Cædwalla de Wessex

Caedwalla (Cædwalla), nado en 659 e finado o 20 de abril de 689, foi Rei de Wessex desde o ano 685 aproximadamente ata que abdicou no ano 688.

O seu nome deriva do nome britano Cadwallon. Foi exiliado de Wessex; durante o seu exilio, reuniu un exército e atacou Sussex e matou o seu rei Ethelwealh de Sussex. Con todo, Caedwalla foi incapaz de manter o territorio, e foi expulsado polos partidarios de Aethelwealh. En 685 ou 686 retornou a Wessex e finalmente converteuse en rei. É posible que eliminase a varios dos seus rivais dinásticos, xa que algúns rexistros informan de que Wessex estaba gobernado por varios reis ata a chegada de Caedwalla.

Tras o seu ascenso en Wessex, Caedwalla regresou a Sussex e conquistouno novamente, ocupando así mesmo a Illa de Wight, eliminando as dinastías que alí reinaban e convertendo aos seus habitantes ao cristianismo a punta de espada. Obtivo o control de Surrey e do Reino de Kent, e no 686 instaurou ao seu irmán Mul como rei de Kent. Un ano despois, Mul foi queimado durante unha revolta, polo que Caedwalla regresou a Kent e gobernouno directamente durante un tempo.

Caedwalla foi ferido durante a conquista da Illa de Wight, e quizais esta foi a razón pola que abdicou no ano 688 para viaxar a Roma para o seu bautismo e posterior morte. Chegou a Roma en abril de 689 e foi bautizado o sábado anterior a Semana Santa, morrendo dez días despois, o 20 de abril 689. Foi sucedido polo Rei Ine de Wessex.

Traxectoria A súa familia proviña da rexión de Cadwallon en Gales. De mozo foi exiliado na rexión do sur de Saxonia (no que agora se coñece como Sussex); nesa época atacou e matou o rei Aethelwealh. Con todo, Caedwalla foi incapaz de manter o territorio, xa que foi expulsado pola xente de Aethelwealh. No ano 685 ou 686 retornou a Wessex e finalmente converteuse en rei. Tamén é posíbel que estea involucrado en feitos de represión das dinastías rivais dese tempo, segundo os rexistros de Wessex, ás familias que gobernaron até a chegada de Caedwalla.

Despois do seu exilio Caedwalla regresou a Sussex e tomou aquel territorio novamente. así mesmo conquistou a Illa de Wight, provocando a extinción das dinastías que alí reinaban. Obtivo o control de Surrey e do Reino de Kent, e no 686 instaurou ao seu irmán Mul como rei de Kent. Un ano despois, Mul morreu queimado nunha revolta nas proximidades de Kent, polo que Caedwalla debeu regresar ao lugar durante un período considerábel para substituír o seu irmán.

Fontes históricas acerca de Caedwalla. O mellor documento sobre os feitos relacionados con Saxonia Occidental é a Historia ecclesiastica gentis Anglorum, escrita ao redor do ano 731 por San Beda O.S.B., tamén coñecido como Beda o Venerable ou Beda, monxe e cronista do norte. Beda recibiu abundante información confiábel acerca de Caedwalla de parte do Bispo Daniel de Winchester; Beda interesouse principalmente na cristianización dos saxóns occidentais, así como en relatar a historia da igrexa, que bota moita luz sobre Caedwalla e os saxóns do oeste.. A obra contemporánea Vita Sancti Wilfrithi, coñecida igualmente como “Vida de San Wilfrid”, foi escrita por Estevo de Ripon, pero a miúdo foi atribuída por erro a Eddius Stephanus, quen tamén menciona a Caedwalla"Stephen of Ripon" in Encyclopaedia of Anglo-Saxon England.. Outra fonte útil é a Crónica anglosaxoa, un conxunto de sucesos dos anais da historia de Inglaterra recompilados en Wessex a finais do século IX, probabelmente baixo a dirección do rei Alfredo o Grande, asociada coa obra As Crónicas, a cal é unha listaxe dos reis e os seus reinados, coñecido como “A Lista Xenealógica dos Reis de Saxonia Occidental” (Lista de reis de Wessex). Existen así mesmo seis cartas que sobreviviron, aínda que algunhas de dubidosa autenticidade. Estas cartas eran documentos elaborados para rexistrar as doazóns de terras polos reis aos seus seguidores ou á igrexa, e son unhas das primeiras fontes documentais da Inglaterra de outrora.

