miniatura|dereita|A praza de Maio.
A praza de Maio (en castelán plaza de Mayo), sitio fundacional da Cidade de Buenos Aires, Arxentina, naceu da unión das prazas de la Victoria e del Fuerte ao demoler, en 1884, unha construción chamada Recova Vieja que as afastaba.
Atópase no denominado microcentro porteño, rodeada polas rúas Hipólito Yrigoyen, Balcarce, Avenida Rivadavia e Bolívar do barrio de Monserrat (Buenos Aires). Nacen desde o seu lado oeste tres importantes avenidas: Presidente Julio A. Roca, Presidente Roque Sáenz Peña e Avenida de Mayo. Na súa contorna atópanse varios dos principais monumentos e puntos de interese: o Cabido histórico, a Casa Rosada (onde reside o Poder Executivo da Nación), a Catedral Metropolitana de Buenos Aires, o edificio do Goberno da Cidade de Buenos Aires e a casa central do Banco da Nación Arxentina.
Debaixo da súa superficie, de aproximadamente dúas hectáreas, alberga as estacións de metro Plaza de Mayo (liña A), Catedral (liña D) e Bolívar (liña E) que, xunto con numerosas liñas de autobuses, ofrecen unha fácil comunicación con todos os recantos da cidade.
Caixa de resonancia das grandes manifestacións populares do país, pode dicirse que, agás a Declaración da Independencia e as batallas que se libraron para conquistala, foi o escenario de todos os acontecementos transcendentais a nivel nacional.
O 25 de maio de 1941 a Comisión Nacional de Museos e Monumentos Históricos fixo colocar unha placa de bronce sobre o bordo da base onde se atopa a Pirámide de Mayo cunha lenda que sintetiza a súa historia:
dereita|250px|miniatura|A praza vista desde a casa Rosada durante a celebración do 25 de maio
Historia Orixe +Nomes que recibiu a praza: Ano Sección Oeste Sección Leste 1580 Plaza Mayor ou Grande 1583 Solar del Adelantado 1608 Solar de los Jesuitas 1661 Plaza de Armas, del Fuerte o del Mercado 1808 Plaza de la Victoria 1811 Plaza 25 de Mayo 1884 Plaza de Mayo
Segundo as Ordenanzas de Descubrimento e Poboación que en 1573 Filipe II promulgou establecendo como debían ser as cidades, rúas e prazas americanas, o perímetro da Plaza Mayor debía ser rectangular cun largo dunha vez e media o seu ancho. Porén, cando o 11 de xuño de 1580 Juan de Garay fundou a actual Buenos Aires, destinou para praza pública un cadrado de 140 varas de lado, chamándolle Plaza Mayor ou Plaza Grande, que era a metade do actual tamaño da Plaza de Mayo (2 ha), e ocupaba o quinteiro comprendido entre as rúas que no 2007 se chaman Avenida Rivadavia, Hipólito Yrigoyen, Bolívar e Defensa.
O outro quinteiro, ou sexa, o que forman as rúas Balcarce, H. Yrigoyen, Rivadavia e Defensa, deullo en propiedade ao adiantado Torres de Vera e Aragón, quen xamais edificou nela, deixándoa en total abandono ata que en 1608 o procurador xeral pediu que fose destinada para praza. Pero nese ano os padres xesuítas, co permiso do gobernador Hernando Arias de Saavedra, apoderáronse da parte norte e levantaron unha capela pequena, orixe do templo de San Ignacio.
En 1617, novamente por pedimento de Arias de Saavedra, os xesuítas abriron un colexio e ampliaron a igrexa.
Dous anos despois, o gobernador Juan Alonso de Vera e Zárate, herdeiro do adiantado do Río de La Plata, Torres de Vera e Aragón, fixo levantar unhas casas de vivenda fronte á capela, quedando separadas desta por unha calella. Pero quen as construíu non recibiu o pagamento estipulado, polo que acusou ao gobernador, quen ao perder o xuízo tivo que rematar o terreo que lle pertencía e vendelo en 1634 a don Pedro de Rojas e Acevedo, cuxa viúva o doou en 1645 aos xesuítas. En 1649 os herdeiros de Vera e Zárate cederon os seus dereitos aos mesmos padres, co que estes quedaron donos legais de todo o quinteiro.
