mini|desno|300px|Bakrorez iz 17. stoljeća koji prikazuje vođe Barutne zavjere, neuspjelog pokušaja atentata na Jakova I, kralja Engleske Izdaja je krivično djelo koje se sastoji u teškom djelovanju protiv države kojoj je počinilac dužan biti lojalan. U zavisnosti od pravnog sistema, izdaja može obuhvatati rat protiv vlastite države, saradnju s njenim neprijateljima, špijunažu u korist druge države, pomaganje neprijatelju, pokušaj nasilnog svrgavanja ustavnog poretka ili druge radnje usmjerene protiv suvereniteta i sigurnosti države. Osoba koja počini izdaju naziva se izdajnikom.
Pojam i pravna definicija izdaje razlikuju se među državama. U pravnim sistemima anglosaksonskog prava historijski je postojala razlika između veleizdaje (), koja se odnosila na izdaju monarha i države, i male izdaje (), koja je obuhvatala određena teška krivična djela protiv osoba prema kojima je počinilac imao poseban odnos podređenosti, poput ubistva gospodara od strane sluge. Krivično djelo male izdaje kasnije je ukinuto u pravnim sistemima u kojima je postojalo, dok se izraz treason počeo prvenstveno odnositi na veleizdaju.
Izvan pravnog konteksta, riječ izdajnik može se koristiti kao pogrdna politička oznaka za osobu za koju se smatra da je djelovala protiv interesa vlastite države, zajednice ili političke grupe. Takva upotreba naročito je česta u razdobljima građanskih ratova, pobuna i političkih sukoba, kada pobjednička ili dominantna strana svoje protivnike može označiti izdajnicima. Optužbe za izdaju mogu se koristiti i kao sredstvo političke mobilizacije, kao što je bio slučaj s legendom o zabijanju noža u leđa.
Historija
Pojam izdaje i njegovo pravno određenje razvijali su se usporedo s promjenama u shvatanju odnosa između vladara, države i pojedinca. U ranijim pravnim sistemima izdaja je prvenstveno predstavljala povredu dužnosti vjernosti prema monarhu, dok se u modernim državama uglavnom odnosi na djelovanje protiv države, njenog ustavnog poretka ili u korist neprijateljske sile.
Frederic William Maitland opisao je izdaju kao krivično djelo čije su granice nejasne i koje ima više različitih pojavnih oblika. U engleskoj tradiciji od velikog značaja u razvoju ovog pojma bilo je donošenje Zakona o izdaji iz 1351, kojim je izdaja prvi put zakonski definisana. Zakon je nastao u vrijeme postepenog jačanja kraljeve vlasti za vladavine Eduarda I, kada je Kruna nastojala pobune protiv monarha tretirati kao veleizdaju.
Tokom elizabetanskog doba engleski sudovi počeli su napuštati stroga zakonska ograničenja i razvijati koncept konstruktivne izdaje, koji je služio kao sredstvo političke kontrole. U predmetu Kruna protiv Owena pravnik Edward Coke zastupao je stajalište da i same izjave protiv monarha mogu predstavljati izdaju ako osporavaju njegovu titulu, što je bilo u suprotnosti s njegovim ranijim stavom da same riječi ne čine izdaju bez konkretnog djela.
U engleskom pravu veleizdaja je kažnjavana vješanjem, vađenjem utrobe i raskomadavanjem za muškarce ili spaljivanjem na lomači za žene, iako se kraljevom naredbom (obično za plemstvo) moglo odrediti odsijecanje glave. Ove surove kazne ukinute su 1790. (spaljivanje) i 1814. (komadanje).
