Para outros artigos sobre persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos Ponce de León miniatura|Conquistador español ataviado coa súa armadura e casco. Representación no Pavillón da Navegación de Sevilla. Juan Ponce de León e Figueroa, nado en Santervás de Campos cara ao 8 de abril de 1460Webster's Biographical Dictionary, 1ª edición, 1961, G y C. Merriam Co., p. 1200. A data de nacemento de Ponce de León é incerta. e finado na Habana (Cuba) en xullo de 1521, foi un conquistador castelán, primeiro gobernador de Porto Rico e descubridor da Florida, adiantado do reino de Castela.
Traxectoria Naceu en Santervás de Campos, municipio entón ligado á diocese de Palencia e pertencente na actualidade á provincia de Valladolid. O apelido "de León" non se refire ao seu lugar de orixe, xa que este na súa época era Palentino, senón que o engadiron os descendentes de Pedro Ponce de Cabrera, esposo da infanta Aldonza, filla ilexítima do rei Afonso IX, no século XIII.http://www.buscabiografias.com/bios/biografia/verDetalle/2756/Juan%20Ponce%20de%20Leon Foi educado na casa dun familiar en Sevilla, Ramiro Núñez.
De ascendencia nobre, foi paxe de Fernando o Católico na corte de Xoán II de Aragón. Estivo no exército durante dez anos e combateu na conquista do reino de Granada xunto ao seu tío Rodrigo cando contaba 32 anos. Granada caeu o 2 de xaneiro de 1492 e Ponce de León participou na marcha triunfal de entrada na cidade. Outra das persoas que acudiu a esa marcha foi Cristovo Colón, que descubriría o Novo Mundo o 12 de outubro dese mesmo ano. Ponce de León, aínda que ao terminar a Reconquista podería haberse desprazado a León a continuar cunha vida dentro do sistema feudal, preferiu participar na empresa española en ultramar.
Viaxes Chegada ao Novo Mundo Tomou parte na segunda viaxe de Colón en 1493Hämäläinen (2024), p. 37 e permaneceu na illa da Española como guerreiro durante todo o proceso da conquista da Illa.
Dubídase de se a súa primeira viaxe a América fíxoa con Cristovo Colón na súa segunda viaxe en 1493 ou con Nicolás de Ovando en 1502. Na devandita segunda viaxe de Colón, este desprazouse ata unha illa guiado por uns indios arauacos que querían que Colón os protexese dos indios caribes. O 19 de novembro de 1493, cando os navíos entraron en Baía Boquerón, os indios saltaron á auga e nadaron cara á costa. Colón bautizou esa illa como San Juan Bautista e 18 anos despois Ponce de León bautizaría a súa vila portuaria, Cáparra, como Porto Rico. A segunda viaxe de Colón, na que se cre que participou activamente Ponce de León, serviu para conquistar a illa da Española, sendo o punto de inflexión a Batalla da Vega Real. Tralo cesamento de Cristovo Colón e do seu irmán Bartolomé e pola morte no mar de Francisco de Bobadilla, Nicolás de Ovando foi nomeado gobernador da Española en 1502.
Outros apuntan a que Ponce de León arribou por primeira vez ao Novo Mundo con Nicolás de Ovando en 1502, desembarcando onde actualmente áchase Cockburn Town, na illa Gran Turca, nas Turks e Caicos, pero pronto se instalou na Española. En 1502 colaborou con Nicolás de Ovando e freou unha rebelión do pobo taíno na zona oriental da Española. Por devandita actuación foi recompensado co cargo de gobernador da recentemente creada provincia de Higüey. Nese cargo alugaba indios para buscar ouro e os que non, traballaban nos abundantes cultivos de iuca. Ponce de León fíxose rico servindo como gobernador.Biografía de Juan Ponce de León (en inglés). Sobre todo grazas a ese cultivo da iuca. O porto de Higüey, no Paso da Mona, era parada obrigada para os barcos españois que regresaban a Europa, xa que o pan que se facía coa iuca conservábase moi ben con humidade, era nutritivo e tiña moi bo sabor. Debido a esta prosperidade, Ponce construíu unha vila en Higüey que chamou Salva León e mandou traer á súa esposa e fillos.
