miniatura|Protesta en Holanda contra procesamentos por abortos en España (1979). Un aborto (do latín abortus) é a expulsión prematura do útero do embrión ou do feto, antes de que o feto sexa viable ou que a xestación haxa chegado entre as vinte e as vinte-e-oito semanas.
A interrupción pode ser provocada con asistencia médica ou sen ela, e en calquera circunstancia social ou legal. A palabra provén do verbo latino aborto, que significa rematar, apagarse, deixar de vivir. Diferénciase do aborto espontáneo ou a perda non intencionada da xestación antes das 26 semanas. A prevención de embarazos non desexados e, polo tanto, do aborto inducido afonda tamén nunha política de información e divulgación de métodos de anticoncepción eficaces. Un problema maior, en caso de prohibición, son os abortos clandestinos que se fan en circunstancias precarias de mala hixiene e asistencia, e que son causa frecuentemente de complicacións sanitarias até o punto que segundo a Organización Mundial da Saúde son unha das principais causas de morte materna.
O aborto inducido é unha realidade social que existiu á marxe das prohibicións e condenas éticas. A través da historia, foi materia de controversia ética e social. Aínda está prohibido ou limitado en sociedades diversas e permitido noutras. En países con leis liberais, os partidarios dunha prohibición do aborto médico crearon organizacións para loitar para a protección da vida humana non nada, a miúdo co apoio da Igrexa Católica, que sanciona o aborto coa excomuñón. Nos países de tradición protestante a oposición é menos activa.
Historia thumb|right|240px|Baixorrelevo en Angkor Wat, , que representa un demo realizando un aborto a unha muller que foi enviada ao inframundo Ó longo da historia, o aborto provocado foi sempre unha materia controvertida polas súas implicacións éticas e morais. Estivo reiteradamente prohibido ou limitado, o que non impedía gran número de abortos ilegais que con moita frecuencia causaban tamén a morte da muller. Desde a antigüidade, os abortos realizáronse utilizando unha serie de métodos, incluíndo herbas medicinais, ferramentas afiadas, con forza ou a través doutros métodos tradicionais. O aborto inducido ten unha longa historia e remóntase a civilizacións tan variadas como a China baixo Shennong (c. 2700 a. C.), o Antigo Exipto co seu Papiro Ebers (c. 1550 a. C.), e o Imperio romano na época de Juvenal (c. 200 CE). De feito, unha das primeiras representacións artísticas coñecidas do aborto está nun baixorrelevo de Angkor Wat (c. 1150). Atopado nunha serie de frisos que representan o xuízo despois da morte na cultura hindú e budista, representa a técnica do aborto abdominal.
Algúns eruditos médicos e opositores ao aborto suxeriron que o Xuramento hipocrático prohibía aos médicos gregos antigos realizar abortos; outros eruditos non están de acordo con esta interpretación, e afirman que os textos médicos do Corpus Hipocrático conteñen descricións de técnicas abortivas xunto co Xuramento. O médico Scribonius Largus escribiu no 43 d. C. que o Xuramento hipocrático prohibe o aborto, do mesmo xeito que Sorano, aínda que aparentemente non todos os médicos adheríronse estritamente a el nese momento. Segundo a obra Xinecoloxía do século I ou II de Sorano, unha parte de médicos desterrou todos os abortivos segundo o requirido polo Xuramento hipocrático; a outra parte, á que pertencía, estaba disposta a receitar abortos, pero só polo ben da saúde da nai. Aristóteles, no seu tratado sobre política gobernamental (350 a. C.), condena o infanticidio como medio de control da poboación. Preferiu o aborto en tales casos, coa restrición "que debe practicarse nel antes de que desenvolvese sensación e vida; porque a liña entre o aborto legal e ilegal estará marcada polo feito de ter sensación e estar vivo".Miles, Steven (2005). El juramento hipocrático y la ética de la medicina. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-518820-2.
