mini|300x300piksel| Pregled intefejsa sistemskih poziva kod Linux kernela koji upravlja komunikacijom između različitih komponenti i korisničkog prostora Sistemski poziv jest zahtjev od računarskog programa prema kernelu operativnog sistema. To može uključivati zahtjeve povezane s hardverom (na primjer, pristup tvrdom disku), stvaranje i izvršavanje novih procesa i komunikaciju s integralnim uslugama kernela, te raspoređivanje procesa. Sistemski pozivi služe za komunikaciju između procesa i operativnog sistema.
U većini sistema sistemski pozivi mogu se obavljati samo iz procesa korisničkog prostora, dok u nekim sistemima kao što su OS/360 i njegovi nasljednici, privilegovani sistemski kod ujedno izdaje i sistemske pozive.
Biblioteka kao posrednik Općenito, sistemi pružaju biblioteku ili API koji se nalazi između običnih programa i operativnog sistema. U sistemima sličnim Unixu taj API je obično dio implementacije C biblioteke (libc), poput glibc, koja pruža wrapper funkcije za sistemske pozive. U Windows NT sistemima taj API je dio Native API-ja, koji se nalazi u ntdll.dll biblioteci. To je nedokumentovani API koji se koristi u implementacijama uobičajenog Windows API-ja i izravno koriste neke sistemske programe na Windowsu.
Primjeri Na Unix, Unixu sličnim i ostalim operativnim sistemima koji odgovaraju POSIX-u, popularni sistemski pozivi su open, read, write, close, wait, exec, fork, exit i kill. Mnogi moderni operativni sistemi imaju stotine sistemskih poziva. Na primjer, Linux i OpenBSD imaju preko 300 različitih poziva, NetBSD ima blizu 500, FreeBSD ima preko 500, Windows 7 ih ima blizu 700.
Reference
Vanjski linkovi
abc Asembler - elektronski priručnik Beej-ov vodič za mrežno programiranje
Kategorija:Operativni sistemi