«A Day in the Life» –en galego: «Un día na vida»– é unha canción da banda británica The Beatles e é o último tema do álbum Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, de 1967. Acreditada a Lennon-McCartney, pero maiormente escrita por Lennon, a canción inclúe distintos fragmentos que foron escritos polos membros da banda John Lennon e Paul McCartney por separado, coa colaboración dunha orquestra adicional, sendo esta unha das últimas veces en que realizaron unha canción xuntos como nos seus primeiros anos. Mentres a letra de Lennon estaba inspirada en artigos xornalísticos daquela época, McCartney inspirouse na súa mocidade. A decisión de relacionar seccións da canción con crescendos orquestrais e de terminar a mesma cun acorde sostido de piano ideáronse só despois de que a canción foi gravada.
Inicialmente a BBC prohibiu a difusión da peza pois a liña «I'd love to turn you on» («Encantaríame excitarte») que se menciona na canción supúñase que facía referencia ás drogas. Desde o seu lanzamento, apareceu como lado B e en numerosas recompilacións do grupo. Foi versionada por outros artistas, incluíndo a Bobby Darin, Neil Young, Jeff Beck, The Libertines, The Bee Gees, Phish e, desde 2008, por McCartney nas súas interpretacións en vivo. Considerada por moitos como unha das obras mestras da banda de Liverpool e como unha das mellores cancións da historia, ocupa o posto 28 das 500 máis grandes cancións de todos os tempos, segundo a revista Rolling Stone.
Inspiración e colaboración nas letras miniatura|250x250px|A morte de Tara Browne nun accidente de coche, ao volante do seu Lotus Elan, inspirou en parte a letra. Existe certa controversia sobre a inspiración da primeira estrofa. En numerosas entrevistas, Lennon afirmaba que a inspiración principal foi a morte de Tara Browne, herdeiro de 21 anos da fortuna Guinness, e amigo íntimo de Lennon e McCartney, quen chocou contra un camión aparcado co seu Lotus Elan o 18 de decembro de 1966, cando un Volkswagen arroxouno cara a un lado da rúa no seu camiño cara a Redcliffe Gardens, Earls Court. Con todo, George Martin comentou que é unha referencia ás drogas (así como a frase «I'd love to turn you on» e algúns outras pasaxes da canción) e que mentres escribía a letra, Lennon imaxinaba a un político ficticio que se detivo nun semáforo.
A descrición do accidente en «A Day in the Life» non é unha descrición literal do fatal accidente de Browne. Lennon dixo: «Non copiei o accidente, Tara non escachou a cabeza, pero iso estaba na miña mente cando estaba a escribir ese verso. Os detalles do accidente na canción —non ver o semáforo e a multitude ao redor— foron igualmente parte da ficción.»
Lennon tamén agregou información sobre unha película no verso «The English Army had just won the war» («O exército inglés acababa de gañar a guerra»), en referencia ao seu papel na película How I Won the War, publicada o 18 de outubro de 1967. a última estrofa estaba inspirada nunha noticia do Daily Mail en xaneiro de 1967, que falaba sobre un elevado número de ocos nunha estrada de Blackburn, un pobo de Lancashire. Lennon tivo problemas coa letra desta estrofa xa que non tiña idea de como conectar «Now they know how many holes takes to» («Agora que saben cantos ocos toma») e «the Albert Hall». O seu amigo Terry Douran suxeriulle que o conectase coa palabra fill («encher») o Albert Hall.
McCartney achegou á parte central da canción unha pequena parte de piano na que estaba a traballar independentemente, cunha letra acerca dunha persoa corrente cuxa rutina das mañás termina derivando nun soño. Escribira a peza como unha recompilación dos seus anos de mocidade, que incluía as súas viaxes no autobús 82, fumar e asistir a clase. Lennon dixo: «Eu tiña a maioría da canción e da letra, pero el contribuíu con esta pequena probada do que tiña ao redor na súa cabeza e que non podía usar para nada», referíndose á sección de McCartney.
