Gaston Ghrenassia (Constantine, Alžir, 11. decembar 1938), poznatiji pod umjetničkim imenom Enrico Macias, francuski pjevač i tekstopisac alžirskog i jevrejskog porijekla.
Rani život Gaston Ghrenassia rođen je u sefardskoj jevrejskoj porodici. Njegov otac, Sylvain Ghrenassia (1914–2004), bio je violinista u orkestru koji je izvodio malouf, oblik andaluzijske klasične muzike. Gaston je odmalena pokazivao interesovanje za muziku, te je naučio svirati gitaru. Sa 15 godina pridružio se orkestru Cheikha Raymonda Leyrisa, poznatog muzičara i kulturnog ambasadora Alžira.
Iako je započeo karijeru kao učitelj, muzika je ostala njegova strast. Tokom 1961, dok je rat za nezavisnost Alžira eskalirao, situacija za evropske koloniste u Constantinu postala je sve nesigurnija. Te godine, Nacionalna oslobodilačka fronta (FLN) izvršila je atentat na njegovog tasta, Cheikha Raymonda Leyrisa, što je ostavilo duboke posljedice na Ghrenassiju. Smrt Leyrisa, koji je bio protivnik alžirske nezavisnosti i podržavalac Izraela, označila je prekretnicu u Gastonovom životu.
Dana 29. jula 1961, zajedno sa suprugom Suzy, Ghrenassia je napustio Alžir i otišao u izgnanstvo u Francusku, svega nekoliko mjeseci prije završetka rata. Od tada mu nije dozvoljen povratak u domovinu.
Karijera Nakon što je prvobitno živio u Argenteuilu, Enrico Macias se preselio u Pariz, gdje je odlučio započeti profesionalnu muzičku karijeru. Isprva je prevodio malouf pjesme koje je poznavao na francuskom jeziku, a kasnije je razvio sopstveni repertoar koji je izvodio po pariškim kafićima i kabareima. Uprkos tome, ostao je poznat po interpretaciji arapsko-andaluzijske muzike i judeo-arapskih pjesama u Francuskoj.
Uzeo je umjetničko ime Enrico Macias, a svoju prvu ploču snimio je 1962. nakon susreta s Raymondom Bernardom iz izdavačke kuće Pathé. Rezultat tog susreta bila je pjesma "Adieu mon pays", koju je posvetio rodnom Alžiru, napisavši je dok je bio na brodu prema Francuskoj. Njegovo pojavljivanje na francuskoj televiziji donijelo mu je brzu popularnost, a već 1963. započeo je turneju, nastupajući uz Paolu i Billyja Bridgea. Iste godine rodila se njegova kćerka Jocya.
Na proljeće 1964, nastupao je kao predizvođač grupe Les Compagnons de la chanson u pariškoj Olympiji, a potom je krenuo na uspješnu turneju po Bliskom istoku. Posebnu popularnost stekao je u Izraelu, Grčkoj i Turskoj, gdje ga publika i danas rado sluša. Njegove pjesme su u Turskoj često prevođene i izvođene od strane lokalnih umjetnika. 1965. dobio je nagradu Prix Vincent Scotto, a već naredne godine pjevao je pred 120.000 ljudi na stadionu Dinamo u Moskvi, nastupajući i u preko 40 sovjetskih gradova. Posjetio je i Japan, te snimao pjesme na španskom i italijanskom jeziku, ostvarivši uspjeh u obje zemlje.
Američki debi imao je 17. februara 1968. u rasprodanom Carnegie Hallu, nakon čega je nastupao u Chicagu, Dallasu i Los Angelesu. U Québecu, Kanada, srdačno je dočekan kao frankofoni izvođač.
Godine 1971. vratio se na scenu Olympije, a potom nastupao u londonskom Royal Albert Hallu, te ponovo u Japanu, Kanadi, Italiji i Španiji. Tokom druge američke turneje 1972., održao je još jedan koncert u Carnegie Hallu. U 1974. godini izveo je deset nastupa u njujorškom Uris Theateru na Broadwayu, te po šesti put nastupio na Olympiji. U narednim godinama nastupao je širom Francuske, te dvaput u Izraelu – 1976. i 1978.. Na poziv egipatskog predsjednika Anwara El Sadata, pjevao je za mir pred 20.000 ljudi na podnožju piramida. Uprkos ranijoj zabrani nastupa u arapskim zemljama, zadržao je popularnost među arapskom i etničkom publikom širom Bliskog istoka i Sjeverne Afrike. Nakon atentata na Sadata, posvetio mu je pjesmu pod nazivom "Un berger vient de tomber".
Tokom 1988. ostvario je veliki hit sa pjesmom "Zingarella", posebno u Izraelu, Turskoj i Južnoj Koreji.
U aprilu 1992. okušao se u glumi, igrajući u adaptaciji engleske pozorišne predstave pod nazivom Quelle Nuit. Takođe je imao ulogu lokalnog sudije u francuskom televizijskom filmu Monsieur Molina.
U julu 2019. pojavio se igrajući sebe u humorističnoj seriji Family Business, prikazanoj na Netflixu.
Diskografija Studijski albumi 1983: Deux ailes et trois plumes 1984: Générosité 1987: Enrico 1989: Le vent du sud 1991: Enrico 1992: Mon chanteur préferé 1993: Suzy 1994: La France de mon enfance 1995: Et Johnny Chante L'amour 1999: Aie Aie Aie Je T'Aime 1999: Hommage à Cheikh Raymond 2003: Oranges amères 2005: Chanter 2006: La Vie populaire 2011: Voyage d'une mélodie 2012: Venez tous mes amis! 2016: Les clefs 2019: Enrico Macias & Al orchestra
Reference
Vanjski linkovi
(jezik: francuski) (jezik: engleski)
Kategorija:Rođeni 1938. Kategorija:Biografije, Constantine Kategorija:Francuski pjevači Kategorija:Živi ljudi