400px|miniatura|Núcleos de: Mercurio (Mercury), Venus (Venus), Terra (Earth), Lúa (Moon) e Marte (Mars). En xeoloxía, o núcleo (dun planeta) é o conxunto das súas capas máis internas que poden ser líquidas ou sólidas, Requirese subscrición dependendo de factores como o tamaño, idade ou proximidade do planeta a súa estrela. O núcleo da Terra é en parte líquido, mentres que o núcleo de Marte pénsase que é sólido, dado que a maior parte do seu campo magnético desapareceu. Só un núcleo líquido pode xerar un campo magnético. No Sistema Solar, o tamaño do núcleo pode variar desde aproximadamente o 20% (Lúa) ao 85% do radio do planeta (Mercurio).
Os xigantes gasosos tamén teñen núcleos, aínda que a composición destes é aínda asunto de debate; a súa posible composición varía da tradicional mestura de rocha e ferro a xeo ou hidróxeno metálico fluído.Pollack, J. B.; Grossman, A. S.; Moore, R.; Graboske, H. C. Jr. (1977). A Calculation of Saturn’s Gravitational Contraction History. Icarus 30: pp. 111-128Fortney, J. J.; Hubbard, W. B. (2003). Phase separation in giant planets: inhomogeneous evolution of Saturn. Icarus 164: pp. 228-243.Stevenson, D. J. (1982). Formation of the Giant Planets. Planet. Space Sci. 30 (8): pp. 755-764. Son proporcionalmente moito máis pequenos que os dos planetas terrestres, aínda que poden chegar a ser considerablemente maiores que a mesma Terra. O de Xúpiter é de 10 a 30 veces máis pesado que a Terra mentres que o exoplaneta HD 149026 b ten un núcleo 67 veces máis masivo.Sato, B. e outros (2005). The N2K Consortium. II. A Transiting Hot Saturn around HD 149026 with a Large Dense Core. The Astrophysical Journal 633: pp. 465-473.. Unha teoría pensa, por outra banda, que o asteroide 16 Psyche, composto exclusivamente de ferro e níquel, é o núcleo dun planeta cuxas capas exteriores foron destruídas por colisións masivas no cinto de asteroides situado entre Marte e Xúpiter.Nuño Domínguez, "Misión espacial a un planeta desaparecido del Sistema Solar", en El País, 9-I-2017: http://elpais.com/elpais/2017/01/05/ciencia/1483641461_214543.html
Descubrimento
Núcleo da Terra En 1798, Henry Cavendish calculou que a densidade media da terra era 5,48 veces a densidade da auga (posteriormente refinada a 5,53), o que levou á crenza aceptada de que a Terra era moito máis densa no seu interior. Tras o descubrimento dos meteoritos de ferro, Wiechert en 1898 postulou que a Terra tiña unha composición de masa similar á dos meteoritos de ferro, pero o ferro asentouse no interior da Terra e máis tarde representou isto integrando a densidade a granel da masa da Terra co ferro e o níquel que faltaba como un núcleo. A primeira detección do núcleo da Terra ocorreu en 1906 por Richard Dixon Oldham ao descubrir a zona de sombra da onda P; o núcleo externo líquido Para 1936, os sismólogos determinaran o tamaño do núcleo total así como o límite entre o núcleo externo fluído e o núcleo interno sólido.
Notas
Categoría:Astroxeoloxía Categoría:Planetas