Mais como os edificios, ademais da súa fealdade, obstruían o campo de tiro da Fortaleza que estaba instalada ao leste, fronte á costa do Río da Prata, e impedían manobrar a artillaría en caso de ataque. O gobernador, Alonso Mercado e Villacorta, resolveu comprarlles en 1661 o quinteiro en cuestión e demoler as construcións existentes. Desta maneira quedou un novo terreo entre o forte e a Praza Maior á que se denominou Praza de Armas, e que era un simple oco. Porén, as paredes de adobe da igrexa continuaron alí e serviron en 1680 para que se hospedase un piquete de tropas chamado de San Martín, cuxa finalidade era actuar contra os nativos pampas. A partir de 1695 vivía alí o fiel executor, que debía coidar que os produtos que se vendían na praza tivesen o peso e prezo que lles correspondía. En 1717 tamén serviron como garaxe das autoridades eclesiásticas e anos despois tamén como garaxe de gobernadores e de vicerreis. En 1800 o estado da construción era deplorable e demoleuse en 1822, quedando o terreo sen unha soa árbore, que era cruzado por persoas, cabalos e carros e se convertía nun lodeiro coas chuvias.
A Recova e a Pirámide miniatura|dereita|230px|A Recova Vieja, en 1864 En 1763, o adiñeirado don Francisco Álvarez Campana propuxo ao entón gobernador Pedro de Cevallos construír pola súa conta unha recova Arxentinismo que significa "soportal", empregado no sentido de espazo cuberto na fachada dunha casa ou comercio que dividise en dúas metades a praza e fose destinada a comercios e postos para a venda. Pero non foi ata 1803 que comezaron os traballos, durante o goberno do vicerrei del Pino. A construción realizouse con ladrillos cocidos, que por primeira vez foron fabricados do mesmo tamaño para toda a construción, o que era unha novidade, pois ata entón non se tiña ese coidado. Formábana corenta cuartos, cuxas portas ollaban a metade para o leste e a outra metade para o oeste. Ao principio constaba de dous corpos separados por unha ruela, cada un deles formado por 11 arcos, pero en 1804 uníronse por un grande arco central ao que se deu en chamarse dos Virreis e que rompeu a monotonía do conxunto. Resultou entón unha construción de estilo clasicista, de orde dórica. Nese lugar instalouse a forca, que ata aquel tempo se atopaba fronte ao forte. miniatura|dereita|230px|Plaza de la Victoria (1867) Deste xeito a praza quedou dividida por esta construción que se estendía de norte a sur sobre a praza del Fuerte, seguindo a liña da actual rúa Defensa, desde os Altos de Escalada (ano 2007: AFIP) ata o Teatro Coliseo (logo Colón e hoxe en día Banco Nación). Non tiña os servizos de hixiene elemental e nela instaláronse todo tipo de negocios, desde zapatería a roupa pasando por carne e verduras. O Cabido cobraba para si o alugueiro dos cuartos. A sección oeste fronte ao Cabido seguiuse denominando Plaza Grande ou Mayor e logo das invasións inglesas de la Victoria. A outra parte fronte ao forte, onde actualmente se acha a Casa de Goberno ou Casa Rosada, foi chamada Plaza del Fuerte, de Armas, del Mercado, e en 1811, 25 de Mayo. Tratábase dun terreo sen árbores no que se estacionaban os carros que vendían froitas, verduras, peixes e velas.
En 1805 o Cabido mandou construír na arcada central do conxunto un sumidoiro que se unía a un carreiro de pedra ata a ponte levadizo do Forte. Dispúxose ademais que as carretas deixasen de estacionarse na praza.
O 25 de maio de 1811, como parte do programa de festexos para conmemorar o primeiro aniversario da Revolución de Maio, resolveuse erixir unha pirámide de ladrillos, oca, no centro da Plaza de la Victoria. Co tempo déuselle o nome de Pirámide de Mayo.
En 1818 iniciouse a construción doutra recova sobre a rúa del Cabildo (actualmente "Hipólito Yrigoyen"), co cal a anterior pasou a chamarse Recova Vieja.
miniatura|dereita|230px|Plaza 25 de Mayo (1867) En 1856 Prilidiano Pueyrredón remocicou a Pirámide, naquel tempo situada no medio da Plaza de la Victoria, revestíndoa con ladrillos e argamasa e colocándolle unha estatua da Liberdade no seu ápice. Tamén, na mesma praza, instalou asentos, pavimentou, formou xardíns e plantou trescentos paraísos (melia azedarach) en fila. Ao seu arredor, unha cadea que ía de poste en poste só permitía o paso dos peóns por uns molinetes habilitados para ese efecto, resgardando así a integridade do paseo dos animais soltos e do paso dos vehículos. Este novo modelo para a Plaza de la Victoria, que a transformaba nun espazo verde de esparexemento e distracción e deixaba para a historia o seu uso comercial, foi inmediatamente imitado nas demais prazas da cidade. O 25 de maio iluminouse con gas o Cabido, a Catedral, a Municipalidade, a Recova e o Forte.