O territorio de Saxonia Occidental nos anos 680. miniatura|262x262px|Os reinos de Gran Bretaña a fins do século vii. Durante o transcurso do século VII, os saxóns occidentais ocuparon un sector ao suroeste de Inglaterra, aínda que os límites exactos son difíciles de definirFor a discussion of seventh-century West Saxon expansion, see .. Ao oeste atopábase o Reino Británico nativo de Dumnonia, o cal é coñecido agora como Devon e Cornualla. Cara ao norte achábase Mercia, cuxo rei Wulfhere dominou até a zona meridional de Inglaterra durante o seu reinado. No ano 674 foi sucedido polo seu irmán Aethelred de Mercia, o cal foi militarmente menos activo que o seu irmán Wulfhere. Aethelred asediou moito a fronteira con Wessex, e gran parte da Saxonia occidental, pero non puido conservar a extensión capturada no seu momento por Wulfhere.. Cara ao sueste atopábase o reino de Saxonia do Sur, coñecido agora como Sussex; e ao leste o reino de Essex (Saxóns do Leste), os cales controlaban Londres.

Non todas as rexións nomeadas no libro “As Crónicas” poden ser identificadas, pero aparentemente Saxonia do Leste sería parte da zona setentrional de Somerset, ao sur de Gloucestershire e ao norte de Wiltshire, contra as posicións dos Británicos e os de Mercia. Cara ao suroeste, existen evidencias da influencia que exercían os Saxóns Occidentais rexidos por Cenwalh de Wessex, quen reinou desde 642 até 673, o cal é lembrado como o primeiro líder saxón de Sherborne Abbey, na rexión de Dorset. Similarmente, Centwine de Wessex foi o primeiro líder saxón de Glastonbury entre 676 e 685 na rexión de Somerset. Evidentemente os mosteiros que hai na rexión foron construídos por eles. Exeter, ao oeste, na rexión de Devon estivo baixo o control dos Saxóns Occidentais desde o ano 680, xa que Bonifacio foi educado naquel lugar nesa época.

Os devanceiros O cronista e monxe Beda sostivo que Caedwalla foi "un mozo audaz da casa real de Gewissæ" e perdeu a súa vida moi nova, aos 33 anos de idade, no ano 689Bede, Ecclesiastical History, Book V, Ch. 7, from Sherley-Price's translation, p. 275.. Beda adoitaba usar o nome tribal de "Gewisse" como equivalente para describir aos Saxóns Occidentais: As xenealoxías dos Saxóns Occidentais remóntanse a un tal “Gewis”, quen seguramente foi lendario..

Segundo “As Crónicas”, Caedwalla era fillo de Coenberht, descendente de Ceawlin de Cerdic, quen foi o primeiro Gewisse en establecerse en Inglaterra... Con todo, hai moitas dificultades e contradicións nas listas de reinados, en parte causadas polos esforzos de escribáns posteriores para tentar demostrar que cada rei da lista era descendente de Cerdic, polo que a xenealoxía de Caedwalla debe tratarse con certa precaución.. O seu nome é unha forma anglosaxoa do nome británico "Cadwallon", que pode indicar en parte a súa descendencia británica..

Primeira campaña militar en Sussex A primeira mención de Caedwalla atópase na Vida de San Wilfrido, no que aparece descrito como un nobre exiliado nos bosques de Chilternn e de Andred.. Non era estraño que un rei do século VII tivese que pasar algún tempo no exilio antes de subir ao trono. Oswald de Northumbria é outro exemplo destacado.. De acordo con “As Crónicas”, Cædwalla comezou a súa contenda para chegar ao trono no ano 685. Malia o seu exilio nos bosques, foi quen de reunir suficiente forza militar para derrotar e matar o rei Æthelwealh de Sussex, aínda que pronto volveu ser expulsado por Berthun e Andhun, personaxes do clan do rei Æthelwealh, que administraron o país desde entón, posibelmente coma se fosen reisBede, Ecclesiastical History, Book IV, Ch. 15, from Sherley-Price's translation, p. 230.. Mesmo chegaron a dominar a Illa de Wight e o val do río Meon, o cal se atopa ao leste de Hampshire; O documento “As Crónicas” data este suceso no ano 661, pero segundo Beda ocorreu "pouco antes da misión de Wilfrido contra os Saxóns do Sur en 680, o que implica unha data bastante posterior.. Wulfhere tamén atacou Ashdown, e “As Crónicas” volven datar este suceso no 661, pero o máis probábel é que teña lugar despois. Se estes feitos ocorreron no 680 ou pouco antes, o ataque de Caedwalla contra Æthelwealh explicaríase como unha resposta á presión dos da rexión de Mercia.