U početnom periodu engleske pravne tradicije izdaja se odnosila prvenstveno na nevjernost prema monarhu. Zbog toga su određena djela koja se danas ne bi smatrala izdajom mogla biti tretirana kao takva. Primjer su kraljice Anne Boleyn i Catherine Howard, koje su pogubljene nakon što su proglašene krivim za izdaju zbog navodne nevjere prema Henriku VIII. Dokazi protiv Anne Boleyn i njenih navodnih ljubavnika kasnije su ocjenjivani kao upitni. U 18. stoljeću, tokom suđenja Johannu Friedrichu Struenseeu u Danskoj, potvrđeno je pravno shvatanje da se intimni odnos s kraljicom smatra ne samo preljubom nego i direktnom izdajom kralja.
Značajna promjena u shvatanju izdaje nastupila je tokom Engleske revolucije u 17. stoljeću i Francuske revolucije u 18. stoljeću. Ideja da suverenitet pripada naciji ili narodu postepeno je potisnula isključivo shvatanje lojalnosti prema monarhu. Posljedica toga bila je mogućnost da i sam monarh bude optužen za izdaju vlastite države ili naroda. Karlo I u Engleskoj i Luj XVI u Francuskoj proglašeni su krivim za takav oblik izdaje i pogubljeni. Međutim, nakon restauracije monarhije, Karlo II je revolucionare koji su osudili njegovog oca smatrao izdajnicima u tradicionalnom smislu.
U srednjem vijeku većina slučajeva izdaje bila je povezana s unutrašnjim političkim sukobima unutar kraljevstava. Izdaja je mogla obuhvatati i pomaganje stranom vladaru protiv vlastitog monarha, ali su takvi slučajevi činili manji dio ukupnog broja slučajeva. Nasuprot tome, u modernom dobu pojmovi izdajnik i izdaja prvenstveno se koriste za osobe koje pomažu neprijatelju tokom rata ili oružanog sukoba.
Izdaja i državljanstvo
Razvoj modernog koncepta državljanstva otvorio je pitanje odnosa između izdaje i pravne obaveze lojalnosti prema državi. Tokom Američke revolucije, rob po imenu Billy osuđen je u Virginiji na smrt pod optužbom za izdaju jer se pridružio Britancima u ratu protiv američkih kolonista. Međutim, tadašnji guverner Virginije Thomas Jefferson pomilovao ga je. Jefferson je prihvatio argument njegovih zagovornika da Billy, kao rob koji nije imao status građanina niti prava koja su iz njega proizlazila, nije imao ni obavezu lojalnosti prema Virginiji, te stoga nije mogao počiniti izdaju. Ovaj slučaj bio je presedan, jer su u ranijim, sličnim postupcima robovi proglašavani krivim za izdaju i pogubljivani.
Pitanje državljanstva i obaveze lojalnosti u znatno drugačijim okolnostima ponovo se pojavilo u slučaju Williama Joycea, poznatog pod nadimkom Lord Haw-Haw, koji je tokom Drugog svjetskog rata iz Njemačke emitovao nacističku propagandu prema Ujedinjenom Kraljevstvu. Njegova odbrana tvrdila je da, kao američki državljanin i naturalizovani Nijemac, Joyce ne može biti osuđen za izdaju britanske Krune. Tužilaštvo je, međutim, dokazalo da je Joyce, dajući lažne podatke o državljanstvu kako bi dobio britanski pasoš i ostvario pravo glasa, prihvatio i obavezu lojalnosti prema kralju. Joyce je na osnovu toga osuđen za izdaju i pogubljen vješanjem.
Slična pitanja razmatrana su i u slučaju francuskog maršala Michela Neya. Nakon prvog pada Napoleona, Ney se zakleo na vjernost obnovljenom kralju Luju XVIII, ali je nakon Napoleonovog povratka s Elbe ponovo stao na njegovu stranu i komandovao francuskim trupama tokom bitke kod Waterlooa. Nakon Napoleonovog konačnog poraza i drugog svrgavanja u ljeto 1815, Ney je uhapšen i izveden pred Dom perova pod optužbom za izdaju. Nastojeći mu spasiti život, njegov advokat André Dupin tvrdio je da je Neyev rodni grad Sarrelouis prema Pariškom sporazumu iz 1815. pripao Pruskoj, pa je Ney time postao pruski državljanin koji više ne duguje odanost francuskom kralju niti podliježe optužbi za izdaju pred francuskim sudom. Ney je prekinuo nastojanja svog advokata i uzviknuo: "Ja sam Francuz i ostat ću Francuz!" (). Odbivši takvu odbranu, proglašen je krivim za izdaju i pogubljen.
