Neal Elgar Miller bio je američki eksperimentalni psiholog. Tokom svoje naučne karijere bavio se istraživanjima iz bihevioralne i fiziološke psihologije, pri čemu je posebno proučavao odnos između visceralnih reakcija i ponašanja. Opisivan je kao izuzetno svestran naučnik čija su interesovanja obuhvatala fiziku, biologiju i književnost, a upravo ga je mogućnost povezivanja tih disciplina navela da se posveti psihologiji.

Karijeru je započeo istraživanjima straha kao naučenog nagona, proučavajući kako taj nagon utječe na konflikte motiva – posebno na konflikt istovremenog privlačenja i odbijanja. Kasnije je dao značajan doprinos razvoju bihevioralne medicine, dokazavši da se visceralne funkcije mogu svjesno kontrolisati, što je omogućilo razvoj biološke povratne sprege.

Tokom karijere predavao je na Univerzitetu Yale, Univerzitetu Rockefeller i Medicinskom fakultetu Univerziteta Cornell. Bio je i jedan od najmlađih članova Instituta za ljudske odnose pri Univerzitetu Yale. U znak priznanja njegovog naučnog doprinosa, ustanovljene su dvije nagrade koje nose njegovo ime: Nagrade za mlade istraživače Akademije za istraživanja bihevioralne medicine i nagrade za istaknuta predavanja Američkog psihološkog udruženja (APA). U istraživanju objavljenom 2002. u časopisu Review of General Psychology svrstan je na osmo mjesto među najcitiranijim psiholozima 20. vijeka.

Život i obrazovanje

Neal Miller rođen je 1909. u Milwaukeeju (Wisconsin), a odrastao je na sjeverozapadu pacifičke obale Sjedinjenih Američkih Država. Njegov otac Irving Miller bio je šef Odsjeka za obrazovanje i psihologiju na Univerzitetu Western Washington. Miller je kasnije isticao da je očev akademski rad vjerovatno utjecao na njegovo zanimanje za psihologiju.

Budući da su ga prvobitno zanimale prirodne nauke, 1931. upisao je Univerzitet u Washingtonu, gdje je studirao biologiju i fiziku, a istovremeno pokazivao interes za književnost. Tek na završnoj godini studija zaključio je da mu psihologija pruža mogućnost da objedini svoja raznovrsna interesovanja. Diplomirao je na tom univerzitetu, nakon čega se usmjerio na proučavanje bihevioralne psihologije.

Nakon diplomiranja nastavio je školovanje na Univerzitetu Stanford, gdje je 1932. stekao zvanje magistra nauka i usmjerio interes prema psihologiji ličnosti. Tokom studija radio je kao istraživački asistent profesora Waltera Milesa, s kojim je prešao na Institut za ljudske odnose pri Univerzitetu Yale. Tamo ga je jedan od profesora podstakao da se posveti proučavanju psihoanalize.

Doktorat iz psihologije stekao je na Univerzitetu Yale 1935. Iste godine dobio je jednogodišnju stipendiju za društvene nauke na Institutu za psihoanalizu u Beču, nakon čega se 1936. vratio na Yale kao član nastavnog osoblja. Na Univerzitetu Yale proveo je ukupno trideset godina (1936–1966), a 1950. imenovan je redovnim profesorom psihologije. Godine 1966. prešao je na Univerzitet Rockefeller, gdje je nastavio naučni i nastavni rad, dok je početkom 1970-ih predavao na Medicinskom fakultetu Univerziteta Cornell. Godine 1985. vratio se na Univerzitet Yale kao naučni saradnik.

Karijera

Na početku svoje naučne karijere Miller je eksperimentalno provjeravao ideje Sigmunda Freuda o ljudskom ponašanju u stvarnim životnim situacijama. Na osnovu tih istraživanja izveo je zaključak da je strah nagon koji se može naučiti, nakon čega je započeo ispitivanje drugih autonomnih oblika ponašanja kako bi utvrdio mogu li se oni modifikovati instrumentalnim uslovljavanjem. Nakon toga proširio je istraživanja na druge autonomne nagone, poput gladi, kako bi utvrdio podliježu li istim mehanizmima učenja. Njegovi inovativni eksperimentalni postupci i rezultati istraživanja značajno su doprinijeli novom razumijevanju motivacije i ponašanja.

Miller se smatra jednim od pionira istraživanja biološke povratne sprege (). Iako su njegove rane ideje vremenom proširene i nadograđene, Milleru se pripisuje formulisanje osnovnih teorijskih principa ovog pravca. Do tih saznanja došao je kroz niz strogo kontrolisanih eksperimenata na pacovima, kojima je nastojao utvrditi mogu li se autonomne fiziološke funkcije, poput promjena srčane frekvencije, mijenjati operantnim uslovljavanjem. Kako bi isključio utjecaj skeletnih mišića na rad srca i drugih unutrašnjih organa, laboratorijske životinje paralizirao je kurareom. Rezultati njegovih eksperimenata ukazivali su da se određene autonomne fiziološke reakcije mogu oblikovati sistemom nagrađivanja.

