Osman-Faruk Sijarić (Mostar, 17. maj 1942. – Sarajevo, 19. januar 2021.) je bosanskohercegovački violinista, profesor i dugogodišnji dekan na Muzičkoj akademiji u Sarajevu. Tokom ratnih godina, svojim umjetničkim djelovanjem, dekanskim angažmanom i inicijativom za ponovno pokretanje rada Sarajevske filharmonije, dao je ključni doprinos globalno prepoznatom fenomenu muzičkog života Sarajeva pod opsadom, tokom koje je održano više od 2000 koncerata.
Biografija Osman-Faruk Sijarić je sin bosanskohercegovačkog književnika Ćamila Sijarića i majke Sabine. Prema vlastitom svjedočenju, Sijarić navodi da se porodica tokom Drugog svjetskog rata skrivala u mnogim gradovima širom Bosne i Hercegovine, a rat su dočekali u Banjoj Luci. Godine 1947. nastanili su se u Sarajevu. Osnovnu muzičku školu završio je u klasi profesora E. Sejpkea, dok je Srednju muzičku školu pohađao u klasi profesora Kurta Hauzera. Kao učenik, nakon tri godine upisao je studij violine na Muzičkoj akademiji u Sarajevu. Paralelno s muzičkim obrazovanjem, završio je Klasičnu gimnaziju, gdje je učio arapski, turski, francuski i latinski jezik.
Diplomirao je 1. oktobra 1966. godine na Odsjeku za violinu Muzičke akademije u klasi profesora Kurta Hauzera, svirajući Bachovu Sonatu za solo violinu br. 1 u g-molu, Beethovenovu Sonatu op. 30, br. 2, Paganinijev Koncert br. 2 u h-molu i Ravelovu "Ciganku". Istovremeno je apsolvirao čistu filozofiju na Filozofskom fakultetu u Sarajevu. Tokom studija, osim klasičnih jezika, naučio je ruski i engleski jezik, a njegov interes za historiju i arheologiju doveo ga je do učešća u arheološkim iskopavanjima na Bobovcu i Ilidži u organizaciji Zemaljskog muzeja. Postdiplomski studij violine započeo je na Akademiji za glazbo u Ljubljani u klasi Leona Pfeifera, gdje je studirao tri semestra. Nakon što je dobio republičku stipendiju, 1968. odlazi u Moskvu na Državni konzervatorij, gdje je dvije godine specijalizirao violinu u klasi Galine Barinove. Po završetku specijalizacije, upisuje magistarski studij na Muzičko-pedagoškom institutu Gnesin u klasi P. A. Bondarenka. Studij u Moskvi bio je sveobuhvatan, obuhvatajući ne samo violinu kao glavni instrument, već i predmete poput pedagogije, estetike, metodike te teorije i historije violinske umjetnosti. Ova praksa bila je specifična za Institut Gnesin, za razliku od jugoslavenskih akademija koje su fokus stavljale samo na instrument. Završio je studij 10. oktobra 1972, izvodeći program koji je uključivao Tartinijevu Sonatu u g-molu, Bachovo Adagio i Fugu, Issaijevu Sonatu za solo violinu i Beethovenov Koncert za violinu i orkestar u D-duru.
Po povratku iz Rusije, Sijarić započinje karijeru na Srednjoj muzičkoj školi, a od 1974. godine pridružuje se Muzičkoj akademiji u Sarajevu, gdje prolazi kroz sva akademska zvanja, od asistenta do redovnog profesora. Na Akademiji ostaje aktivan sve do odlaska u penziju 2012. . Funkciju dekana Muzičke akademije obavljao je u periodu od 1987. do 2003. Bio je prorektor Univerziteta u Sarajevu u dva mandata, 1994–1995. i 1996–1997. godine. Kroz svoj pedagoški rad odgojio je generacije violinista koji su postali koncertno aktivni na domaćoj i međunarodnoj sceni. Istovremeno, je i sam izvodio koncerte širom Evrope i Sjeverne Amerike. Kao član Simfonijskog orkestra Radio-televizije Sarajevo i Sarajevske filharmonije, značajno je doprinosio muzičkom životu Bosne i Hercegovine.
Posebno se istakao kao promotor američkog kompozitorstva, održavši 1979, na poziv Centra za kulturu Američke ambasade, niz koncerata širom Jugoslavije s pijanistom Kooicherom. Paralelno, veliki dio svoje umjetničke aktivnosti posvetio je promovisanju djela jugoslovenskih kompozitora. U okviru kulturnog programa Zimskih olimpijskih igara 1984. u Sarajevu, izdao je gramofonsku ploču s djelima Magdića, Cipre, Slavenskog i Komadine, što je predstavljalo jedno od rijetkih diskografskih izdanja umjetničke muzike u Bosni i Hercegovini. Njegove koncertne izvedbe redovno su pratile afirmativne kritike u najvažnijim medijima bivše Jugoslavije.
Osim pedagoške i umjetničke djelatnosti, bio je izuzetno aktivan u društvenom i kulturnom životu Sarajeva i Bosne i Hercegovine, kao i u brojnim strukovnim kulturnim organizacijama i institucijama. Obavljao je niz značajnih funkcija, uključujući pozicije predsjednika Saveza muzičkih pedagoga Jugoslavije, predsjednika Savjeta za muzičku djelatnost RTVBiH, predsjednika Skupštine SIZ-a kulture BiH i delegata u Skupštini SIZ-a za visoko obrazovanje BiH.
Za svoj predani društveni angažman, Sijarić je dobio brojna priznanja, među kojima se ističu Plaketa Grada Sarajeva i Orden rada sa srebrenim zracima.
Umro je 19. januara 2021. godine u Sarajevu, u 78. godini života.
Reference
Kategorija:Rođeni 1942. Kategorija:Umrli 2021. Kategorija:Biografije, Mostar Kategorija:Bosanskohercegovački violinisti