Winterreise (Viatge d'hivern, en català) és un cicle de 24 lieder —composicions per a veu i piano— compost per Franz Schubert en dues parts de 12 lieder cadascuna, realitzades el febrer i l'octubre de 1827 i publicades per Tobias Haslinger el 14 de gener de 1828 i el 30 de desembre del mateix any, respectivament. L'obra està catalogada amb l'identificador D. 911, per bé que quan es publicà per primer cop s'identificà com l'op. 89, i es basa en un conjunt de poemes de Wilhelm Müller. De fet, es tracta de la segona obra de Schubert que es basa en poemes de Müller, essent la primera el cicle de lieder Die schöne Müllerin (D. 795). Ambdues obres foren compostes per ser interpretades per un tenor acompanyat d'un piano, tot i que se n'han fet nombroses adaptacions.

Winterreise narra, sense cap línia argumental clara, el passeig d'un caminant a través d'un paisatge d'hivern, després de saber —fet que es deixa entreveure vagament al primer lied— que la seva estimada l'ha rebutjat. Aquest cicle de lieder destaca per la seva intensitat emocional, tot traspuant una crisi existencial que semblava alinear-se amb la situació personal del mateix Schubert, que compongué l'obra durant el darrers anys de la seva vida. Així doncs, es podria considerar que Winterreise és una catarsi del mateix compositor.

Lieder Lieder que formen part del conjunt: Gute Nacht (bona nit) Die Wetterfahne (el penell) Gefrorne Tränen (llàgrimes gelades) Erstarrung (rigidesa) Der Lindenbaum (el til·ler) Wasserflut (inundació) Auf dem Flusse (al riu) Rückblick (mirant enrere) Irrlicht (foc fatu) Rast (descans) Frühlingstraum (somni de primavera) Einsamkeit (soledat) Die Post (el correu) Der greise Kopf (el cap ancià/blanc) Die Krähe (el corb) Letzte Hoffnung (última esperança) Im Dorfe (al poble) Der stürmische Morgen (el matí de tempesta) Täuschung (desil·lusió) Der Wegweiser (el cartell) Das Wirtshaus (la fonda) Mut! (coratge!) Die Nebensonnen (el parheli) Der Leiermann (l'intèrpret de viola de roda)

Gute Nacht

Alemany Fremd bin ich eingezogen, Fremd zieh' ich wieder aus. Der Mai war mir gewogen Mit manchem Blumenstrauß. Das Mädchen sprach von Liebe, Die Mutter gar von Eh' - Nun ist die Welt so trübe, Der Weg gehüllt in Schnee.

Ich kann zu meiner Reisen Nicht wählen mit der Zeit: Muß selbst den Weg mir weisen In dieser Dunkelheit. Es zieht ein Mondenschatten Als mein Gefährte mit, Und auf den weißen Matten Such' ich des Wildes Tritt.

Was soll ich länger weilen, Daß man mich trieb' hinaus? Laß irre Hunde heulen Vor ihres Herren Haus! Die Liebe liebt das Wandern, - Gott hat sie so gemacht - Von Einem zu dem Andern - Fein Liebchen, gute Nacht!

Will dich im Traum nicht stören, Wär' Schad' um deine Ruh', Sollst meinen Tritt nicht hören - Sacht, sacht die Thüre zu! Schreib' im Vorübergehen An's Thor dir gute Nacht, Damit du mögest sehen, An dich hab' ich gedacht.

Català

Com un estrany vaig arribar, i com un estrany me n'aniré. El maig em bressolà amb molts rams de flors. La noia parlà d'amor, la mare, fins i tot, de casori, – ara el món és tan ombrívol, el camí tot cobert de neu.

Per a la meva partença no puc triar el moment, jo mateix he de trobar el camí en aquesta obscuritat. L'ombra que escampa la lluna serà el meu acompanyant, i en les blanques planúries cerco petges d'animals.

Per què hauria de romandre fins que em facin fora? Deixeu que els gossos solts udolin davant la casa dels amos; a l'amor li agrada vagarejar – Déu l'ha fet d'aquesta manera – de l'un a l'altre. Dolça estimada, bona nit!

No vull destorbar-te el somni, seria llàstima per al teu descans, no has de sentir els meus passos – Tanca a poc a poc la porta! Només en passar escriuré al llindar un altre cop bona nit, a fi que puguis veure, que he pensat en tu. Traducció: Salvador Pila

Tornar a dalt de tot

Die Wetterfahne

Alemany Der Wind spielt mit der Wetterfahne Auf meines schönen Liebchens Haus. Da dacht' ich schon in meinem Wahne, Sie pfiff' den armen Flüchtling aus.

Er hätt' es eher bemerken sollen, Des Hauses aufgestecktes Schild, So hätt' er nimmer suchen wollen Im Haus' ein treues Frauenbild.