Početkom 1970-ih Miller i njegovi saradnici uočili su da efekti visceralnog uslovljavanja na kurarizovanim pacovima postaju sve slabiji. S vremenom ni njihova ni druge laboratorije nisu uspjele u potpunosti replicirati prvobitne rezultate, uključujući promjene srčane frekvencije zabilježene u ranim eksperimentima. Iako su ovi nalazi doveli do preispitivanja ranijih zaključaka o visceralnom uslovljavanju, nisu umanjili značaj istraživanja biološke povratne sprege. Naprotiv, kasnija istraživanja pokazala su da biološka povratna sprega kod svjesnih osoba omogućava učenje kontrole pojedinih fizioloških funkcija te ima značajnu primjenu u medicini, psihologiji i rehabilitaciji.

Zajedno s Johnom Dollardom i O. Hobartom Mowrerom, Miller je dao značajan doprinos povezivanju biheviorističkih i psihoanalitičkih koncepata. Psihoanalitičke ideje nastojali su objasniti jezikom eksperimentalne psihologije, oslanjajući se prvenstveno bihevioristički S-R model (stimulus-reakcija). Iako su prihvatili Freudovo shvatanje anksioznosti kao "signala opasnosti", ali su smatrali da se pojedini aspekti njegove teorije mogu preoblikovati u skladu s nalazima eksperimentalne psihologije. Anksioznost su posmatrali kao naučeni (sekundarni) nagon, pri čemu smanjenje te intenzivne napetosti djeluje kao snažno potkrepljenje koje učvršćuje odbrambene oblike ponašanja. Kada jedinka učini nešto što smanjuje anksioznost (npr. pobjegne iz situacije), to smanjenje napetosti djeluje kao snažno potkrepljenje (nagrada), čime se to odbrambeno ponašanje učvršćuje. Kako bi eksperimentalno dokazali ove teorijske postavke o učenju izbjegavanja i redukciji straha, Miller i Mowrer su konstruisali specifičan laboratorijski uređaj poznat kao "Miller–Mowrerova shuttle-kutija", koji je postao široko korišten instrument u istraživanjima motivacije i učenja.

Tokom karijere Miller je objavio osam knjiga te 276 naučnih radova i članaka. S Johnom Dollardom napisao je knjigu Personality and Psychotherapy (1950), u kojoj su predstavili teoriju neuroze i psihoterapije zasnovanu na principima učenja te pokušali povezati psihoanalitičke koncepte s bihevioralnim pristupom.

Kontroverze

Millerova upotreba laboratorijskih životinja u istraživanjima izazivala je kritike zagovornika prava životinja. Na te kritike odgovarao je tvrdnjom da, ako ljudi nemaju pravo koristiti životinje u naučnim istraživanjima, onda nemaju pravo ni ubijati ih radi hrane ili izrade odjeće. Istovremeno je priznavao da je riječ o složenom etičkom pitanju, ističući:

Priznanja i nagrade

Miller je 1958. izabran za člana Nacionalne akademije nauka. Od 1960. do 1961. obavljao je dužnost predsjednika Američkog psihološkog udruženja (APA). Godine 1959. dodijeljena mu je APA-ina nagrada za istaknuti naučni doprinos psihologiji, a 1991. i APA-ina za životni doprinos psihologiji.

Predsjednik Lyndon B. Johnson uručio mu je 1964. Nacionalnu medalju za nauku, čime je postao prvi psiholog kojem je dodijeljeno to priznanje. Bio je i istaknuti član Međunarodnog počasnog psihološkog društva Psi Chi. Godine 1967. dobio je Medalju "Wilbur Cross", a bio je i član Američke akademije umjetnosti i nauka i Američkog filozofskog društva.

Tokom karijere obavljao je i dužnost predsjednika Društva za neuronauke, Američkog društva za biofeedback i Akademije za istraživanja bihevioralne medicine.

Najznačajnija djela

Knjige

Ponovo objavljeno kao:

Odabrani članci

Reference

Dodatna literatura

Vanjski linkovi Službeni sajt posvećen Nealu Milleru Neal E. Miller 1909-2002: Biografski memoar Bibliografija Neala Millera na sajtu Američkog psihološkog udruženja Arhivska kolekcija Neala E. Millera na Univerzitetu Yale

Kategorija:Rođeni 1909. Kategorija:Umrli 2002. Kategorija:Američki neuronaučnici Kategorija:Dobitnici Nacionalne medalje za nauku SAD-a Kategorija:Predsjednici Američkog psihološkog udruženja Kategorija:Američki psiholozi Kategorija:Članovi Nacionalne akademije nauka SAD-a Kategorija:Studenti Univerziteta Yale Kategorija:Profesor na Univerzitetu Rockefeller Kategorija:Članovi Nacionalne medicinske akademije SAD-a Kategorija:Članovi Američkog filozofskog društva Kategorija:Predsjednici Društva za neuronauku SAD-a Kategorija:Dobitnici APA-ine nagrade za istaknuti naučni doprinos psihologiji