Outro indicio da situación política e militar pode ser a división no 660 da sede episcopal dos Saxóns occidentais de Dorchester, Dorset, unha nova sede que se estableceu en Winchester, moi preto da fronteira con Saxonia do Sur. A explicación de Beda para a división é que Cenwalh se cansou do discurso “franco” do bispo de Dorchester, o máis probábel é que se tratase dunha resposta ao avance dos de Mercia, que obrigou á expansión cara ao oeste de Saxonia, tal como as actividades militares de Caedwalla ao oeste, sur e leste, en lugar de cara ao norteBede, Ecclesiastical History, Book III, Ch. 7, from Sherley-Price's translation, pp. 153–155.. Grazas ao éxito militar de Caedwalla pode deberse a razón de que nesa época empezase a usarse máis o termo "saxón occidental" en lugar de "Gewisse", xa que desde ese momento os saxóns occidentais comezaron a reinar sobre outros pobos anglosaxóns.

O seu reinado No ano 685 ou 686, Caedwalla converteuse en rei dos saxóns occidentais despois de que Centwine de Wessex, o seu antecesor, se retirase a un mosteiro. Beda relata que Caedwalla logrou manterse no trono por dous anos, até 688, pero se o seu reinado durou polo menos tres anos, é posíbel que suba ao trono en 685Bede, Ecclesiastical History, Book V, Ch. 7, from Sherley-Price's translation, pp. 275–276.. Na “Lista Xenealóxica dos Reinados dos Saxóns Occidentais” (West Saxon Genealogical Regnal List) hai rexistros de que o período de reinado foi de tres anos e non de dous como indica Beda.

Segundo Beda, antes do reinado de Caedwalla, a rexión de Wessex estaba gobernada por unha especie de semirreis, que foron dominados un a un por Caedwalla antes de converterse el mesmo en ReiBede, Ecclesiastical History, Book IV, Ch. 12, from Sherley-Price's translation, p. 224.. Aínda que Beda non o aclara explicitamente, é posible conxecturar que nalgún sentido Caedwalla terminou coa forma de reinado destes semirreis. Beda data a morte do Rei Cenwalh como o inicio dun período de dez anos no que os saxóns occidentais eran gobernados por estes minirreis; con todo, crese que Cenwalh morreu en 673, así que isto é algo incompatíbel coas datas da chegada de Caedwalla ao poder. Pode ser que Centwine, o antecesor de Caedwalla como rei de Wessex, comezase como un cogobernante, e que logo se establecese como rei até a chegada de Caedwalla... Tamén é posíbel que houbese outras faccións cos seus propios semirreis provenientes da dinastía real dos saxóns occidentais, competindo polo poder con Centwine e Caedwalla. A cualificación destes gobernantes como “semirreis” pode deberse a unha descrición imparcial da situación por parte do bispo Daniel de Winchester, quen fora un dos principais informantes de Bede na Saxonia occidental.. Así mesmo é posíbel que non todos os subreis fosen eliminados. Está o rei Bealdred, quen reinou na área de Somerset e Wiltshire occidental, o cal é mencionado en dous tratados de repartición de terras; o primeiro data do ano 681 e o outro de 688, aínda que estes documentos foron catalogados como falsos por algúns historiadores. Máis confuso é aínda a situación doutra concesión de terras, que se cre verdadeira, onde se mostra ao pai de Ine, Cenred, reinando aínda en Wessex nun período posterior á ascensión ao poder de Ine.

Cædwalla de Wessex

Źródło i licencja