No cristianismo, o Papa Sisto V (1585-1590) foi o primeiro Papa antes de 1869 en declarar que o aborto é homicidio independentemente da etapa do embarazo; e o seu pronunciamento de 1588 foi revertido tres anos máis tarde polo seu sucesor. Ao longo da maior parte da súa historia, a Igrexa católica estivo dividida sobre se cría que o aborto temperán era asasinato, e non comezou a opoñerse vigorosamente ao aborto ata o século XIX. Varios historiadores escribiron que antes do século XIX a maioría dos autores católicos non consideraban a interrupción do embarazo antes de "rápido" ou " ensoulamento" como un aborto. A partir de 1750, a excomuñón converteuse no castigo para os abortos. Nas declaracións feitas en 1992 no catecismo da Igrexa católica, o resumo codificado dos ensinos da Igrexa, opóñense ao aborto.Paul, M; Lichtenberg, ES; Borgatta, L; Grimes, DA; Stubblefield, PG; Creinin, MD; Joffe, Carole (2009)."1. Aborto y medicina: Una historia sociopolítica" (PDF). Manejo del embarazo no deseado y anormal (1a ed.). Oxford: John Wiley & Sons. ISBN 978-1-4443-1293-5. OL 15895486W. Archivado (PDF) desde el original el 19 de enero de 2012.
Unha enquisa de 1995 informou que as mulleres católicas teñen tantas probabilidades como a poboación en xeral de interromper un embarazo, os protestantes teñen menos probabilidades de facelo e os cristiáns evanxélicos son os menos propensos a facelo. A tradición islámica permite tradicionalmente o aborto ata un momento no que os musulmáns cren que a alma entra no feto, considerado por varios teólogos como na concepción, 40 días despois da concepción, 120 días despois da concepción ou a aceleración. Unha enquisa de Guttmacher de 2014 a pacientes que abortaron nos Estados Unidos atopou que moitos reportaron unha afiliación relixiosa: o 24 % eran católicos mentres que o 30 % eran protestantes. Con todo, o aborto está en gran medida fortemente restrinxido ou prohibido en áreas de alta fe islámica como Oriente Medio e o norte de África. Unha enquisa de Guttmacher de 2014 a pacientes que abortaron nos Estados Unidos atopou que moitos reportaron unha afiliación relixiosa: o 24 % eran católicos mentres que o 30 % eran protestantes. miniatura|Os anuncios indirectos dos servizos de aborto, como estes de 1842 no The New York Sun, eran comúns durante a época vitoriana. Nese momento, o aborto era ilegal en Nova York. En Europa e América do Norte, as técnicas de aborto avanzaron a partir do século XVII. Con todo, o conservadorismo da maioría dos médicos con respecto aos asuntos sexuais impediu a ampla expansión das técnicas de aborto seguro. Outros médicos anunciaron os seus servizos e non estiveron amplamente regulados ata o século XIX, cando a práctica (ás veces chamada reteletismo) prohibiuse tanto nos Estados Unidos como no Reino Unido. Os grupos da igrexa, así como os médicos, foron movementos antiaborto moi influentes. Nos Estados Unidos, segundo algunhas fontes, o aborto era máis perigoso que o parto ata ao redor de 1930, cando as melloras incrementais nos procedementos de aborto en relación co parto fixeron que o aborto fose máis seguro. Con todo, outras fontes sosteñen que no século XIX os abortos temperáns nas condicións hixiénicas nas que xeralmente traballaban as parteiras eran relativamente seguros. [Ademais, algúns comentaristas escribiron que, a pesar da mellora dos procedementos médicos, o período desde a década de 1930 ata a legalización tamén viu unha aplicación máis celosa das leis antiaborto, e concomitantemente un crecente control dos provedores de aborto por parte do crime organizado.Paul, M; Lichtenberg, ES; Borgatta, L; Grimes, DA; Stubblefield, PG; Creinin, MD; Joffe, Carole (2009)."1. Aborto y medicina: Una historia sociopolítica" (PDF). Manejo del embarazo no deseado y anormal (1a ed.). Oxford: John Wiley & Sons. ISBN 978-1-4443-1293-5. OL 15895486W. Lee Charles A (1838). "Informe de un juicio por asesinato". American Journal of the Medical Sciences. XXII: 351-53.Keith Simpson, Medicina Forense, Edward Arnold Publishers, 1969 [publicado por primera vez en 1947], pp. 173-74.