En 1502 contraera matrimonio en Santo Domingo cunha muller indíxena que servía de mesoneira en Santo Domingo, que co seu bautizo veu se chamar Leonor. Con ela tivo tres fillas, Juana, Isabel e María, e un fillo chamado Luis.
Gobernador de Porto Rico e posterior retirada
miniatura|Ruínas da residencia de Ponce de León en Cáparra de 1509 nunha imaxe de 2008. Na súa estancia en Higüey, escoitou as historias das riquezas existentes en Borinquén, a Illa de San Juan. A partir dese momento concentrou todos os seus empeños en poder acudir a ese sitio, séndolle concedido o permiso necesario. O 12 de agosto de 1508 Ponce de León parte de Higüey para explorar Borinquén. Deu ordes de plantar iuca no caso de que as misións de exploración en busca de ouro fosen fracasando.
Foi recibido cos brazos abertos por Agüeybaná, cacique taíno, e tomou rapidamente o control da illa. Por este feito, Ponce de León foi nomeado Gobernador da mesma en 1509.
En 1506, trala morte no Convento de San Francisco de Valladolid de Cristovo Colón, que fora designado gobernador militar dos seus descubrimentos, as autoridades españolas rexeitaron conceder o mesmo privilexio ao seu fillo Diego. Malia a oposición de Diego Colón, Ponce conseguiu ser nomeado gobernador.
En 1509, Ponce de León fundou o primeiro asentamento en San Juan, Cáparra, actual San Xoán, e fundaría tamén unha vila en San Germán. En Cáparra fixou o fogar para a súa familia, ordenou construír unha fundición de ouro, repartiu traballadores entre os seguidores españois e estableceu unha facenda en Toa.
Ponce de León, xunto con outros conquistadores, forzou aos taínos a traballar nas minas e a construír fortalezas. Numerosos taínos faleceron por mor da exposición ás enfermidades traídas polos mariñeiros europeos e pola carencia de inmunidade ante esas enfermidades.
Aínda que a Coroa seleccionara para entón a Ponce de León para colonizar e gobernar a illa de San Xoán, Diego Colón presentara unha reclamación no tribunal superior de Madrid e gañara os seus dereitos. Ponce de León foi retirado do cargo en 1511.
Con todo, para demostrar o favor real, Fernando o Católico enviou a Ponce 30 homes, relixiosos católicos de Sevilla, gando e cabalos, e outorgoulle á illa o seu propio escudo de armas, o primeiro do Novo Mundo. Para celebrar este xesto do Rei, Ponce chamou a Cáparra, a súa vila, Porto Rico.
Lamentablemente, o cacique indíxena Agüeybaná, que dera o seu beneplácito a Ponce, faleceu e substituíuno o seu sobriño Agüeybaná II o Valente, quen opuxo resistencia. Os arauacos uníronse aos caribes para loitar contra os españois, paralizaron a produción de ouro e mataron a metade dos españois. Tras isto, Ponce de León organizou a defensa, logrando abater a Agüeybaná II e provocando a fuxida de moitos indios. Debido á escaseza de traballadores, ao notar que a produción aurífera chegara ao máximo e ao non desexar servir a Diego, pediu un título ao Rei Fernando para explorar as áreas ao norte de Cuba. Devandito título foille dado grazas á intervención ao seu favor de Bartolomeu Colón.
A primeira viaxe e o descubrimento de Florida thumb|left|Ponce de León e os seus exploradores en Florida buscando a Fonte da mocidade, segundo un debuxo alemán do século XIX. miniatura|Mapa do Caribe a finais do século XVI. thumb|Mapa topográfico de Florida. thumb|Corrente do Golfo. Cando Ponce de León realizou a primeira expedición europea a Florida tamén descubriu a corrente do Golfo, xa intuída por Cristovo Colón.
Ponce de León foi a Salva León, onde equipou dúas embarcacións, a máis grande a mans de Juan Bono de Quejo e a máis pequena a mans dun temoneiro chamado Antón de Alaminos, que participara na Primeira Viaxe de Colón en 1492 e que era o que mellor coñecía o Caribe. As dúas naves parten a San Germán, onde avistan o buque insignia, a carabela San Cristóbal de Juan. En 1513 partiron as tres naves e navegaron polas Bahamas, chegando á illa de San Salvador.
