miniatura| Tsar Iván IV de Rusia, o Terrible. Reconstrución de M. Gerasimov, un arqueólogo e antropólogo soviético que desenvolveu a primeira técnica de escultura forense. 1965 A reconstrución facial forense (ou aproximación forense da cara ou reconstrución forense da cara) é o proceso de recrear o rostro dun individuo (cuxa identidade adoita ser descoñecida) a partir dos seus restos óseos. A arte, a antropoloxía, a osteoloxía e a anatomía traballan neste proceso. Esta técnica é até certo punto subxectiva e controvertida. A pesar da controversia, a reconstrución facial foi frecuentemente exitosa na investigación.
Ademais de ser útil en investigacións criminais, é útil en restos de valor histórico e restos de homínidos prehistóricos.
Tipos de identificación Existen dúas formas de identificación na antropoloxía forense : circunstancial e positiva.BURNS, Karen R. Forensic Anthropology Training Manual. (2012) ISBN 9780205022595
A identificación circunstancial establécese cando un individuo se axusta ao perfil biolóxico dun conxunto de restos óseos ou en gran parte esqueléticos. Este tipo de identificación non proba nin verifica a identidade porque un gran número de individuos encaixan na mesma descrición biolóxica. A identificación positiva, un dos principais obxectivos da ciencia forense, establécese cando o conxunto único de características biolóxicas dun individuo coincide cun conxunto de restos óseos. Este tipo de identificación require a correspondencia de restos óseos con rexistros médicos ou dentais, feridas ou patoloxías ante mortem únicas, análise de ADN e outros medios.REICHS, K. J. e CRAIG, E. (1998) Facial Approximation: Procedures and Pitfalls. Google Scholar
A reconstrución facial serve como alternativa aos investigadores e familiares implicados en casos criminais que inclúen restos non identificados. As aproximacións faciais adoitan proporcionar información que pode levar á identificación positiva dos restos.
Admisibilidade legal Nos Estados Unidos, a reconstrución facial forense non cumpre o estándar Daubert, non se considera unha técnica recoñecida legalmente para a identificación positiva e non é admisíbel como testemuño pericial.
O estándar Daubert é un precedente xurídico establecido en 1993 polo Tribunal Supremo respecto da admisibilidade do testemuño pericial durante os procesos xudiciais, establecido para garantir que o testemuño pericial se basea en feitos ou datos suficientes, derivados da correcta aplicación de principios e métodos fiábeis. Cando varios artistas forenses producen aproximacións para o mesmo conxunto de restos óseos, non hai dúas reconstrucións iguais e os datos a partir dos que se crean as aproximacións son en gran parte incompletos. Debido a isto, a reconstrución facial forense non cumpre o estándar Daubert e, polo tanto, non se considera unha técnica recoñecida legalmente para a identificación positiva e non é admisíbel como testemuño pericial. Actualmente só se producen reconstrucións para axudar ao proceso de identificación positiva xunto con métodos verificados.
Tipos de reconstrucións
Reconstrucións bidimensionais miniatura| Exemplo dunha reconstrución facial en 2D da artista forense Karen T. Taylor, e identificación posterior: April Dawn Lacy. miniatura| Reconstrución facial forense de Alberto di Trento por Arc-Team e o artista 3D Cicero Moraes As reconstrucións faciais bidimensionais baséanse na fotografía ante mortem e no cranio.
Pódense usar radiografías de cranio, pero isto non é o ideal xa que moitas estruturas craniais non son visibles ou non á escala correcta. Este método normalmente require a colaboración dun artista e dun antropólogo forense. Karen T. Taylor, de Austin, Texas, foi pioneira nun método de reconstrución facial 2D de uso común durante a década de 1980.DOWLING, Paul. "Saving Face." Forensic Files. (Televisión; 28 Nov. 2007). Prod. Paul Bourdett e Vince Sherry. Dir. Michael Jordan.
O método de Taylor consiste en colocar marcadores de profundidade de tecido nun cranio non identificado en varios puntos de referencia antropolóxicos, e despois fotografar o cranio. As impresións fotográficas frontais e laterais a tamaño real ou individuais utilízanse como base para debuxos faciais realizados en vitela transparente. Desenvolvéronse programas informáticos como F.A.C.E. e C.A.R.E.S. que producen aproximacións faciais bidimensionais que se poden editar e manipular con relativa facilidade. Estes programas poden axudar a acelerar o proceso de reconstrución e permitir que se apliquen variacións sutís ao debuxo, aínda que poden producir imaxes máis xenéricas que as ilustracións debuxadas a man.REICHS e CRAIG
Reconstrucións tridimensionais As reconstrucións faciais tridimensionais poden ser:
1) esculturas (feitas a partir de moldes de restos craniais) creadas con plastilina, greda e outros materiais
2) imaxes de ordenador tridimensionais de alta resolución.
Do mesmo xeito que as reconstrucións bidimensionais, as reconstrucións tridimensionais requiren xeralmente un artista e un antropólogo forense. Os programas informáticos crean reconstrucións tridimensionais manipulando fotografías escaneadas de restos craniais non identificados, fotografías de características faciais e outras reconstrucións dispoñíbeis. Estes enfoques informatizados adoitan ser máis eficaces para identificar ás vítimas porque non parecen demasiado artificiais. Este método foi adoptado polo National Center for Missing & Exploited Children, que o utiliza para mostrar aproximacións ás características dun cadáver non identificado.