Der Wind spielt drinnen mit den Herzen, Wie auf dem Dach, nur nicht so laut. Was fragen sie nach meinen Schmerzen? Ihr Kind ist eine reiche Braut.

Català El vent juga amb el penell Damunt la casa de la meva bella enamorada. Llavors tingué gairebé la delusió, que, tot xiulant, es burlava del pobre fugitiu.

Primer s'hauria d'haver adonat, del rètol clavat a la casa, i així no hauria mai volgut cercar la imatge d'una dona fidel dins la casa.

A l'interior, el vent juga amb els cors com a la teulada, però més silenciosament. Què volen saber de la meva sofrença? Llur infant és una núvia rica. Traducció: Salvador Pila

Tornar a dalt de tot

Gefrorne Tränen

Alemany Gefrorne Tropfen fallen Von meinen Wangen ab: Ob es mir denn entgangen, Daß ich geweinet hab'?

Ei Thränen, meine Thränen, Und seid ihr gar so lau, Daß ihr erstarrt zu Eise, Wie kühler Morgenthau?

Und* dringt doch aus der Quelle Der Brust so glühend heiß, Als wolltet ihr zerschmelzen Des ganzen Winters Eis. * Hir a la repetició

Català Cauen llàgrimes gelades per les meves galtes: com no he pogut adonar-me que he plorat?

Llàgrimes, llàgrimes meves, tan tèbies sou, que us convertiu en gel com la freda rosada del matí?

I, tanmateix, brolleu de la font del meu pit, tan ardents, com si volguéssiu fondre tot el gel de l'hivern! Traducció: Salvador Pila

Tornar a dalt de tot

Erstarrung

Alemany Ich such' im Schnee vergebens Nach ihrer Tritte Spur, Wo sie an meinem Arme Durchstrich die grüne Flur.

Ich will den Boden küssen, Durchdringen Eis und Schnee Mit meinen heißen Thränen, Bis ich die Erde seh'.

Wo find' ich eine Blüthe, Wo find' ich grünes Gras? Die Blumen sind erstorben, Der Rasen sieht so blaß.

Soll denn kein Angedenken Ich nehmen mit von hier? Wenn meine Schmerzen schweigen, Wer sagt mir dann von ihr?

Mein Herz ist wie erstorben, Kalt starrt ihr Bild darin: Schmilzt je das Herz mir wieder, Fließt auch ihr Bild dahin.

Català Inútilment cerco les seves petjades en la neu, Aquí, on sovint passejarem tots dos per els camps.

Jo vull besar el sòl, i, amb les meves llàgrimes ardents, penetrar dins el gel i la neu, fins que pugui veure la terra.

On puc trobar un rebrot, on puc trobar verd herbatge? Les flors estan mortes la gespa ha empal·lidit.

No hi ha doncs cap record, que em pugui endur d'aquí? Quan els meus dolors callin, qui em parlarà d'ella?

El meu cor s'ha convertit en gel, i a dins hi ha la seva imatge erta; si mai el meu cor es torna a fondre, la imatge fugirà per sempre. Traducció: Salvador Pila

Tornar a dalt de tot

Der Lindenbaum

Alemany Am Brunnen vor dem Thore Da steht ein Lindenbaum: Ich träumt' in seinem Schatten So manchen süßen Traum.

Ich schnitt in seine Rinde So manches liebe Wort; Es zog in Freud' und Leide Zu ihm mich immer fort.

Ich mußt' auch heute wandern Vorbei in tiefer Nacht, Da hab' ich noch im Dunkeln Die Augen zugemacht.

Und seine Zweige rauschten, Als riefen sie mir zu: Komm her zu mir, Geselle, Hier findst du deine Ruh'!

Die kalten Winde bliesen Mir grad' in's Angesicht, Der Hut flog mir vom Kopfe, Ich wendete mich nicht.

Nun bin ich manche Stunde Entfernt von jenem Ort, Und immer hör' ich's rauschen: Du fändest Ruhe dort!

Català Al costat del pou, davant la porta, hi ha un til·ler; a l'ombra del qual tants dolços somnis tingué.

En la seva escorça vaig cisellar moltes paraules amoroses; ell sempre m’ha atret, tant en moments de goig com de pena.

També avui, en la profunda nit, hagué d'anar-hi, allà, fins i tot, en la foscúria he aclucat els ulls.

I les seves branques cruixien, com cridant-me: Vine cap a mi, company, aquí trobaràs la pau!

Vents glaçats bufaven de ple en el meu rostre; el barret em volà del cap, i no em vaig girar.

Ara, ja moltes hores lluny d'aquell lloc, encara sento el seu murmuri: Aquí trobaries la pau! Traducció: Salvador Pila

Tornar a dalt de tot

Wasserflut

Alemany Manche Thrän' aus meinen Augen Ist gefallen in den Schnee; Seine kalten Flocken saugen Durstig ein das heiße Weh.

