoru. Nazivi ban/bajan-banat-banovina, kagan, župan-županija su ostali iz avarskog jezika. Slavenizacija Suštinu novog političkog autohtonog fenomena činila je simbioza slavenskog i zatečenog starosjedilačkog stanovništva koja više teče u pravcu slavenizacije. Razlozi su: Urbana središta i privredna djelatost su razrušeni (rudnici, poljoprivredna imanja). Dio provincijalnog romaniziranog stanovništa je bio prisiljen ne samo da se podčini, nego i da prepusti plodnije krajeve i radi opstanka povuče u pasivnije predjele (Romanija, Vlašić,...) i pređu na niže oblike života. Njihove zajednice su ostale bez političke uvezanosti i njihov dalji razvoj zavisio je od komunikacije sa novopridošlim Slavenima. Zbog totalne destrukcije dotadašnjeg načina života, romanizirano stanovništvo prekinulo je sve veze s antičkim tradicijama i načinom života i počelo da se privikava novonastalim uslovima i kretati skoro od početka. Napuštena je latinska pismenost ili je svedena na minimum. Slavenski doseljenici su se našli u superiornijem položaju u odnosu na starosjedioce koji su do tog vremena bili na višem kulturnom nivou. Razaranjem gradova skoro da je upotpunosti razrušena i crkvena organizacija. Slaveni su u masama naselili prostor Bosne i Hercegovine. Slaveni nisu osjećali nikakvu povezanost s antičkom kulturom, doživljavali su je kao strani i neprijateljski fenomen, bez želje za asimilacijom.
Literatura Enciklopedija Jugoslavije, tom VII, str. 209. 1. izdanje. Zagreb: Jugoslovenski leksikografski zavod, 1968. -{Constantine Porphyrogenitus: De administrando imperio. Greek text edited by Gy. Moravcsik. English translation by R. J. H. Jenkins. Dumbarton Oaks Center for Byzantine Studies, Trustees for Harvard University, Washington, DC, 1966, 2006. .}- Reference
Vanjski linkovi Hamza Hamzabegović: Avarska država i slavenizacija istočne Evrope
Kategorija:Srednjovjekovna Bosna