Stanley Michael Bailey Hailwood, MBE, nado en Langsmeade House (Great Milton, Oxfordshire) o 2 de abril de 1940 e finado en Warwickshire o 23 de marzo de 1981, foi un piloto de motociclismo inglés. Participou no Campionato do Mundo de Motociclismo e está considerado por moitos como un dos mellores pilotos de todos os tempos.Mike Hailwood at the Motorcycle Hall of Fame
Hailwood foi coñecido como "Mike The Bike" (Mike a moto) debido á súa habilidade natural para montar en motos con diferentes cilindradas de motor.Motor Cycle, 19 de agosto de 1965. p. 242/244. Hutchinson 100. Hailwood assortment. "Doesn't make much odds what model Mike the Bike wheels out; he's likely to win on it. As at Silverstone last Saturday at BMCRC Hutchinson 100 meeting where, on such a variety of machinery as an AJS three-fifty, a BSA LIghtning, and (well, of course) the MV Agusta four, he collected a trio of laurel wreaths." Accessed 2014-03-30Carrick, Peter Motor Cycle Racing Hamlyn Publishing, 1969, p. 68 "Between 1962 and 1965 Hailwood was supreme in the 500 cc class, winning race after race...He also rode frequently and with success in other classes." Accessed 2014-03-22 Máis tarde, na súa carreira, competiu na Fórmula Un e noutras clases de carreiras de automóbiles, converténdose nun dos poucos en competir ao nivel de Grand Prix en motos e carreiras de automóbiles.
Morreu tras un accidente de tráfico.
Traxectoria O seu pai, que tamén fora piloto antes da segunda guerra mundial, foi un exitoso comerciante de motos e Hailwood tivo unha educación acomodada. Aprendeu a montar a unha temperá idade nunha minimoto cando era un neno pequeno nun campo preto da súa casa. Educouse na Purton Stoke Preparatory School, Kintbury e no Pangbourne Nautical College onde usaba un uniforme de cadete da RN, pero saíu cedo e traballou durante un curto período de tempo no negocio familiar antes de que o seu pai o enviase a traballar na fábrica de motos Triumph.
Motociclismo
Hailwood gañou nove campionatos do mundo de motociclismo de velocidade entre os anos 1961 e 1967. Tamén gañou 76 Grandes Premios, e en 14 ocasións o TT da Illa de Man. Os seus 4 primeiros campionatos gañounos conducindo unha MV Agusta. En 1966 fichou por Honda. Honda tiña o motor máis potente de todo o mundial naquela época, pero tamén era coñecida a dificultade que entrañaba pilotalas, por mor da fraxilidade do seu chasis. A gran capacidade de Hailwood para o pilotaxe superou as desvantaxes e permitiulle seguir coleccionando títulos mundiais ata 1967. Honda deixou de competir ao máximo nivel en 1968, pero mantiveron a Hailwood en nómina para estar seguros en caso de retornar. Hailwood nunca volveu áscarreiras nunha tempada completa no mundial de velocidade.
miniatura|esquerda|Honda RC162 montada por Hailwood en 1961 En 1978, tras unha paréntese de 11 anos, fixo unha reaparición lendaria nas carreiras de motos con 38 anos. Correu o TT da Illa de Man, non sendo só competitivo, senón que acabou gañando na categoría Fórmula 1 TT aos mandos dunha Ducati 900SS, unha carreira cuxa vitoria valeulle un título mundial TT derrotando ao favorito Phil Read que corría cunha Honda. O ano seguinte volveu ás carreiras na fórmula TT repetindo con Ducati, con menos fortuna que a anterior ao desprendérselle a batería, malia todo quedou quinto, con todo venceu outra carreira nesta ocasión aos mandos dunha Suzuki, e gañou na categoría 500cc sénior TT. Foi a súa décimo cuarta e última vitoria na Illa de Man
Gañou o Segrave Trophy en 1979.
Automobilismo Durante a súa andaina nas carreiras de automóbiles, Hailwood nunca alcanzou o mesmo nivel de éxito que atopou nas motocicletas, pero obtivo resultados respectables na Fórmula 1 e no World Sports Cars.
Hailwood participou en 50 Grandes Premios de Fórmula Un, comezando cunha primeira fase entre -, debutando no Gran Premio do Reino Unido de 1963 o 20 de xullo de 1963, conseguindo dous podios en e logrando un total de 29 puntos de campionato. Logrou entrar na disputa por unha vitoria na Fórmula Un logo de 6 anos, no Gran Premio de Italia de 1971. El e outros 3 pilotos remataron 1º-2º-3º-4º en menos de dúas décimas por segundo, Hailwood terminou cuarto.
