Dous tratados sobre o goberno (en inglés, Two Treatises of Government) é unha obra fundacional da filosofía política escrita polo pensador inglés John Locke, publicada por primeira vez de xeito anónimo a finais de 1689. O libro comprende dous tratados diferenciados: o primeiro refuta de xeito sistemático os argumentos a favor da monarquía absoluta derivados das teorías patriarcais e do dereito divino, particularmente as formuladas por Sir Robert Filmer en Patriarcha, e o segundo formula unha teoría do goberno lexítimo arraigada na lei natural, nos dereitos individuais e no consentimento dos gobernados.
No Primeiro tratado, Locke desmonta a noción de que a autoridade política deriva dun dominio paternal herdado de Adán, argumentando que as interpretacións escriturísticas de Filmer carecen de fundamento empírico ou lóxico e non conseguen establecer ningún goberno hereditario perpetuo. O Segundo tratado formula un estado de natureza no que os individuos posúen dereitos naturais á vida, á liberdade e á propiedade, derivados dunha concesión divina e do traballo, pero dificultados pola ausencia dunha aplicación imparcial, o que leva ás persoas racionais a formar unha sociedade civil a través do consentimento mutuo para protexer eses dereitos mediante unha autoridade lexislativa suxeita a un vínculo de confianza. O goberno, sostén Locke, exerce o poder en calidade de depositario fiduciario, perdendo a súa lexitimidade —e xustificando a resistencia ou a revolución— se vulnera esa confianza invadindo os dereitos naturais ou gobernando de xeito arbitrario.
Os tratados influíron profundamente no pensamento liberal clásico, marcando ás figuras da Ilustración, aos redactores da orde constitucional americana e ás doutrinas do goberno limitado e da liberdade individual, ao dar prioridade ao consentimento, a propiedade e os controis fronte á tiranía por riba das pretensións absolutistas. A énfase de Locke no razoamento empírico a partir da igualdade humana na natureza e nos mecanismos causais dunha autoridade baseada no consentimento proporcionou unha contraposición racional ás xustificacións monárquicas do dereito divino predominantes na súa época. Aínda que interpretacións posteriores debateron aspectos como os límites da adquisición de propiedade ou a coherencia da obra coa condición de Locke como propietario de escravos, os seus argumentos centrais seguen sendo fundamentais para comprender a lexitimidade política moderna, baseada na axencia individual e non na prerrogativa herdada.
Notas
Categoría:Liberalismo Categoría:1689 Categoría:Republicanismo Categoría:Libros do século XVII