Primož Roglič, nado en Zagorje ob Savi, 29 de outubro de 1989, é un ciclista esloveno que compite para o equipo Bora-Hansgrohe.
Iniciou a súa carreira deportiva como saltador de esquí até 2011, cando se dedicou por completo ao ciclismo. Cómodo nas probas contra o reloxo e montaña, é un especialista en carreiras por etapas.
Gañou moitas carreiras por etapas nunha semana: a Volta ao País Vasco 2018 e 2021, o Tour de Romandía en 2018 e 2019, o UAE Tour 2019, a Tirreno-Adriático 2019 e 2023, a París-Niza 2022, o Critérium do Dauphiné 2022, 2024 e a Volta a Cataluña 2023. Nas Grandes Voltas, logrou polo menos tres vitorias de etapa, subir ao podio en cada unha delas e a vitoria na clasificación xeral da Volta a España en 2019, 2020, 2021, 2024 e do Giro de Italia en 2023.
Traxectoria
Carreira como saltador de esquí Primož Roglič naceu en Eslovenia, en Zagorje ob Savi, un antigo pobo mineiro. Comezou a saltar e a esquiar ao oito anos. Competiu desde 2003 na copa continental masculina de saltos de esquí. En 2006, gañou co equipo esloveno a medalla de prata da competencia por equipos no Campionato Mundial Xuvenil de Saltos de Esquí. Gañou a medalla de ouro na mesma disciplina o ano seguinte con Jurij Tepeš, Mitja Mežnar e Robert Hrgota. Detivo a súa carreira en 2011 ao lograr cinco podios na copa continental masculina de saltos de esquí, incluídas dúas vitorias.
Carreira como ciclista
Ciclista afeccionado Autor dunha moi boa tempada de ciclismo afeccionado en 2012 en Eslovenia, uniuse ao equipo de Adria Mobil despois de superar unha proba de esforzo. Fixo unha boa tempada 2013, obtendo como principais resultados o décimo lugar no Campionato de Eslovenia de Ciclismo en Ruta e a décimo quinta posición no Tour de Eslovenia. Ao ano seguinte, gañou a segunda etapa do Tour de Acerbaixán e confirmou o seu feliz debut ao vencer a súa primeira carreira dun día, a Croacia-Eslovenia. Este período permitiulle aprender en viaxes por toda Europa, en carreiras de segundo nivel, a cambio de aloxamento e reembolso dos seus gastos. Dixo sobre eses anos: "Non tiña técnica. A principal dificultade era aprender a montar en pelotón. Polo menos nos cronos podo elixir as miñas trazadas."
Ciclista profesional
2016: Primeira etapa no Giro de Italia En 2016, asinou para o equipo World Tour Lotto NL-Jumbo. Destapouse na proba contra o reloxo inaugural de 9,8 km do Giro de Italia, na que terminou segundo, sendo relegado só por vinte e dúas milésimas de segundo polo especialista neerlandés Tom Dumoulin. Unha semana despois, gañou a novena etapa do mesmo Giro de Italia, unha contra o reloxo de 40,4 km. En agosto, participou en dúas carreiras de ciclismo dos Xogos Olímpicos de 2016 en Río de Janeiro. Terminou décimo na contra o reloxo e vixésimo sexto na carreira en ruta. Ao final da tempada, no Campionato Mundial de Ciclismo en Ruta en Doha, obtivo o quinto lugar na contra o reloxo por equipos co Lotto NL-Jumbo e tivo a súa primeira participación co seu equipo nacional. Ocupou o vixésimo cuarto posto na contra o reloxo individual.
2017: Primeira etapa no Tour de Francia miniatura|Roglič durante o mundial de 2017. A principios de 2017, Primož Roglič gañou a clasificación xeral da Volta ao Algarve. Na primavera, gañou tres carreiras contra o reloxo. Na Volta ao País Vasco, dous días despois de gañar en Bilbao, gañou a última etapa, unha contra o reloxo, e terminou quinto na xeral. No Tour de Romandía, a súa vitoria no escenario contra o reloxo permitiulle alcanzar o podio final. Finalmente gañou o prólogo do Ster ZLM Toer e terminou segundo na xeral nesta carreira.