Gañou o título europeo de Fórmula 2 en 1972 e obtivo un podio nas 24 Horas de Le Mans de 1969. Hailwood disputou tres Tempadas completas na serie europea F5000 Shellsport 1969-71 e foi a segundo na serie Tasman F5000 de 1972 na que pilotou un chasis TS8 F1 de 5000.
miniatura| Mike Hailwood pilotou un McLaren M23 en Brands Hatch en 1974 Hailwood foi recoñecido pola súa valentía cando no Gran Premio de Suráfrica de 1973 retirou a Clay Regazzoni do seu coche ardendo despois de que os dous chocaran na segunda volta da carreira. O mon de pilotaxe de Hailwood incendiouse, pero despois de ser extinguido por un comisario, volveu axudar a rescatar a Regazzoni, un acto polo cal foi galardoado coa Medalla George, o 2º galardón máis alto que se pode adxudicar un civil británico.www.grandprix.com
En 1974 pilotou un McLaren M23 patrocinado por Yardley e impresionou, adiantando ás veces ao líder do equipo Emerson Fittipaldi. Saíu de Fórmula Un despois de resultar ferido grave no Gran Premio de Alemaña de 1974 en Nürburgring e retirouse a Nova Zelandia.Motorcycle Classics Mike Hailwood's TT-winning Ducati Retrieved 2014-03-23
Morte Tras a súa retirada do deporte automobilístico, a finais de 1979 Hailwood montou un concesionario de motos Honda en Birmingham chamado "Hailwood and Gould", en colaboración co expiloto de motos Rodney Gould.Motor Cycle News 4 de febreiro de 1981 p. 62 Advert "Hailwood & Gould 60-98 Tyburn Road, Erdington, Birmingham, B24 8LA." "Previously owned superbikes now in stock". Accessed and added 2014-10-03
O sábado 21 de marzo de 1981, Hailwood partiu no seu Rover SD1 cos seus fillos Michelle e David para comprar Fish and chips (peixe con patacas fritas). Cando regresaban pola A435 Alcester Road a través de Portway, Warwickshire,Warwickshire Police Retrieved 2014-04-25 preto da súa casa en Tanworth-in-Arden, un camión fixo un xiro ilegal polas barreiras cara á mediana central, e chocou co seu coche. Michelle, de nove anos, morreu instantaneamente. Mike e David foron trasladados ao hospital, onde Mike morreu dous días despois por graves lesións internas.England and Wales death records. Retrieved 2014-03-22 Tiña 40 anos. David sobreviviu con lesións menores. O piloto do camión foi multado con 100 libras.
Hailwood afirmou que un adiviño en Suráfrica predixeralle que non viviría máis de 40 anos e que o mataría un camión. A historia foi repetida por Elizabeth McCarthy nun libro de memorias de 1981, mentres relataba a súa relación con Hailwood, a quen coñeceu no Gran Premio do Canadá de 1967. Cando lle propuxo matrimonio, ela respondeu que dubidaba casar con alguén que podía morrer en calquera carreira de fin de semana. Entón contoulle a súa historia e dixo: "... así que ves, iso non vai ocorrer nunha pista".My Memories of Mike Hailwood, by Elizabeth McCarthy
Hailwood morreu con 76 vitorias en Grandes Premios, 112 podios de Gran Premio, 14 Illa de Man TT, e gañou 9 Campionatos Mundiais, incluíndo 37 Grandes Premios, 48 podios Grand Prix, 6 vitorias na Illa de Man TT e 4 Campionatos Mundiais en 500cc.
Vida persoal Procedente dun contorno próspero, durante o inicio da súa carreira Hailwood gozou dun estilo de vida privilexiado e ata antes do seu traslado de MV a Honda en 1966 foi o piloto mellor pagado do mundo. Viviu como un playboy da Jet set percorrendo 48.300 km de estradas e 257.500 km aéreos nun ano, viaxando a circuítos de todo o mundo mentres residía na súa residencia de solteiro en Heston, onde gardaba os seus coches deportivos de gran potencia.Carrick, Peter Motor Cycle Racing Hamlyn Publishing, 1969, p. 68 Accessed 2014-03-22
En 1964, xunto ao comentarista e xornalista británico, Murray Walker publicou o libro "The Art of Motorcycle Racing". Logo de trasladarse a Suráfrica en 1967, confirmou a Motorcycle Mechanics en 1968 que só estaría alí o mesmo tempo que nos oito anos anteriores cando pasou dous meses de inverno na facenda do piloto Paddy Driver preto de Johannesburgo. Hailwood tamén afirmou: "E no que respecta ao matrimonio ¡iso é estritamente para os paxaros!".Motorcycle Mechanics, febreiro de 1968, p. 23/25. Mike Hailwood Talks! 20 Questions: Interview with Mike Hailwood by Brian Smith. Accessed 2014-03-15
Casou cunha modelo chamada Pauline o 11 de xuño de 1975.England and Wales Marriage records. Retrieved 2014-03-22 Tiveron dous fillos: unha filla, Michelle, en 1971,England and Wales birth records. Retrieved 2014-03-22 e un fillo, David.
