Sekretin je hormon koji regulira homeostazu vode u cijelom tijelu i utiče na okruženje dvanaestopalačnog crijeva, regulirajući sekrete u želucu, gušterači i jetri. To je peptidni hormon proizveden u S-ćelijama duodenuma, koji se nalaze u crijevnim žlijezdama. Kod čovjeka, sekretinski peptid kodira gen SCT, koji se nalazi na hromosomu 11.

Sekretin pomaže u regulaciji pH duodenuma tako što (1) inhibira lučenje želučane kiseline iz parijetalnih ćelija želuca i (2) stimulirajući proizvodnju bikarbonata iz kanalnih ćelija gušterače, Također stimulira proizvodnju žuči u jetri; žuč emulgira masti u dvanaestpalačnom crijevu, kako bi na njih mogla djelovati pankreasna lipaza. U međuvremenu, u skladu s djelovanjem sekreta, drugi glavni hormon koji istovremeno luči dvanaestopalačno crijevo, holecistokinin, stimulira žučni mjehur da se kontrahira, isporučujući svoju skladištenu žuč iz istog razloga.

Prosekretin je preteča sekreta, koji je prisutan u probavi. Sekretin se čuva u ovom neupotrebljivom obliku, a aktivira ga želučana kiselina. To neizravno rezultira neutralizacijom duodenumskog pH, čime se osigurava da gore navedena kiselina ne ošteti tanko crijevo.

U 2007., otkriveno je da sekretin ima ulogu u osmoregulaciji, djelujući na hipotalamus, hipofizu i bubrege.

Otkriće Sekretin je prvoidentificirani hormon uopće. U 1902., William Bayliss i Ernest Starling proučavali su kako nervni sistem kontrolira proces varenja hrane. Bilo je poznato da gušterača izlučuje probavne sokove kao odgovor na prolazak hrane (himus) kroz pilorični sfinkter u dvanaestopalačno crijevo. Otkrili su (presecajući sve nerve u gušterači kod pokusnih životinja) da tim procesom zapravo nije upravljao nervni sistem. Utvrdili su da supstanca koja se luči crijevnom sluznicom stimulira gušteraču nakon transporta kroz krvotok. Nazvali su ovaj crijevni sekret "sekretin". Sekretin je prvi tako identificirani "hemijski glasnik". Ovaj tip supstance sada se naziva hormon, termin koji je skovao Starling 1905.

Struktura Sekretin se u početku sintetizira kao protein preteča od 120 aminokiselina, poznat kao prosekretin. Ovaj prekursor sadrži N-terminalni signalni peptid, odstojnik, sam sekretin (ostaci 28-54) i 72-aminokiselinski peptid C-kraja.

Zreli sekretinski peptid je linearni peptidni hormon, koji se sastoji od 27 aminokiselina i ima molarnu težinu od 3.055. Između položaja 5 i 13 aminokiselinske sekvence sekreta formira se heliksna spirala. Aminokiselinska sekvenca sekretina ima neke sličnosti sa glukagonom, vazoaktivnim crijevnom peptidom (VIP) i želučani inhibitornim peptidom (GIP). Četrnaest, od 27 aminokiselina sekretina nalazi se na istim položajima kao u glukagonu, 7 isto kao u VIP-u, a 10 isto kao u GIP-u.

Sekretin također ima amidiranu karboksil-terminalnu aminokiselinu, koja je valin. Aminokiselinska sekvenca sekretina je: H–His – Ser – Asp – Gly – Thr – Phe – Thr – Ser – Glu – Leu – Ser – Arg – Leu – Arg – Asp – Ser – Ala – Arg – Leu – Gln – Arg – Leu – Leu – Gln – Gly – Leu – Val – NH 2.

Fiziologija Proizvodnja i lučenje Sekretin se sintetiše u citoplazmatskim sekretornim granulama S-ćelija, koje se uglavnom nalaze u sluznici duodenuma, a u manjem broju u jejunumu tankog crijeva.

Sekretin se ispušta u cirkulaciju i / ili lumen crijeva, kao odgovor na nizak pH dvanaesnika, koji se kreće između 2 i 4,5, ovisno o vrsti; kiselost je posljedica hlorovodične kiseline u himusu koji u dvanaestopalačno crijevo ulazi iz želuca kroz pilorični sfinkter. Lučenje sekreta također povećavaju produkti probave proteina koji oblažu sluznicu gornjeg dijela tankog crijeva.

Otpuštanje sekretina inhibiraju antagonist H2, koji smanjuju lučenje želučane kiseline. Kao rezultat toga, ako se pH u duodenumu poveća iznad 4,5, sekretin se ne može olučiti.

Funkcija Regulacija pH Sekretin primarno funkcionira da neutralizira pH u dvanaestpalačnom crijevu, omogućavajući probavnim enzimima iz gušterače (npr. pankreasna amilaza i pankreasna lipaza) da optimalno funkcioniraju.

