Bauhaus e os seus sitios en Weimar, Dessau e Bernau é un Patrimonio da Humanidade en Alemaña, que comprende seis sitios separados que están asociados á escola de arte Bauhaus. Foi designado en 1996 con catro sitios iniciais, e en 2017 engadíronse outros dous.
A Bauhaus só estivo en funcionamento desde 1919 ata 1933 e non formou máis de 1.250 estudantes, dos cales só 155 se graduaron cun Diploma Bauhaus.Arts in Exil. Objects. Konrad Püschel:List of Names . Consultado o 24 de abril de 2019Knorr, Susan; Kern, Ingolf; Welzbacher, Christian (2012) Bauhaus Reisebuch, Bonn: Dumont Non obstante, a escola revolucionou o pensamento e a práctica arquitectónica e estética do século XX.
"[Os] edificios deseñados polos mestres da Bauhaus son representantes fundamentais do Modernismo clásico... Por iso, son monumentos importantes non só para a arte e a cultura, senón tamén para as ideas históricas do século XX." – Solicitude de ampliación da Bauhaus do Patrimonio Mundial da UNESCO e os seus sitios en Weimar e Dessau, delegación alemá ante a UNESCO, decembro de 2015.
Weimar Campus Bauhaus, Weimar miniatura|Un estudio, antigo edificio principal da Bauhaus Weimar, construído entre 1904 e 1911.
A Bauhaus fundouse en Weimar en 1919 por Walter Gropius e alí permaneceu ata 1925 cando se trasladou a Dessau debido á presión política.Bauhaus-Universität Weimar. History . Consultado o 29 de decembro de 2019 Atopábase en dous edificios veciños que antes foran dúas escolas de arte separadas, ambas deseñadas ao estilo Art Nouveau por Henry van de Velde. Estes son: O edificio "Van de Velde", construído entre 1905 e 1906, para o que entón era a Escola de Artes e Oficios do Gran Ducado Saxón, unha escola de artes vocacionais.Bauhaus-Universität Weimar. Van de Velde Building. Consultado o 29 de decembro de 2019 O 'Edificio principal', construído entre 1904 e 1911, para a Großherzoglich Sächsische Hochschule für Bildende Kunst (Escola do Gran Ducado Saxón de Belas Artes).Bauhaus-Universität Weimar. Main Building. Consultado o 2 de xaneiro de 2019
O edificio Van de Velde ten murais reconstruídos de Oskar Schlemmer, creados orixinalmente para a exposición Bauhaus de 1923, e destaca pola iluminación pouco convencional da súa escaleira central.
O edificio principal foi restaurado polo arquitecto alemán :de:Thomas van den Valentyn en 1999. Ten unha escaleira principal sinuosa e elíptica de estilo Art Nouveau. A antiga oficina de Walter Gropius reacondicionouse con mobles, accesorios e alfombras reconstruídos.
Despois do peche da Bauhaus en Weimar, os edificios utilizáronse por varias institucións educativas sucesoras relacionadas coas artes. Hoxe, despois de varias fusións, reestruturacións e renomeamentos, a actual Bauhaus-Universität Weimar, fundada en 1996, opera no antigo sitio da Bauhaus, impartindo cursos relacionados coa arte, deseño e tecnoloxía.