Do kraja 19. stoljeća Britanija se, poput mnogih drugih država, držala doktrine o "trajnoj lojalnosti suverenu", koja je vodila porijeklo još iz feudalnog doba. Prema toj doktrini, britanski podanici zadržavali su obavezu odanosti britanskom monarhu čak i ako bi emigrirali u drugu zemlju i stekli njeno državljanstvo. Ovo je postalo predmet oštrih rasprava nakon Fenijanskog ustanka 1867, kada su irski Amerikanci koji su došli u Irsku da učestvuju u pobuni uhapšeni i optuženi za izdaju, jer su ih britanske vlasti i dalje tretirale kao svoje podanike. To je izazvalo ogorčenje među irskim Amerikancima, na šta su britanske vlasti odgovorile ističući da i američko pravo, jednako kao i britansko, priznaje koncept trajne lojalnosti. Kao reakciju na ovaj problem, Kongres SAD-a donio je Zakon o iseljavanju iz 1868, kojim je Amerikancima dato pravo na slobodno odricanje od američkog državljanstva. Britanija je ubrzo donijela sličan zakon, a nekoliko godina kasnije potpisala je i bilateralni sporazum kojim se obavezala da britanske podanike koji postanu državljani SAD-a više neće smatrati britanskim državljanima niti ih teretiti za izdaju.
Po državama
Australija
U Australiji postoje savezni zakoni i zakoni saveznih država kojima se uređuje krivično djelo izdaje. Posebne zakonske odredbe o izdaji postoje na nivou saveznih država Novi Južni Wales, Južna Australija i Viktorija. Na saveznom nivou, definicija izdaje propisana je članom 80.1 Krivičnog zakona Australije, koji čini sastavni dio Priloga Zakona o Krivičnom zakonu Commonwealtha iz 1995.
Prema ovom zakonskom aktu, osoba čini krivično djelo izdaje ako:
Osoba se ne smatra krivom za izdaju u slučajevima pružanja pomoći neprijatelju ili drugoj državi ili organizaciji, kao ni u slučaju iskazivanja namjere za takvo postupanje, ako je pomoć ili namjeravana pomoć isključivo humanitarnog karaktera. Za izdaju je predviđena kazna doživotnog zatvora. Članom 80.1AC Krivičnog zakona propisano je i srodno krivično djelo izdajničko postupanje.
Novi Južni Wales
U Novom Južnom Walesu historijsko zakonodavstvo o izdaji oslanja se na engleske akte Zakon o izdaji iz 1351, Zakon o izdaji iz 1795. i Zakon o izdaji iz 1817. Primjena aktâ iz 1795. i 1817. stavljena je van snage članom 11. Zakona o krivičnim djelima iz 1900, osim u dijelu koji se odnosi na namjeru ubistva, uništenja ili nanošenja tjelesne povrede koja može dovesti do smrti, sakaćenja, lišavanja slobode ili ograničavanja slobode nasljednika i sljedbenika kralja Georgea III.
Član 12. Zakona o krivičnim djelima iz 1900. propisuje krivično djelo koje vodi porijeklo iz člana 3. britanskog Zakona o teškom krivičnom djelu izdaje iz 1848:
Član 16. istog zakona izričito propisuje da odredbe drugog dijela zakona ne ukidaju niti utječu na odredbe donesene Zakonom o izdaji iz 1351. Ovaj član predstavlja preuzetu odredbu člana 6. Zakona o teškom krivičnom djelu izdaje iz 1848.
Reference
Kategorija:Nacionalna sigurnost Kategorija:Zločini