Sekretin cilja na pankreas; centroacinarne ćelije pankreasa imaju sekretorne receptore u plazemskoj membrani. Kako se sekretin veže za ove receptore, stimulira aktivnost adenilat-ciklaze i pretvara ATP u ciklični AMP. Ciklični AMP djeluje kao drugi glasnik u unutarćelijskoj transdukciji signala i uzrokuje da organ luči bikarbonatima bogatu tečnost koja se ulijeva u crijevo. Bikarbonat je baza koja neutralizira kiselinu, uspostavljajući tako pH povoljan za djelovanje ostalih probavnih enzima u tankom crijevu.

Sekretin također povećava izlučivanje vode i bikarbonata iz duodenumske Brunnerove žlijezde, kako bi puferirao dolazne protone kiselog himusa, a također smanjuje lučenje kiseline iz parijetalnih ćelija želuca. To čini preko najmanje tri mehanizma: 1) stimuliranjem oslobađanja somatostatina, 2) inhibiranjem oslobađanja gastrina u piloričnom antrumu i 3) direktnin sniženjem regulacije mehanizma sekrecije parijetalne ćelijske kiseline.

Suzbija skokove koncentracije glukoze u krvi, pokretanjem povećanog oslobađanja insulina iz gušterače, nakon oralnog unosa glukoze.

Osmoregulacija Sekretin modulira osmoregulaciju i transport elektrolita u ćelijama kanala gušterače, jetrene holangiocite, i epitelne ćelije epididimisa. Nađeno je damože imati ulogu u vazopresin-neovisnoj regulaciji reapsorpciji bubrežne vode.

Sekretin se nalazi u magnoćelijskim neuronima paraventrikulskih i supraoptičnih jezgara hipotalamusa i duž neurohipofiznog trakta do neurohipofize. Tokom povećane osmolarnosti, oslobađa se iz zadnjeg režnja hipofize. U hipotalamusu aktivira oslobađanje vazopresina. Također je potrebno da se dodaju centralni efekti angiotenzina II. U nedostatku sekretina ili njegovog receptora, u životinja koje imaju nokaut-gen, centralna injekcija angiotenzina II nije mogla stimulirati unos vode i oslobađanje vazopresina.

Sugerira se da bi se abnormalnosti kod takvog oslobađanja sekretina mogle objasniti abnormalnosti u osnovi tipa D u poremećaju zvanom sindrom neodgovarajuće hipersekrecije antidiuretskog hormona (SIADH). U takvih osoba, oslobađanje i odgovor vazopresina su normalni , iako je pronađena abnormalna bubrežna ekspresija, translokacija akvaporina 2, ili oboje. Sugerira se da bi, prema tome, "sekretin kao neurosekretorni hormon iz zadnjeg režnja hipofize mogao biti dugo traženi mehanizam neovisno o vazopresinu da riješi zagonetku koja već desetljećima zbunjuje kliničare i fiziologe''.

Unos hrane Sekretin i njegovi receptori nalaze se u diskretnim jezgrima hipotalamusa, uključujući paraventrikularno jezgro i lučno jezgro, koja su primarna moždana mjesta za regulaciju homeostaze tjelesne energije. Otkriveno je da i centralna i periferna injekcija Sct smanjuju unos hrane kod miša, što ukazuje na anoreksijsku ulogu peptida. Ovom funkcijom peptida posreduje centralni sistem melanokortina.

Upotreba Sekretin se koristi u dijagnostičkim testovima funkcije gušterače; nakon ubrizgavanja može se zatim pankreasni izlaz snimiti magnetnom rezonancom, neinvazivnim postupkom ili se nastali sekreti mogu sakupljati ili kroz endoskop ili kroz cijevi umetnute kroz usta, dolje u duodenum.

U te dijagnostičke svrhe, od 2004. godine dostupan je rekombinantni ljudski sekretin. Postojali su problemi u raspoloživosti ovog agensa u periodu 2012. - 2015.

Istraživanje Val entuzijazma za sekretin , kao mogućeg tretmans za spektar autizma, pojavio se 1990-ih na osnovu hipotetske veze crijeva i mozga; kao rezultat toga, NIH je izveo niz kliničkih ispitivanja koja su pokazala da sekretin nije efikasan, što je okončalo popularnost.

Dizajniran je i razvijen visokoafinitetni i optimizirani antagonist sekretinskog receptora (Y10, c [E16, K20], I17, Cha22, R25) sec (6-27) koji je omogućio strukturnu karakterizaciju lučenja neaktivne konformacije.

Također pogledajte Porodica sekretina Sekretinski receptor

Reference

Dopunska literatura

Vanjski linkovi Overview at colostate.edu

Kategorija:Hormoni Kategorija:Peptidi Kategorija:Crijevni hormoni Kategorija:Probavni sistem Kategorija:Autizam Kategorija:Endokrinologija