Nos dous anos seguintes empedrouse a beirarrúa en todo o seu contorno e fronte á Catedral con pedra importada do Brasil e colocáronse os primeiros bancos de ladrillo. Pouco despois, por pedimento da poboación, foron agregados outros de mármore branco. miniatura|230px|dereita|A praza en 1864. Ao fondo pode verse a recova nueva Durante a época de Juan Manuel de Rosas o país atravesaba serias dificultades económicas motivo polo cal foron postas á venda pública varias propiedades do estado, entre as que se atopaba a Recova Vieja. Efectuouse unha poxa o 27 de outubro de 1835 e a mellor oferta fíxoa don Manuel Murrieta, pero non foi aceptada. Entón resolveuse vendela particularmente, e o 29 de setembro de 1836 comprouna don Tomás de Anchorena. Permaneceu en poder desa familia ata 1883. Neste ano o intendente Torcuato de Alvear solicitou ao arquitecto Juan Antonio Buschiazzo a súa demolición como parte de varias modificacións que se efectuaron á praza coa idea de convertela nun lugar máis apto para as necesidades da poboación e da súa importancia, tanto política como social. Foi entón expropiada pola Municipalidade e demolida por orde do intendente Torcuato de Alvear en 1884. Utilizáronse 700 obreiros que realizaron a tarefa en nove días. Anos máis tarde a familia Anchorena gañou un xuízo polo cal a Municipalidade debeu compensala cunha alta cifra de diñeiro.
dereita|miniatura|230px|Estatua ecuestre de Manuel Belgrano Foi así como a partir do 17 de maio de 1884 as dúas prazas quedaron unidas baixo a denominación única de Plaza de Mayo. Levantouse entón o empedrado da rúa Defensa na sección que cruzaba a praza e quitáronse os raíles do tranvía, que naquel tempo era dacabalo. En 1890 a devandita rúa quedou definitivamente incorporada ao paseo.
En 1870, nomeouse unha comisión integrada polo xeneral Bartolomeu Mitre, don Enrique Martínez e don Manuel José Guerrico, encargada de erixir un monumento ao xeneral Manuel Belgrano. Esta comisión encomendou ao escultor francés Albert-Ernst Carrier-Belleuse a execución da estatua do prócer, quen á súa vez confiou a Manuel de Santa Coloma a realización do cabalo. Este escultor foi o primeiro arxentino en nacer nunha delegación diplomática nacional no estranxeiro e a escultura do cabalo converteuse no primeiro monumento realizado por un escultor arxentino. O monumento foi inaugurado por Domingo Faustino Sarmiento o 24 de setembro de 1876. Ironicamente Sarmiento sinalara anos antes ao tío do escultor, Martín de Santa Coloma, a Urquiza, para que o degolasen en Caseros.
A estatua ecuestre representa un cabalo mouro no canto dun crioulo, pois a pesar da súa nacionalidade, Coloma nunca estivo na Arxentina e non coñecía este último tipo de cabalos. Ata 1886 atopábase no centro da Plaza 25 de Mayo ollando para o oeste, pero logo dese ano trasladouse fronte da recentemente construída Casa de Goberno, que substituíu ao Forte, orientada para o norte.
Tamén en 1870 localizáronse na Plaza de la Victoria, ao leste e oeste da Pirámide, dúas fontes que foran adquiridas un par de anos antes. Estas aínda existen, pero xa non na praza senón na intersección das avenidas Avenida 9 de Julio e Córdoba. Debido a que o país carecía de afamados escultores e aos altos custos de mármores e bronces orixinais, o goberno optara por adquirir réplicas, sendo as dúas fundicións artísticas que ofreceron menor prezo Du Vall D´Osne e Sauvageau. Como o fundador da primeira recibira a medalla de ouro na Exposición Universal de París en 1867, terminaron decidíndose por ela.