miniatura|267x267px|Imaxe orixinal da Nosa Señora de Fátima. Aparicións de Fátima é a designación común que se dá a un ciclo de aparición mariana que ocorreu durante o ano de 1917 na localidade de Fátima, en Portugal. Este ciclo de fenómenos extraordinarios seguiu a outras aparicións da Virxe María, decorridas ao redor do ano de 1758, na mesma parroquia, no lugar onde se atopa o Santuario de Nosa Señora da Ortiga.

O 13 de maio de 1917, tres fillos, Lúcia dos Santos (10 anos), Francisco Marto (9 anos) e Jacinta Marto (7 anos), afirmou haber visto "...unha dama máis brillante que o Sol" sobre unha aciñeira dun metro ou máis de altura, cando estaban coidando un pequeno rabaño na Cova da Iria, preto da aldea de Aljustrel. Lucía viu, escoitou e falou coa aparición, Jacinta viu e escoitou e Francisco só a viu pero non a escoitou.

A aparición da Virxe María repetiuse durante os seguintes cinco meses e foi portadora dunha importante mensaxe para o mundo. A 13 de outubro de 1917, a aparición presentouse a eles como "a Señora do Rosario".Borelli Machado 1998, p. 35

Estas aparicións foron precedidas e seguidas por outros fenómenos, acontecementos que foron relatados e anotados pola vidente Lúcia, primeiro en 1922 en forma sumaria (a petición do seu confesor no Asilo de Vilar, o padre Manuel Pereira Lopes) e despois con máis detalle a partir de 1935, en catro manuscritos coñecidos como Memorias I, II, III e IV, estes últimos transcritos con outras fontes neste artigo.Borelli Machado 1998, p. 25

Contexto histórico dereita|miniatura|388x388px|Localización xeográfica de Fátima en Portugal Nos anos das aparicións, Portugal, país de maioría católica, pobre e inculto, atravesaba unha das maiores crises da súa historia. En 1908, o Rei D.Carlos I fora asasinado na rúa, xunto co seu fillo máis vello, por dous membros da Carbonaria. O 5 de outubro de 1910 proclamouse a república, a monarquía abolida e o sucesor D.Manuel II, obrigado a abandonar o país. A nova república, liberal e laica, entrou inmediatamente en conflito coa Igrexa. Entre as súas principais medidas destacan a expulsión da Compañía de Xesús e das ordes do clero regular, o peche de conventos, a prohibición do ensino relixioso nos colexios, a lei do divorcio e a separación de Igrexa e Estado. En maio de 1911, o Papa Pío X rexeitou enérgicamente as leis de secularización introducidas polo novo goberno.

A partir de maio de 1916, o país entra na primeira guerra mundial, enviando durante o ano das aparicións, en 1917, cerca de 55 mil homes para Francia, así como outras forzas para Angola e Mozambique, que fora invadida polos alemáns, coa expectativa de grandes perdas de vidas humanas e un grande esforzo material.Hermano Saraiva 1986, p. 353.

Pasaron varios anos de caos e inestabilidade, con gobernos sucesivos nun espazo de tempo limitado -nos dezaseis anos da súa duración, a I República tivo nove presidentes e corenta e cinco gobernos. Ata que, o 28 de maio de 1926, o xeneral Gomes da Costa instaura unha ditadura militar, precursora do Estado Novo — o cal permanecería ata o 25 de abril de 1974.

Era en Aljustrel onde vivían os pastores. O lugar estaba habitado por só unhas 25 familias. Lúcia era a máis nova dos sete fillos de María Rosa e António dos Santos. Preto vivían os pais de Jacinta e Francisco (primos primos de Lúcia), Manuel Marto e Olímpia de Jesús, que criaron en total nove fillos. As familias dedicáronse á agricultura e á gandería. Os nenos non asistían á escola (os tres eran analfabetos) e axudaban aos seus pais pastoreando ovellas. O analfabetismo alcanzaba entón o 67% da poboación portuguesa, pero era maior nas rexións rurais e entre as mulleres (75%).

En canto á familia dos pastores, só a nai de Lúcia, María Rosa, aprendera unhas letras. Por iso, os nenos aprenderon catequese e varias historias de aparicións da Nosa Señora, xunto coa Biblia e o libro "Misión Abreviada", da nai de Lucía.

Aparicións do Anxo Antes das aparicións da Virxe María na Cova da Iría en 1917, Lúcia, Francisco e Jacinta tiveron o ano anterior tres visións dun Anxo. Estas visións permaneceron inéditas ata 1937, cando Lúcia as divulgou por primeira vez, no chamado texto Memoria II. A narración é máis completa e o texto definitivo das Oracións do Anxo publícase en Memoria IV, escrito en 1941. As aparicións do Anxo en 1916 foron precedidas doutras tres visións, de abril a outubro de 1915, nas que Lúcia e outras tres pastoras, Teresa Matias, a súa irmá María Rosa e María Justino viron, tamén no monte de Cabeço, e noutras lugares , suspendidos no aire sobre o souto do val "unha nube, por así dicir, máis branca que a neve, algo transparente, con forma humana. Era unha figura, como se fose unha estatua de neve, que os raios do sol tornaban algo transparente".Hermano Saraiva 1986, p. 29, 33 A descrición é da propia irmá Lucía:

Primeira aparición esquerda|miniatura|300x300px|Lúcia (mediana, aos dez anos de idade) e seus dous primos: Francisco (nove anos) e Jacinta Marto (sete anos) suxeitando seus rosários (fotografía tomada no momento das aparicións). O relato da máis vella dos videntes, Lúcia, describiu os feitos do seguinte xeito:

Segunda aparición A segunda aparición tivo lugar no verán de 1916, sobre o pozo da casa dos pais de Lúcia, ao carón do que xogaban os nenos. Así narra Lúcia:

Notas

Véxase tamén

Bibliografía

Categoría:Catolicismo en Portugal