Nos comezos do século XX algúns países comezaron a despenalizar o aborto nos casos que se realizaba para protexer a vida da nai. En 1920 a Unión Soviética legalizou tódolos abortos, política que se mantivo ata 1936. Islandia foi o primeiro país occidental en legalizar o aborto terapéutico en 1935, tamén en 1935, a Alemaña nazi aprobou unha lei que permitía o aborto para aqueles considerados " hereditariamente enfermos", mentres que ás mulleres consideradas de orixe alemá prohibíaselles especificamente aborta, seguíronlle os países escandinavos e en 1967 fíxoo a Gran Bretaña e nos Estados Unidos en 1973 a maioría dos estados permitiron o aborto.Para as fontes que describen a política do aborto na Alemaña nazi, véxase:
Friedlander, Henry (1995). Los orígenes del genocidio nazi: de la eutanasia a la solución final. Chapel Hill: University of North Carolina Press. p. 30. ISBN 978-0-8078-4675-9. OCLC 60191622. Archivado desde el original el 29 de julio de 2016. Proctor, Robert (1988). Higiene racial: Medicina bajo los nazis. Cambridge, MA: Harvard University Press. pp. 122-23, 366. ISBN 978-0-674-74578-0. OCLC 20760638. Arnot, Margaret L. ; Cornelie Usborne (1999). Género y crimen en la Europa moderna. Nueva York: Routledge. p. 231. ISBN 978-1-85728-745-5. OCLC 186748539. DiMeglio, Peter M. (1999). "Alemania 1933-1945 (National Socialism)". En Helen Tierney (ed.). Enciclopedia de estudios de la mujer. Westport, CN: Greenwood Press. p. 589. ISBN 978-0-313-31072-0. OCLC 38504469. Archivado desde el original el 15 de octubre de 2015. En España, e polo tanto en Galicia, despenalizouse en 1985.
Tipos de aborto Aborto espontáneo
O aborto espontáneo ou aborto natural é aquel que non é provocado intencionalmente. É a morte non desexada e expulsión dun embrión ou feto antes das semanas 20 ou 24 do embarazo. Cando a perda é posterior, xa se fala de morte fetal. O criterio do tempo xestacional, a Organización Mundial da Saúde (OMS) engade como criterio que debe pesar menos de 500 gramos. Con todo, este criterio debe ser interpretado con prudencia, xa que ás veces un feto de menos de 500 g expulsado pode ser reanimado e sobrevivir. Se falecese posteriormente, rexístrase como morte neonatal. Distínguese o aborto precoz, cando ten lugar antes das 12 semanas de xestación, e o aborto tardío, con 12 ou máis semanas.
Os factores que poden producir aborto espontáneo son moi variados: xenéticos ou cromosómicos do mesmo feto, a exposición a toxinas ambientais, problemas hormonais da nai, e outros como o tabaquismo, a drogadicción ou o alcoholismo.
Entre os signos e síntomas atópanse o sangrado vaxinal, o lumbago, dor abdominal xordo, agudo ou cólico ou a presenza de coágulos que saen da vaxina. Todos eles deben ser valorados por un xinecólogo e moitas veces requiren de atención inmediata. Ante os síntomas, existen diversas probas e exames para verificar ou previr este tipo de abortos, como son o ultrasón vaxinal ou abdominal que axuda a examinar o desenvolvemento do embrión/feto, os latexados cardíacos e a cantidade do seu sangrado. En caso de aborto, é fundamental para a saúde da muller comprobar se queda algún resto fetal ou de tecido placentario no útero, no caso que queden restos fetais deben ser retirados inmediatamente. O produto expulsado debe ser analizado para determinar se a causa do aborto espontáneo é tratable e previlo no futuro.
Aborto espontáneo en animais