Gravación esquerda|miniatura|Entrada dos Estudos EMI en Abbey Road onde se gravou «A Day in the Life». The Beatles comezaron a gravación da canción co título de traballo de «In the Life of...», o 19 de xaneiro de 1967, nun innovador e creativo estudo que semanas anteriores fora utilizado para as gravacións de «Strawberry Fields Forever» e «Penny Lane». As dúas seccións da canción foron divididas por unha ponte de 24 compases. Ao principio, non estaban seguros sobre como unir estas transicións. Así, que ao termo da gravación das pistas base, a canción soamente consistía nunha simple repetición de cordas de piano e a voz do asistente Mal Evans contando os compases. A voz de Evans ía aumentando gradualmente en eco.
A primeira sección da canción termina co son dun espertador provocado por Evans. A intención orixinal era editar o son da alarma cando a sección faltante fora enchida, con todo, esta axustouse á primeira liña da sección de McCartney, que di «Woke up, fell out of bed» («Espertei, caín da cama»), polo que se decidiu deixar o son.
A estrutura básica da canción foi mellorada cunha remestura e a adición de partes que foron gravadas o 20 de xaneiro e 3 de febreiro. Con todo, non existía unha solución para unir as dúas pontes de 24 compases da canción, ata que McCartney suxeriu a idea de unilo cunha orquestra completa. Para previr que os músicos da orquestra fosen improvisar na sección, o produtor George Martin orquestrou de maneira imprecisa na sección.
A sección orquestral foi gravada o 10 de febreiro de 1967, con McCartney e Martin dirixindo a 40 instrumentistas da orquestra. A sesión de gravación foi completada cun custo total de £367 para os músicos, algo excesivo para aquela época. Máis tarde, Martin describiu a súa improvisación na partitura para a orquestra, que quedou desconcertado ao coñecela:
Segundo McCartney, a sección de cordas foi capaz de manterse no ritmo establecido, mentres que as trompetas foron «moito máis agresivas».
McCartney orixinalmente quería unha orquestra de 90 elementos, pero isto non foi posible; a diferenza foi arranxada, como o semi-improvisado segmento foi gravado varias veces, e posteriormente catro gravacións diferentes foron mesturadas para formar un só crescendo masivo. Os resultados foron exitosos; na edición final da canción, a ponte orquestral repítese despois do verso final.
Houbo un acordo para que a orquestra fose filmada por NEMS Enterprises para transmitilo nun futuro especial televisivo. O vídeo nunca se publicou na súa totalidade, aínda que algunhas partes pódese ver na película promocional de «A Day in the Life», que inclúe escenas onde aparecen algúns invitados ao estudo como Mick Jagger, Marianne Faithfull, Keith Richards, Donovan, Pattie Boyd e Michael Nesmith.
Reflectindo o seu gusto pola experimentación e o vangardismo neste momento da súa carreira, a banda pediu aos membros da orquestra que utilizasen un disfrace na parte superior do seu traxe. Isto deu lugar a que os instrumentistas utilizasen calquera cousa, desde narices falsos até parches falsos nas mamilas. Martin lembra que o violinista principal disfrazouse usando unha pata de gorila, mentres que un fagotista colocou un globo ao final do seu instrumento.
Debido ás múltiples tomas necesarias para perfeccionar a cacofonía orquestral e o acorde final, así como a súa considerable dilación na composición da canción, a duración total do tempo dedicado á gravación de «A Day in the Life» foi de 34 horas, en contraste co primeiro traballo do grupo, o seu álbum debut Please Please Me, que foi totalmente gravado en só 10 horas.
Estrutura da canción «A Day in the Life» está na tonalidade de sol maior, pero, tal e como Alan W. Pollack explica «o seu verdadeiro centro de gravidade está nas claves paralelas do mi maior e menor». Os versos están en sol maior/mi menor e a ponte en mi maior. Un ritmo de 4/4 é usado todo o tempo. A canción preséntase cun comezo instrumental, seguido por tres versos (0:13), un crescendo orquestral de (1:45), unha sección media (2:16), unha ponte orquestral (2:49), o verso final (3:19), un segundo crescendo orquestral (3:50), e un acorde final de piano (4:21–5:05).