O sitio incluíuse no Patrimonio da Humanidade en 1996. Os edificios funcionan como un centro de ensino, pero a Universidade Bauhaus de Weimar ofrece visitas polo exterior e polo interior.Bauhaus University Weimar. Bauhaus Walk . Consultado o 29 de decembro de 2018
Haus am Horn thumb|Haus am Horn, Weimar, construída en 1923
A Haus am Horn é unha casa doméstica feita de formigón e aceiro construída para a primeira exposición de obras da Bauhaus en 1923. O edificio baseouse nos deseños de Georg Muche, pintor e profesor da escola. Foi o primeiro edificio baseado enteiramente nos principios de deseño da Bauhaus e presentou un prototipo revolucionario para a vida moderna.Klassik Stiftung Weimar. Haus am Horn . Consultado o 24 de novembro de 2018
De acordo coa filosofía da Bauhaus de aprender mediante a experiencia práctica, varios membros do persoal e estudantes participaron no proxecto, incluíndo Marcel Breuer, que entón era estudante, Alma Siedhoff-Buscher e László Moholy-Nagy. Todos os mobles, incluída a iluminación, foron feitos nos talleres da Bauhaus.Bauhaus100. Alma Siedhoff-Buscher . Consultado o 24 de novembro de 2018
Incluíuse no Patrimonio da Humanidade en 1996. Desde agosto de 2017 o edificio é propiedade da Klassik Stiftung Weimar. En 2018-19 a casa pechouse ao público por unha importante restauración. Reabríuse o 18 de maio de 2019.Bauhaus University Weimar. Freundekskreis. Haus am Horn. . Consultado o 25 de novembro de 2018Klassik Stifftung Weimar. Haus Am Horn ab 18. Mai 2019 wiedereröffnet. Consultado o 24 de mio de 2019
Dessau
Edificio Bauhaus Dessau thumb|A ala de aloxamento para estudantes, Bauhaus Dessau
A Bauhaus Dessau é un dos edificios emblemáticos do século XX. Deseñado por Walter Gropius inauguróuse oficialmente o 4 de decembro de 1926, tras pouco máis dun ano de construción.Charrier, Julie (director) (2000) Architectures – Le Bauhaus de Dessau (Das Bauhaus von Dessau). Arte / French ministry of culture and communication / Centre Pompidou. (YouTube 28 min.). Consultado o 30 de decembro de 2018 Está "considerado un 'manifesto construído' das ideas da Bauhaus, no que a funcionalidade e a estética do deseño se unen para formar unha única entidade".Markgraf, Monika (ed.) (2017) Bauhaus World Heritage Site. Leipzig: Spector Books
O edificio encargouno a cidade de Dessau, que financiou o proxecto e proporcionou a parcela edificable. Os planos elaboráronse polo despacho de arquitectura de Gropius xa que a Bauhaus non tivo o seu propio departamento de arquitectura ata 1927, pero os encaixes interiores fixéronse nos talleres da Bauhaus.Bauhaus Dessau Foundation. The Bauhaus building by Walter Gropius (1925–26) . Consultado o 29 de decembro de 2019
Esixíronlle a Gropius que incorporase dúas escolas ao edificio, a escola de deseño Bauhaus e unha escola profesional municipal. O edificio consta de varias ás que se conectan entre si que están situadas de forma asimétrica. Estes son: unha ala obradoiro de tres plantas, unha escola de formación profesional de tres plantas, unha á de administración de dúas plantas, un auditorio, escenario e cafetería, e unha á de estudoo de cinco plantas. A fachada caracterízase polo uso de muros cortina de vidro que non soportan cargas, un desenvolvemento adicional ao utilizado na Fábrica Fagus, construída entre 1911 e 1913, deseñada por Gropius e Adolf Meyer. No interior do edificio pódense ver características construtivas como columnas e vigas de apoio.
A ala do estudio de cinco plantas, o "Prellerhaus", con 28 estudos de 20 m² cada un, ofrecía aloxamento para estudantes e mestres. As instalacións de baño e cociña eran comúns e había unha terraza compartida. Dezaseis dos estudos tiñan pequenos balcóns, cuxa simetría regular caracteriza a esta á do edificio. No primeiro andar vivían mulleres, o "piso das damas", cuxos residentes incluían a Gertrud Arndt, Marianne Brandt, Gunta Stölzl e Anni Albers.Architectuul. Bauhaus Prellerhaus. Consultado o 30 de decembro de 2018 Había 140 estudantes en total, polo que a maioría deles tiveron que buscar aloxamento no centro da cidade de Dessau. En 1930, Ludwig Mies van der Rohe, entón director da Bauhaus, converteu algúns estudos en aulas. O edificio reformouse en 2006 para devolvelo á súa disposición orixinal. Os estudos alúganse agora como aloxamento turístico.Bauhaus Dessau. Sleeping at the Bauhaus . Consultado o 30 de decembro de 2018
Debido á presión política, a Bauhaus Dessau pechou en 1932 e Mies van der Rohe creou unha Bauhaus financiada con fondos privados en Berlín, aínda que esta tamén pechou despois de menos dun ano. O edificio da Bauhaus en Dessau utilizouse como unha escola para ensinar ás mulleres a cociñar e costura, e pouco antes do comezo da segunda guerra mundial en 1939, converteuse nunha escola de formación para oficiais do Partido Nazi. En 1941 albergaba o departamento de prensa do fabricante de avións Junkers. En 1945 a escola foi danada nun ataque aéreo. Despois da guerra foi parcialmente reparado para facela utilizable como centro educativo, pero sen respectar a integridade do edificio. Non foi ata 1972 cando o goberno de Alemaña do Leste fixo que o edificio fose catalogado como monumento histórico. Foi sometido a unha restauración, dirixida por Konrad Püschel, un arquitecto que se formou na Bauhaus.Püschel, Konrad (1997) Wege eines Bauhäuslers. Dessau: Anhaltische Verlagsgesellschaft mbH O muro cortina de vidro, o auditorio, o escenario e a cafetería restauráronse. O 2 de decembro de 1976, 50 anos despois da súa primeira apertura, o edificio reabríuse oficialmente para o seu uso como centro de ciencia e cultura, que incluía unha colección de artigos da Bauhaus. Dezaoito antigos estudantes da Bauhaus asistiron á cerimonia.Sack, M. (10 December 1976) Feier ohne Fest: Die DDR erinnert sich an ein Stück deutscher Vergangenheit in Die Zeit
A Bauhaus Dessau Foundation creouse en 1994 para investigar e preservar o patrimonio da Bauhaus. O edificio inscribiuse como Patrimonio da Humanidade en 1996, despois de que se realizaron amplas reformas. Estas completáronse en 2006.
