A democracia cristiá é unha ideoloxía e un movemento político de centro que integra principios éticos derivados da doutrina social cristiá —especialmente da tradición social católica sobre a dignidade humana, o ben común e a orde moral— coas institucións democráticas e cunha economía orientada ao mercado. Preséntase como unha «terceira vía» entre o individualismo do liberalismo clásico e o colectivismo do socialismo. Xurdiu principalmente na Europa do século XIX, no contexto da industrialización e dos desafíos que a secularización formulaba á autoridade tradicional, procurando dar resposta ás inxustizas sociais sen asumir nin a loita de clases nin a predominancia do Estado sobre a sociedade. Esta orientación influíu na creación de partidos políticos que rexeitaban tanto o materialismo ateo como un mercado desregulado.
Os principios fundamentais da democracia cristiá inclúen:
a subsidiariedade, segundo a cal as decisións deben adoptarse no nivel máis próximo e competente posible para preservar a iniciativa persoal e a autonomía das familias e das comunidades; a solidariedade, que salienta a responsabilidade mutua e a cooperación entre os membros da sociedade para promover o benestar sen menoscabar a capacidade de iniciativa individual; e o compromiso coa dignidade inherente de toda persoa humana como fundamento das leis e das políticas xustas.
Estes principios inspiraron o modelo da economía social de mercado, que combina a competencia económica coa intervención pública para favorecer unha prosperidade amplamente compartida, como exemplificou a recuperación da Alemaña Occidental tras a Segunda Guerra Mundial baixo gobernos de inspiración democristiá.
Despois da Segunda Guerra Mundial, os partidos democristiáns acadaron unha posición predominante en boa parte de Europa occidental, gobernando países como Alemaña, Italia, Francia e Os Países Baixos. Durante este período impulsaron a reconstrución económica, promoveron sistemas de benestar baseados na responsabilidade persoal e na protección social, máis alá da simple redistribución da riqueza, e sentaron as bases do proceso de integración europea mediante institucións como a Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro. Esta etapa adoita considerarse un factor relevante na estabilización das democracias fronte á influencia do comunismo e no impulso ao crecemento económico, aínda que, en décadas posteriores, a secularización e diversas controversias políticas contribuíron a reducir a influencia da democracia cristiá nalgúns países.
Notas
Categoría:Democracia cristiá