A Igrexa vella de Petäjävesi (en finés: Petäjäveden vanha kirkko) é unha igrexa de madeira situada en Petäjävesi, Finlandia. Construíuse entre 1763 e 1765, cando Tavastia aínda formaba parte de Suecia. O campanario construíuse en 1821. Inscribíuse en 1994 na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO polo seu testemuño da arquitectura de igrexas de madeira dos países nórdicos.
A igrexa está situada a 1 km ao oeste do centro de Petäjävesi. É unha igrexa popular para vodas no verán e hai servizo relixioso a maioría dos domingos.
Historia e construción A igrexa construíuse como capela da zona de Petäjävesi, que pertenceu á congregación de Jämsä. Xa en 1728, a coroa concedera permiso á poboación local para construír un cemiterio e unha pequena igrexa na aldea, pagando os seus propios gastos, porque a viaxe á igrexa máis próxima en Jämsä era longa, porén, tardou uns 35 anos en comezar a construción. A igrexa planeouse e construíuse por Jaakko Klemetinpoika Leppänen, un construtor de igrexas de Vesanka. En 1821, ampliáronse as fiestras e a sancristía trasladouse da parte norte da igrexa ao leste. Tamén engadíuse o campanario por Erkki Leppänen, neto do construtor orixinal. A igrexa deixou de usarse en 1879, cando se construíu a nova igrexa.
Arquitectura Construída orixinalmente enteiramente con troncos de piñeiro, a antiga igrexa conservou excepcionalmente ben o seu aspecto orixinal e a súa decoración interior. A igrexa amosa influencias dos estilos arquitectónicos gótico, renacentista e barroco. A planta en forma de cruz da igrexa, con brazos de tamaño similar, comezou a utilizarse nos países nórdicos a finais do século XVII e volveuse común no século XVIII nas igrexas rurais. Non obstante, o teito alto lembra o estilo gótico anterior, e o teito octogonal cun deseño circular deriva do óculo de Arquitectura renacentista. O interior da igrexa tamén está ben conservado do seu uso durante os séculos XVIII e XIX. O púlpito, os bancos, as galerías e os candelabros talláronse a man por artesáns locais en madeira de piñeiro.
Do esquecemento ao patrimonio mundial Despois da construción da nova igrexa, a antiga permaneceu abandonada durante moito tempo. Só o cemiterio arredor da igrexa e o campanario estaban en uso. Na década de 1920, un historiador de arte polaco-austríaco Josef Strzygowski decatouse do valor arquitectónico e histórico da igrexa e, desde 1929, restaurouse varias veces. En 1994 aprobouse como Patrimonio da Humanidade da UNESCO, representando a tradición típica das igrexas de madeira de Escandinavia oriental.
Notas
Referencias
Véxase tamén
Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Finlandia
Categoría:Patrimonio da Humanidade en Finlandia