O 27 de marzo, Domingo de Resurrección, avistou unha illa, pero non houbo posibilidade de atraque. O 2 de abril, Ponce de León montouse nun bote para dirixirse a terra, que pensou que sería unha illa moi grande. Desembarcou, cruzou a praia e subiu ás dunas. Desde o alto divisou unha paisaxe plana e boscosa que se estendía ata o horizonte. O devandito desembarco debeu producirse na costa oriental da Península de Florida, nun punto aínda ignorado entre a praia de Melbourne, próxima a Cabo Cañaveral, e a praia de Ponte Vedra, no norte de Florida, preto de Jacksonville.
Foi alí onde o 8 de abril reclamou toda esa terra para España, e chamouna a terra «Florida», debido á vexetación en flor que viu, ou porque chegou alí durante a Pascua Florida, a comezos da primeira, identificada co Domingo de Resurrección.
Foron navegando pola costa oriental ata unha zona pola que flúe agora o río Saint Johns. Nun lugar ao que chamou Río de Canas, no actual Cabo Kennedy, nativos amigables invitáronos a terra. Nunha lagoa con forma de cruz, que Ponce bautizou como Río Crucis, deu orde de erixir un alicerce de pedra labrada coroado cunha cruz de madeira e puxéronse a rezar, sufrindo tras diso un ataque indíxena que lles obrigou a fuxir. Decidiron seguir coa exploración e navegar cara ao sur, e foron bordeando os actuais caios de Florida e remontando a costa occidental ata o Cabo Romano. En dita navegación cara ao sur, o 21 de abril, notaron unha corrente que, malia ter o vento ao seu favor, non lles permitía avanzar, senón que lles facía retroceder. Os dous navíos que se atopaban máis preto da terra fondearon, pero a corrente era tan potente que facía rehilar os cables da áncora.
Ese foi o descubrimento da corrente do Golfo, xa intuída por Cristovo Colón. A corrente percorría o Caribe cara ao Atlántico e permitiu a partir dese momento unha rápida ruta marítima de volta a Europa desde as posesións españolas en América.Stan Ulanski. La Corriente del Golfo. Turner ed., Madrid, 2012, pág 13
O 23 de maio de 1513, detivéronse preto do actual Fort Myers, onde uns indios achegáronse e un, que sabía algo de español, aprendido posiblemente doutros indios que fuxirían ata alí, avisoulles de que na costa o seu xefe tiña moito ouro para comerciar. Pero, unha vez desembarcaron, sufriron outro ataque indíxena. En Florida había apalaches, calusas e matacumbes, que se movían moito dun lado a outro. Os indios usaban frechas con puntas que eran anzois de pescar, ou puntas normais impregnadas en sangue animal mesturada con veleno de cobra.
Retornou a A Habana e logo volveu de novo, deténdose na Baía de «Chequesta» (Baía Vizcaína) antes de regresar a Porto Rico.
A existencia dun indio que falaba españolSmith, Hale G. and Marc Gottlob. 1978. Spanish-Indian Relationships: Synoptic History and Archaeological Evidence, 1500-1763, in Milanich, Jerald and Proctor, Samuel. Tacachale: Essays on the Indians of Florida and Southeastern Georgia during the Historic Period. Gainesville, Florida: The University Presses of Florida. ISBN 0-8130-0535-3. podería ser indicativo de que algún español chegara antes a esa zona, aínda que tamén é posible que estes indios fosen informados da presenza española na zona por outros que xa estiveran en contacto con eles.
Existían lendas de Cíbola e as Sete Cidades de Ouro e da fonte da eterna mocidade naquel entón, e é probable que influísen na exploración de Ponce de León.
Dise que pasou desde entón a súa vida buscando a fonte da eterna mocidade, que segundo unha lenda atopábase en Florida.El Día de la Pascua Florida, el 2 de abril, es fiesta declarada en FloridaThe 2005 Florida Statutes - Chapter 683 - LEGAL HOLIDAYS; SPECIAL OBSERVANCES — accedida el 27 de diciembre de 2005. El nunca dixo nada de que buscase a fonte, aínda que o explorador Hernando de Escalante Fontaneda na súa obra Memoria das cousas e costa e indios da Florida, de 1575, afirmou que iría a buscala porque lle falaron dela indios de Cuba e Santo Domingo. Tamén o historiador Antonio de Herrera y Tordesillas, nas súas Décadas, publicadas a principios do 1600, atribúe a Ponce de León esta procura.