Cada verso cantado por Lennon segue o mesmo deseño base, pero cada un termina de diferente maneira. O primeiro verso, que consta de vinte compases, termina cunha progresión harmónica repetitiva en fa maior antes de regresar á clave de inicio. O segundo verso, dous compases máis curto que o primeiro, termina no acorde de Do maior en lugar de repetir a progresión de fa maior. O terceiro verso é o mesmo que o segundo, agás que este ten un compás máis (para cambiar á liña «I'd love to») e non regresa á clave inicial. En lugar diso conduce a unha ponte, un longo glissando de 24 compases, empezando dun baixo ton mi a un mi con oitavas máis altas. Os pratos son chocados ao azar de maneira intercalada cerca do final, para «cambiar a túa sensación do ritmo». Unha alarma de espertador comeza a soar, empezando co verso de McCartney. Este é seguido por unha ponte orquestral: un repetido círculo de quintas (de dó a mi) de preto de vinte compases. A ponte orquestral é acompañada pola voz de Lennon e coro de Donovan sen palabras («Ahhhh...») e conduce ao cuarto e último verso. O verso final ten a mesma estrutura que o terceiro verso. Con todo, a batería de Starr, vai ao dobre de tempo que a sección de McCartney. Este verso leva ao segundo crescendo. Con todo, despois a orquestra alcanza a súa nota máis alta, un compás de silencio, que conduce ao acorde final do mi maior no piano.
É importante mencionar o traballo innovador de Ringo Starr coa batería, pois Lennon comentoulle que quería un efecto de "dúas baterías nunha soa", coa sensación de que a primeira batería seguise o compás básico de bombo e caixa (con acento de caixa no terceiro tempo), e á vez fixese rotos sincopados facendo recheo. Máis no final na última estrofa, que dobra o ritmo sobre o compás acurtando o golpe de caixa, en lugar de, no terceiro tempo do compás (tal e como vén facendo na primeira parte), nos tempos pares (segundo [semi forte] e cuarto [forte]), normalizando así as intensidades propias dun compás en 4/4.
O acorde final A canción termina cun dos acordes finais máis famosos na historia da música. Lennon, McCartney, Starr e Mal Evans en catro pianos diferentes, con Martin no harmonio, tocaron o acorde mi maior simultaneamente. O acorde mantívose durante algo máis de corenta segundos incrementando o volume da gravación a medida que a vibración se apagaba. Cerca do final do acorde o volume de gravación é tan alto que se poden percibir os diversos sons do estudo, incluíndo os murmurios dos papeis e o renxer dos zapatos de Ringo, cando se cambia de posición na que estaba parado (McCartney lanzoulle unha mirada asasina por iso).
O acorde de piano foi en lugar dun experimento vocal errado: na noite seguinte á sesión de gravación da orquestra, os catro Beatles gravaran un final coas súas voces, tarareando o acorde, pero decidiron que querían algo con máis impacto.
Variacións No álbum Sgt. Pepper, o inicio de «A Day in the Life» é combinado cos aplausos do final da canción previa «Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Reprise)». No álbum recompilatorio The Beatles 1967–1970, «A Day in the Life» comeza igual que na versión de Sgt. Pepper, pero na versión en CD de 1967–1970, a canción iníciase limpa, sen ningunha combinación.
Tras finalizar «A Day in the Life», no álbum Sgt. Pepper (primeiro lanzado como LP no Reino Unido anos máis tarde en formato CD en todo o mundo) existe un son de alta frecuencia (15 kHz) e posteriormente uns ruídos de voces estrañas que se desvanecen no silencio e algúns segundos de frases aparentemente invertidas, as cales foron gravadas á mantenta polo grupo no estudo, como parte dunha broma. Do que se entende pódese rescatar a frase "Never Could Be Any Other Way".