En xullo, correu o seu primeiro Tour de Francia. Na primeira etapa, un prólogo contra o reloxo en Düsseldorf, caeu e terminou no posto 65º. Dúas semanas despois, converteuse no primeiro ciclista esloveno en gañar unha etapa do Tour de Francia. Presente nunha escapada dun trinta corredores, pasou na cabeza na Col du Télégraphe e logo acelerou no ascenso da Col du Galibier. Primeiro seguírono Alberto Contador e Serge Pauwels, logo foise só. Pasou a cima cunha cómoda vantaxe e gañou só en Serre-Chevalier.
No Campionato Mundial de Ciclismo en Ruta en Bergen, Noruega, foi o sétimo na contra o reloxo por equipos. Logo, na contra o reloxo individual, gañou a medalla de prata. Superado por Tom Dumoulin por case un minuto, quedou por diante de Christopher Froome por 24 segundos. Foi un dos corredores que elixiu cambiar a súa bicicleta ao pé da escalada final e conseguir un mellor tempo nela.
2018: Vitorias en voltas dunha semana e cuarto no Tour de Francia esquerda|miniatura|300x300px|Roglič no podio final da Volta a Gran Bretaña 2018, que finalizou terceiro. En marzo de 2018, gañou unha etapa en solitario en Tirreno-Adriático. Despois de gañar unha etapa e a xeral da Volta ao País Vasco, gañou o Tour de Romandía fronte ao mozo colombiano Egan Bernal. En preparación para o Tour de Francia, participou no Tour de Eslovenia, que gañou bastante por diante do seu perseguidor, Rigoberto Urán, por case 2 minutos e ademais dos seus compatriotas Matej Mohorič e Tadej Pogačar por máis de 4 minutos, gañando a etapa raíña de escenario entre Ljubljana e Kamnik, e ao día seguinte a contra o reloxo entre Trebnje e Novo Mesto. Tamén se converteu no segundo ciclista en gañar máis dunha edición do Tour de Eslovenia, despois da súa primeira vitoria en 2015.
No Tour de Francia, gañou en Laruns, deixando atrás os favoritos nos últimos quilómetros, logo acadou o terceiro lugar no xeral a expensas de Chris Froome. Ao día seguinte, con todo, perdeu un lugar na clasificación xeral debido a un mellor desempeño de Froome na contra o reloxo. Despois deste cuarto posto no Tour de Francia, xusto por diante do seu compañeiro Steven Kruijswijk, anunciou o seu obxectivo de participar na carreira en liña do Campionato Mundial de Ciclismo en Ruta de Innsbruck e non disputar a contra o reloxo. Logo ocupou o terceiro lugar no Tour de Gran Bretaña, pero terminou só o 34º no Campionato Mundial de Ciclismo en Ruta.
2019: Gañador da Volta a España En preparación para o Giro de Italia, gañou en sucesión rápida dúas carreiras por etapas da UCI World Tour: o UAE Tour e, por un segundo por diante de Adam Yates, a Tirreno-Adriático. Sempre se beneficiou dos bos resultados do seu equipo durante a contra o reloxo por equipos. En maio, foi intocable no Tour de Romandía, onde revalidou o seu título do ano anterior, gañando tres das seis etapas (e obtivo dous podios máis), a clasificación xeral e a clasificación por puntos. No Giro de Italia triunfou na etapa prólogo e a contra o reloxo de montaña, finalizando terceiro na clasificación xeral. Na Volta a España gañou a contra o reloxo individual e proclamouse vencedor da xeral, sendo a súa primeira volta de tres semanas, ademais de levar a clasificación dos puntos.