Wenn die Gräser sprossen wollen, Weht daher ein lauer Wind, Und das Eis zerspringt in Schollen, Und der weiche Schnee zerrinnt.

Schnee, du weißt von meinem Sehnen: Sag, wohin doch geht dein Lauf? Folge nach nur meinen Thränen, Nimmt dich bald das Bächlein auf.

Wirst mit ihm die Stadt durchziehen, Muntre Straßen ein und aus: Fühlst du meine Thränen glühen, Da ist meiner Liebsten Haus.

Català Moltes llàgrimes dels meus ulls han caigut damunt la neu; els seus glaçats flocs xuclen, sedegosos, el meu ardent dolor.

Quan l'herba vulgui començar a brotar, llavors bufarà d'enllà un tebi oratge, i el gel s'esberlarà en trossos, la tova neu es fondrà.

Neu, tu coneixes el meu anhel, digues-me, vers on anirà el teu corrent? Segueix tan sols les meves llàgrimes, el rierol les recollirà ben aviat.

Amb ell creuaràs la ciutat, per carrers plens de vida; allà on sentis bleir les meves llàgrimes, trobaràs la casa de la meva estimada. Traducció: Salvador Pila

Tornar a dalt de tot

Auf dem Flusse

Alemany Der du so lustig rauschtest, Du heller, wilder Fluß, Wie still bist du geworden, Giebst keinen Scheidegruß.

Mit harter, starrer Rinde Hast du dich überdeckt, Liegst kalt und unbeweglich Im Sande ausgestreckt.

In deine Decke grab' ich Mit einem spitzen Stein Den Namen meiner Liebsten Und Stund' und Tag hinein:

Den Tag des ersten Grußes, Den Tag, an dem ich ging, Um Nam' und Zahlen windet Sich ein zerbrochner Ring.

Mein Herz, in diesem Bache Erkennst du nun dein Bild? Ob's unter seiner Rinde Wohl auch so reißend schwillt?

Català Tu, que tan alegrement murmurejaves, tu, riu feréstec, d'aigües clares, que silenciós t’has tornat, no dónes cap adéu de comiat.

Amb una dura, rígida crosta t’has recobert, jeus fred i immòbil estenallat a la sorra.

En la teva escorça cisello amb una pedra afilada el nom de la meva estimada així com l'hora i el dia:

El dia del nostre primer encontre, el dia que vaig marxar; voltant el nom i els números entrellaço un anell trencat.

Cor meu, en aquest rierol reconeixes ara la teva imatge? Com si, sota la seva crosta, tal vegada impetuosament creixés? Traducció: Salvador Pila

Tornar a dalt de tot

Rückblick

Alemany Es brennt mir unter beiden Sohlen, Tret' ich auch schon auf Eis und Schnee. Ich möcht' nicht wieder Athem holen, Bis ich nicht mehr die Thürme seh'.

Hab' mich an jeden Stein gestoßen, So eilt' ich zu der Stadt hinaus; Die Krähen warfen Bäll' und Schloßen Auf meinen Hut von jedem Haus.

Wie anders hast du mich empfangen, Du Stadt der Unbeständigkeit! An deinen blanken Fenstern sangen Die Lerch' und Nachtigall im Streit.

Die runden Lindenbäume blühten, Die klaren Rinnen rauschten hell, Und ach, zwei Mädchenaugen glühten! - Da war's geschehn um dich, Gesell!

Kömmt mir der Tag in die Gedanken, Möcht' ich noch einmal rückwärts sehn, Möcht' ich zurücke wieder wanken, Vor ihrem Hause stille stehn.

Català Em cremen les plantes dels peus, tot i que camino damunt gel i neu, no pararé per recuperar l'alè, fins que perdi de vista les torres.

He ensopegat amb cada pedra, apressant-me per sortir de la ciutat; els corbs llençaven boles de neu i granís al meu barret, des de cada casa.

Quan diferentment m’acollires, oh tu, ciutat vel·leïtosa! En les teves lluents finestres rivalitzaven l'alosa i el rossinyol amb llur cant.

Els rodons til·lers florien, els canals brogien lluminosos i, ai! els ulls d'una noia resplendien. Allò fou la teva perdició, company!

Quan recordo aquell dia, voldria tornar a mirar a enrere, voldria refer els meus passos, i restar silenciós davant la seva casa. Traducció: Salvador Pila

Tornar a dalt de tot

Irrlicht

Alemany In die tiefsten Felsengründe Lockte mich ein Irrlicht hin: Wie ich einen Ausgang finde, Liegt nicht schwer mir in dem Sinn.

Bin gewohnt das irre Gehen, 'S führt ja jeder Weg zum Ziel: Unsre Freuden, unsre Leiden,