Rexistro de carreiras Resultados en grandes premios de motociclismo Posición 1 2 3 4 5 6 Puntos 8 6 4 3 2 1
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position)
Ano Clase Equipo 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Puntos Ranq Vitorias1958 125 cc Paton IOM7 BEL- ALE- SWE- ULS- NAT- 0 - 0 Ducati NED10 250 cc NSU IOM3 NED4 ALERet SWE2 ULSRet NAT- 13 4º 0 350 cc Norton IOM12 NED5 BEL- ALE4 SWE3 ULS8 NAT- 9 6º 0 500 cc Norton IOM13 NED- BEL- GER- SWE- ULS- NAT- 0 - 01959 125 cc Ducati IOM3 GER3 NED3 BELRet SWE4 ULS1 NAT8 20 3º 1 250 cc FB-Mondial IOMRet GER5 NED4 SWE5 ULS2 13 5º 0 MZ NAT9 350 cc Norton FRA- IOMRet GER- 2 13º 0 AJS SWE5 ULSRet NAT- 500 cc Norton FRA- IOMRet GER- NED- BEL13 ULS- NATRet 0 - 01960 125 cc Ducati IOMRet NED8 BEL6 ULS- NAT- 1 10º 0 250 cc Ducati IOMRet BEL4 GER- ULS4 NATRet 8 5º 0 FB-Mondial NED5 350 cc AJS FRA- IOMRet NED- ULS- 0 - 0 Ducati NATRet 500 cc Norton FRA- IOM3 NED5 BEL4 GER- ULSRet NAT3 13 6º 01961 125 cc EMC ESP4 ALERet FRA4 16 6º 1 Honda IOM1 NEDRet BELRet DDRRet ULS5 NAT- SWE- ARG- 250 cc FB-Mondial ESPRet 44 1st 4 Honda GER8 FRA2 IOM1 NED1 BEL3 DDR1 ULS2 NAT2 SWE1 ARG-350 cc AJS GERRet IOMRet NED- DDR- ULS- 68º0 MV Agusta NAT2 SWE7500 cc Norton GER4 FRA2 IOM1 NED2 BEL2 DDR2 ULS2 40 2º2 MV Agusta NAT1 SWE2 ARX-1962 125 cc EMC ESP4 FRARet IOMRet NED5 BEL4 GER3 ULS- DDR- NATRet FIN- ARX- 12 5º 0 MZ FINRet 250 cc Benelli ESP- FRA- IOMRet NED- BEL- GER- ULS- NATRet ARX- 0 - 0 MZ DDR2 350 cc MV Agusta IOM1 NED2 ULSRet DDR2 NAT- FIN- 20 3º 1 500 cc MV Agusta IOM12 NED1 BEL1 ULS1 DDR1 NAT1 FIN- ARX- 40 1º 51963 250 cc MZ ESP- ALE- IOM- NED- BEL- ULS- DDR1 NAT- ARX- XPN- 8 8º 1 350 cc MV Agusta ALE- IOMRet NED2 ULS2 DDR1 FIN1 NATRet 28 2º 2 500 cc MV Agusta IOM1 NEDRet BEL1 ULS1 DDR1 FIN1 NAT1 ARX1 56 1º 71964 250 cc MZ USA- ESP- FRA- IOM- NED- BEL- ALE- DDRRet ULS- NAT- XPN5 2 20º 0 350 cc MV Agusta IOM- NED2 ALE- DDR- ULS- FIN- NAT- XPN2 12 4º 0 500 cc MV Agusta USA1 IOM1 NED1 BEL1 ALE1 DDR1 ULS- FIN- NAT1 40 1º 71965 250 cc Honda USA- ALE- ESP- FRA- IOM- NED- DDR- CZE- ULS- FIN- NAT- XPN1 8 10º 1 350 cc MV Agusta ALE2 IOMRet NED2 DDRRet CZERet ULS- FIN- NATRet XPN1 20 3º 1 500 cc MV Agusta USA1 ALE1 IOM1 NED1 BEL1 DDR1 CZE1 ULS- FIN- NAT1 48 1º 81966 125 cc Honda ESP- ALE- NED- DDR- CZE- FIN- ULS- IOM6 NAT- XPN- 1 15º 0 250 cc Honda ESP1 ALE1 FRA1 NED1 BEL1 DDR1 CZE1 FIN1 ULS- IOM1 NAT1 XPN- 56 1º 10 350 cc Honda GER1 FRA1 NED1 DDRRet CZE1 FIN1 ULS1 IOMRet NAT- XPN- 48 1º 6 500 cc Honda GER- NEDRet BELRet DDRRet CZE1 FIN2 ULS1 IOM1 NATRet 30 2º 31967 250 cc Honda ESPRet ALE- FRA3 IOM1 NED1 BEL2 DDRRet CZE3 FIN1 ULS1 NATRet CAN1 XPNRet 50 1º 5 350 cc Honda GER1 IOM1 NED1 DDR1 CZE1 ULS- NAT- XPN1 40 1º 6 500 cc Honda ALERet IOM1 NED1 BEL2 DDRRet CZE1 FINRet ULS1 NAT2 CAN1 46 2º 5
Resultados completos na Fórmula Un (Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.