Hoxe a ala norte do complexo, onde estaba a escola profesional, é utilizada pola Universidade de Ciencias Aplicadas de Anhalt, cuxo campus de Dessau está ao lado do sitio da Bauhaus.Wikiarquitectura. Bauhaus building in Dessau. Consultado o 30 de decembro de 2018Hochschule Anhalt. Campus. Consultado o 30 de decembro de 2016 A Fundación Bauhaus Dessau utiliza o resto do edificio para a súa administración, albergando un museo, unha tenda e a restaurada cafetería, ceder as antigas habitacións de estudantes como aloxamento turístico, e o alugueiro doutras áreas do edificio, como o auditorio, para seminarios e convencións.Bauhaus Dessau Foundation. Service . Consultado o 30 de decembro de 2018
Meisterhäuser thumb|Vista da rúa das casas pareadas de Kandinsky/Klee thumb|Estrutura construída en 2014 en forma da casa do director destruída (a 'Casa Gropius')
As Meisterhäuser (casas dos mestres) son un grupo de sete casas cúbicas modernistas de teito plano a uns 600 metros do edificio Bauhaus Dessau, deseñadas por Walter Gropius para o persoal superior da Bauhaus. Construíronse en 1925–26 por encargo da cidade de Dessau. Consistían en tres pares de casas pareadas e unha casa unifamiliar ao final da fila para Gropius, o director da escola.Bauhaus Dessau. Masters' houses by Walter Gropius (1925–26). Consultado o 29 de decembro de 2018 As casas construíronse dentro dun pequeno piñeiral, co obxectivo de respectar o carácter da paisaxe. As casas eran amplas, a vivenda unifamiliar do director tiña 350 m², e as outras tiñan máis de 250 m². Dispoñían de terrazas e estudos, xa que se esperaba que os artistas-profesores traballasen dende a casa así como no recinto escolar. En cada parella pareada, as casas teñen a mesma disposición, pero están xiradas nun ángulo de 90 graos entre si, polo que non parecen simétricas desde a rúa.Lorch, Catrin (8 de agosto de 2019) "Gemälde in drei Dimensionen" in Süddeutsche Zeitung (Feuillteton, p.9)
Xunto coas súas familias, os residentes orixinais foron: Lyonel Feininger e László Moholy-Nagy que vivían ao lado de Gropius (aínda que Feininger nunca ensinou na Bauhaus de Dessau), Oskar Schlemmer e Georg Muche vivían no seguinte par de casas, Wassily Kandinsky e Paul Klee vivían no último par. Gropius e Maholy-Nagy acondicionaron as súas casas enteiramente con mobles deseñados por Marcel Breuer. Os residentes posteriores incluíron a Hannes Meyer, Ludwig Mies van der Rohe, Josef e Anni Albers, Hinnerk Scheper e Alfred e Gertrud Arndt.
Desde 1932, cando pechou a Bauhaus en Dessau, as casas alugáronse a outros inquilinos. En 1945, cara ao final da segunda guerra mundial, a casa do director e unha á da casa veciña, onde vivira Maholy-Nagy, foron destruídos nun ataque aéreo. En 1948 construíuse unha casa suburbana estándar no lugar da casa do director. As outras casas estaban habitadas, pero foron alteradas e quedaron en bastante mal estado.