Dunja Rihtman-Šotrić (Sarajevo, 6. april 1944. – Sarajevo, 2. januar 2010.) je bosanskohercegovačka etnomuzikologinja koja je naslijedila svoga oca Cvjetka Rihtmana i kao nastavnica na Muzičkoj akademiji i kao sljedbenica njegovih etnomuzikoloških pogleda na tradicionalnu muzičku praksu.
Biografija Rihtman-Šotrić je diplomirala 1968. i magistrirala 1974. godine na Odsjeku za muzikologiju Muzičke akademije u Sarajevu, pod mentorstvom akademika Cvjetka Rihtmana. Profesionalnu karijeru započela je 1968. godine u Institutu za etnologiju i folkloristiku u Zagrebu (tadašnjem Institutu za narodnu umjetnost), gdje je radila do 1972. godine. U tom periodu posebno se ističu njena terenska istraživanja na otoku Braču (u saradnji s Jerkom Bezićem) i u okolini Slavonske Požege (dijelom u saradnji s Nives Rittig). Prikupljena građa – oko 25 magnetofonskih traka, tri opsežne zbirke tekstova i notnih zapisa te bogata fotografska dokumentacija – pohranjena je u arhivi Instituta, a rezultati istraživanja objavljeni su u časopisu Narodna umjetnost (1975) te u zbornicima Saveza udruženja folklorista Jugoslavije. Godine 1972. vratila se u Sarajevo, gdje je započela pedagoški rad na Katedri za etnomuzikologiju Muzičke akademije. Od 1987. godine svoje djelovanje proširila je i na Odjeljenje za etnologiju Zemaljskog muzeja Bosne i Hercegovine, čime je dodatno institucionalizovala etnomuzikološka istraživanja u zemlji. Tokom ratnih godina 1990-ih bila je primorana napustiti Bosnu i Hercegovinu te je boravila u Izraelu. Po povratku 2001. godine nastavila je saradnju s Institutom za etnologiju i folkloristiku u Zagrebu, gdje je ostala aktivna sve do svoje smrti.
Njena naučna istraživanja obuhvatala su tri ključna područja: terensko prikupljanje i arhivsku obradu muzičke građe, proučavanje zakonitosti vokalne prakse u seoskim sredinama te istraživanje tradicijskih instrumenata. Svoje radove objavljivala je u Glasniku Zemaljskog muzeja, Narodnom stvaralaštvu – Folkloru, Narodnoj umjetnosti, kao i u zbornicima Saveza udruženja folklorista Jugoslavije. Njene precizne i detaljne muzičke transkripcije integrisane su u brojne etnokoreološke monografije, uključujući Narodne plesove Hrvatske: Bilogora Ivana Ivančana (1969), Narodne plesove i pjesme Jaskanskog prigorja i Polja Branka Kostelca (1987) te Narodne plesove, pjesme i običaje Hrvata sjeverne Hercegovine, Završja i Kupreške visoravni Miroslava Šilića (2003).
Pored naučnog i pedagoškog rada, značajan doprinos dala je i popularizaciji tradicijske muzike kroz scenske nastupe i medijske sadržaje. Višedecenijska saradnja s Međunarodnom smotrom folklora u Zagrebu omogućila joj je da priredi brojne programe, posebno one posvećene tradicijskoj muzici Bosne i Hercegovine, a bila je i članica stručnog odbora Smotre. Aktivno je učestvovala u ljetnim i zimskim školama folklora, sarađivala na izboru muzičkih segmenata za scenska djela i filmove te mentorirala rad vokalnih ansambala, među kojima su istaknuti sarajevski KUD-ovi “Miljenko Cvitković” (kasnije “Baščaršija”), “Saobraćajac” i “Seljo”.
Reference
Kategorija:Rođeni 1944. Kategorija:Umrli 2010. Kategorija:Biografije, Sarajevo Kategorija:Bosanskohercegovački etnomuzikolozi