Superposición É unha técnica que ás veces se inclúe entre os métodos de reconstrución facial forense. Non sempre se inclúe como técnica porque os investigadores xa deben ter algún tipo de coñecemento sobre a identidade dos restos óseos cos que están tratando (a diferenza das reconstrucións en 2D e 3D, cando a identidade dos restos óseos adoita ser completamente descoñecida). As superposicións forenses créanse superpoñendo unha fotografía dun individuo sospeitoso de pertencer a restos esqueléticos non identificados sobre unha radiografía do cranio non identificado. Se o cranio e a fotografía son do mesmo individuo, entón as características anatómicas da cara deben estar aliñadas con precisión.
Historia Hermann Welcker en 1883 e Wilhelm His en 1895 foron os primeiros en reproducir aproximacións faciais tridimensionais a partir de restos craniais.His datos rexistraron sobre o grosor medio dos tecidos faciais, seguidos de Kollmann e Buchly, quen despois recolleron datos adicionais e compilaron táboas ás que aínda se fai referencia na maioría dos laboratorios que traballan en reproducións faciais.Rhine. Facial Reproductions In Court.
A reconstrución facial orixinouse en dous dos catro principais subcampos da antropoloxía. En antropoloxía biolóxica, utilizáronse para aproximar a aparición das primeiras formas de homínidos, mentres que en arqueoloxía usáronse para validar os restos de personaxes históricos.esquerda|miniatura|500x500px|Etapas de reconstrución facial forense dun homínido prehistórico
En 1964, Mikhail Gerasimov foi probabelmente o primeiro en tentar a reconstrución facial paleoantropolóxica para estimar a aparencia dos pobos antigos.Iscan. Craniofacial Image Analysis and Reconstruction. Aínda que os estudantes de Gerasimov máis tarde usaron as súas técnicas para axudar nas investigacións criminais, foi Wilton M. Krogman quen popularizou a aplicación da reconstrución facial no campo forense. Krogman presentou o seu método para a reconstrución facial no seu libro de 1962, detallando o seu método de abordaxe.Iscan. Craniofacial Image Analysis and Reconstruction. Outros que axudaron a popularizar a reconstrución facial tridimensional son Cherry (1977), Angel (1977), Gatliff (1984), Snow (1979) e Iscan (1986).
En 2004, o artista canadense Christian Corbet creou a primeira reconstrución facial forense dunha momia de aproximadamente 2.200 anos baseada en tomografía computarizada e escaneos láser. Esta reconstrución coñécese como o proxecto Sulman Mummy. Técnica para crear unha reconstrución tridimensional de arxila miniatura| Cranios para aproximación facial Non existe un método estándar aceptado para crear reconstrucións faciais forenses tridimensionais, polo que se utilizan múltiples métodos e técnicas. O proceso detallado a continuación reflicte o método presentado por Taylor e Angel do seu capítulo en Identificación craneofacial en Medicina Forense, pp. 177-185.Taylor and Angel. Facial Reconstruction and Approximation. Este método supón que o sexo, a idade e a raza dos restos a ser sometidos á reconstrución facial xa foron determinados mediante técnicas antropolóxicas forenses tradicionais.
O cranio é a base para a reconstrución facial; porén, outros restos físicos son valiosos. En ocasións, atópanse restos de tecido brando nun conxunto de restos. Mediante unha inspección atenta, o artista forense pode aproximar o grosor do tecido brando sobre as restantes áreas do cranio en función da presenza destes tecidos. Isto elimina un dos aspectos máis difíciles da reconstrución, a estimación do grosor do tecido. Ademais, calquera outra evidencia física ou corporal atopada en asociación con restos (por exemplo, xoias, cabelo, lentes, etc.) axuda nas fases finais da reconstrución porque reflicten directamente o aspecto do individuo en cuestión. esquerda|miniatura| Pasos da reconstrución forense facial dunha momia. Máis comunmente, porén, só o cranio óseo e ningún tecido brando están presentes nos restos presentados a artistas forenses. Neste caso, realízase un exame completo do cranio. Este exame céntrase, pero non se limita, na identificación de calquera patoloxía ósea ou puntos de referencia pouco habituais, a forza dos anexos musculares, o perfil da mandíbula, a simetría dos ósos nasais, a dentición e o desgaste das superficies oclusais. Todas estas características teñen un efecto sobre o aspecto do rostro dun individuo.
Unha vez finalizado o exame, límpase o cranio e repáranse con cera as zonas danadas ou lascadas. A continuación, volve a colocar a mandíbula, de novo con cera, segundo a aliñación dos dentes ou, se non hai dentes, facendo unha media das dimensións verticais entre a mandíbula e o maxilar superior. As muescas ou entalles (como as aberturas nasais) énchense con arxila e os ollos protésicos insírense nas órbitas centradas entre os bordos orbitais superior e inferior. Neste punto, prepárase un molde de xeso do cranio. Usando o molde, reproduzo a caveira en escaiola.
Despois de conseguir o xeso, únense uns plásticos de cores ou varas con extremos de cores a 21 áreas de referencia. Estes sitios representan o grosor medio do tecido facial para persoas do mesmo sexo, raza e idade que os restos. A partir deste momento, todas as funcións engádense usando greda para modelar.