2020: 2º no Tour de Francia e 1º na Volta a España por segundo ano consecutivo dereita|miniatura|178x178px|Roglič durante a 20ª etapa do Tour de Francia de 2020. Tras a parada de calendario ciclista da UCI por efectos da pandemia de COVID-19, Roglič debuta no Campionato de Eslovenia en Ruta, onde se impón a Tadej Pogačar na subida final; e días máis tarde termina 2.º no Campionato de Eslovenia de Contra o reloxo, batido xustamente por Pogačar. No seu camiño ao obxectivo do Tour de Francia Roglič participa no Tour de l'Ain, onde se impón en dúas etapas e vence na xeral ante quen aparentemente debían ser dous dos seus principais adversarios para o Tour, os colombianos Egan Bernal e Nairo Quintana, segundo e terceiro respectivamente. Despois, participa na carreira preparatoria do Tour por excelencia, o Critérium do Dauphiné, onde se impón na segunda etapa e lidera o xeral até a quinta etapa, onde abandona tras sufrir unha caída. Tras isto, xorden nos medios diversas informacións que afirman que Roglič chegaría en demasiada boa forma ao Tour pero que non é o principal candidato para gañalo. O propio Roglič afirmou que a caída sufrida no Dauphiné expúxoo a non correr a rolda francesa. Con todo, tras moitas dúbidas, toma a saída no Tour de Francia, onde se impón na 4ª etapa e comanda a xeral, cun impecable traballo do seu equipo Jumbo-Visma, desde a 9ª até a 20.ª etapa de cronoescalada, penúltima da rolda gala, perdendo a camisola amarela ante o seu compatriota Tadej Pogačar terminando na xeral de 2º, propinándolle este un duro revés tanto a Roglič como ao Jumbo.
Despois do tremendo fracaso no Tour, Roglič participa no Campionato do Mundo de Ruta, onde non participa na súa especialidade, a contra o reloxo, terminando 6º na proba de ruta. Logo participa na Lieja-Bastoña-Lieja, onde se impón por milímetros a Julian Alaphilippe, ao final descualificado, no sprint final. Finalmente, decide pechar a súa tempada na Volta a España, onde se impón nas etapas 1, 8, 10 e 13 de cronoescalada, similar á do Tour. A pesar do gran número de vitorias que lle sumaron tempo na xeral polas bonificacións, as diferenzas serían moi pequenas con quen terminou sendo a súa máis duro opoñente pola rolda ibérica, o ecuatoriano Richard Carapaz, que rotaron entre si unicamente a camiseta vermella de líder durante toda a competencia. Na etapa 17, a penúltima da Volta debido a que as tres primeiras etapas que se debían correr nos Países Baixos foron canceladas polos efectos da pandemia de COVID-19 neste país, estivo a piques de sucederlle o mesmo que no Tour, onde Carapaz chegou primeiro que Roglič á meta na Covatilla aínda que sen gañar a etapa, descontándolle bastante tempo ao esloveno na xeral, pero grazas a unha inesperada axuda dos españois Marc Soler e Enric Mais do Movistar (exequipo de Carapaz), onde aparentemente perigaba o lugar de Mas na xeral, Roglič vaise á roda deles e consegue o impulso necesario para chegar á cima da Covatilla, gañando finalmente a carreira por 24 segundos ante Richard Carapaz, subindo todo o máis alto de Madrid por diante do ecuatoriano e do británico Hugh Carthy. Ademais de levar a Volta a España por segundo ano consecutivo, tamén gaña por segunda vez consecutiva a clasificación por puntos, sendo o seu equipo novamente un factor decisivo para este logro tal cal como o foron no Tour, aínda que neste caso os resultados foron positivos tanto para Roglič como para o Jumbo-Visma.
2021: Campión olímpico contra o reloxo, terceira Volta a España Durante o seu regreso á París-Niza, Primož Roglič obtivo o terceiro lugar na contra o reloxo da terceira etapa. Ao día seguinte, gañou a etapa en Chiroubles como golpeador e levouse a camisola amarela. Gañou a 6ª e a 7ª etapa en rápida sucesión, en Biot e Valdeblore, e dirixiuse cara á vitoria final. Durante a última etapa, comezou con 52 segundos de vantaxe sobre Maximilian Schachmann, pero sufriu dúas caídas e un problema mecánico. Perdeu a súa posición de liderado e finalmente rematou décimo quinto na clasificación xeral, gañada por Schachmann. Dixo despois da carreira que as súas caídas provocaron unha luxación do ombreiro esquerdo. Dúas semanas despois, estaba na saída da Volta ao País Vasco, onde gañou a contra o reloxo da primeira etapa e, así, colleu o liderado da clasificación xeral. Perdeu o liderado xeral ao final da cuarta etapa, en beneficio de Brandon McNulty, que escapou sobre todo con Jonas Vingegaard, compañeiro de Roglič. Durante a fase final, conseguiu distanciarse do resto de favoritos xunto a David Gaudu. Gaudu gañou a etapa, mentres que Roglič gañou a clasificación xeral, a clasificación por puntos e a clasificación de montaña.