Kongzi ou Kong Fuzi (chinés tradicional e simplificado: 孔子 ou 孔夫子; pinyin: Kǒngzǐ ou Kǒngfūzǐ; Wade-Giles: K'ung3-tzu3 ou K'ung3-fu1-tzu3; literalmente, "Mestre Kong"normalmente abreviado para chinés 孔子e pinyin Kǒng Zǐ), latinizado como Confucio, nado o 551 a.C en Qufu durante a Dinastía Zhou e finado no mesmo lugar o 479 a.C., foi un pensador e filósofo chinés. As súas ensinanzas influíron fondamente na Asia oriental ata hoxe en día, e sobre elas formouse o confucianismo.
Confucio considerábase un transmisor dos valores das épocas anteriores que, segundo el, foran abandonadas na súa época. As súas ensinanzas filosóficas, chamadas confucianismo, enfatizaban a moral persoal e gobernamental, a corrección das relacións sociais, a xustiza, a bondade e a sinceridade. Os seus seguidores competiron con moitas outras escolas durante a época das cen escolas de pensamento, só para ser suprimidas en favor do legalistas durante a dinastía Qin. Tras o colapso da dinastía Qin e a vitoria da Han trala disputa Chu-Han, os pensamentos de Confucio recibiron autorización oficial no novo goberno. Durante as dinastías Tang e Song, o confucianismo desenvolveuse nun sistema coñecido en Occidente como neoconfucianismo, e máis tarde como novo confucianismo. O confucianismo formaba parte do tecido social e o modo de vida chines; para os confucianos, a vida cotiá era o ámbito da relixión.
Tradicionalmente atribúese a Confucio a autoría ou edición de moitos dos textos chineses clásicos, incluídos os cinco clásicos, pero os eruditos modernos son cautos á hora de atribuír afirmacións concretas ao propio Confucio. Os aforismos relativos aos seus ensinos recompiláronse nas Analectas, pero só moitos anos despois da súa morte.
Os principios de Confucio teñen puntos en común coa tradición e as crenzas chinesas. Coa piedade filial, defendía unha forte lealdade familiar, a veneración dos antepasados, e o respecto a os anciáns polos seus fillos e dos maridos polas súas esposas, recomendando a familia como base para un goberno ideal. Adoptou a regra de ouro: "Non fagas aos demais o que non queiras que che fagan a ti".
O templo e cemiterio de Confucio, así como a residencia da familia Kong foron declarados patrimonio cultural da Humanidade en 1994. Etimoloxía O nome habitual de Confucio en chinés mandarín é Kǒngzǐ, literalmente «Mestre Kong», aínda que moitas veces se escribe «Kung Fu Tse» (sistema Wade-Giles). Unha variante deste nome, pouco habitual actualmente, é Kǒng Fūzǐ, da que se deriva o nome tradicional en galego -a partir da forma latinizada Confucius— que lle deron os misioneiros xesuítas. En época de Confucio a lingua coloquial do estado de Lu era o chinés antigo, que soaba bastante diferente do moderno chinés estándar, usando a reconstrución de Baxter e Saggart o apelativo 孔子 reconstruíuse fonoloxicamente como /*kʰˤoŋʔ tsəʔ/, aínda que B. Karlgren xa o reconstruira previamente como /*kʰuŋ tsjɛg/.
Traxectoria Mocidade miniatura|esquerda|upright|Lu asentase no leste da China. Crese que Confucio naceu o 28 de setembro do 551 a.C. en Zou (鄒, na moderna provincia de Shandong). A área estaba teoricamente controlada polos reis de Zhou, pero era efectivamente independente baixo os señores locais de Lu, que gobernaban desde a próxima cidade de Qufu. O seu pai Kong Hei (ou Shuliang Hei) era un comandante ancián da guarnición local de Lu. A súa ascendencia remóntase aos duques de Song ata a dinastía Shang, que precedera aos Zhou. Os relatos tradicionais sobre a vida de Confucio contan que o bisavó de Confucio trasladou á familia de Song a Lu.
O seu pai morreu cando Confucio tiña tres anos e deixou á familia na pobreza, polo que foi criado, na pobreza, pola súa nai Yan Zhengzai (顏 徵 在). Malia iso, recibiu unha esmerada educación pois foi educado en escolas para plebeos, onde estudou e aprendeu as seis artes chinesas. A súa nai morrería despois cando el tiña menos de 40 anos. Aos 19 anos casou con Qiguan (亓官) e un ano despois a parella tivo o seu primeiro fillo, Kong. Li (孔 鯉). Qiguan e Confucio máis tarde terían dúas fillas xuntos, unha das cales crese que morreu de nena.
Confucio naceu na clase social shi (士), entre a aristocracia e a xente común. Dise que traballou en varios traballos gobernamentais nos seus primeiros 20 anos, e como contador e garda de ovellas e cabalos, empregando os ingresos para darlle á súa nai un enterro axeitado. Cando morreu a súa nai, Confucio, de 23 anos, dise que estivo de loito durante tres anos, como era tradición naqueles tempos.
Unha das súas grandes influencias foi Zi Zhaan, primeiro ministro de Cheng, quen introduciu o primeiro código xurídico na China. Tamén influíu en Confucio o escepticismo da súa época no concernente á relixión, pois por mor de sufrir moitas guerras perdeuse a fe nos deuses.
Carreira política Na época de Confucio, o estado de Lu estaba encabezado por unha casa ducal gobernante. Baixo o duque había tres familias aristocráticas, cuxos xefes levaban o título de vizconde e ocupaban postos hereditarios na burocracia Lu. A familia Ji ocupaba o cargo de "ministro das masas", que tamén era o "primeiro ministro"; a familia Meng ocupou o cargo de "ministro de obras"; e a familia Shu ocupou o cargo de "ministro da guerra". No inverno do ano 505 a. C., Yang Hu, un servente da familia Ji, rebelouse e tomou o poder da devandita familia Con todo, no verán do ano 501 a.C., as tres familias hereditarias lograran expulsar a Yang Hu de Lu. Para entón, Confucio gañouse unha reputación considerable a través dos seus ensinos, mentres que as familias chegaron a ver o valor da conduta adecuada e a rectitude para poder lograr a lealdade a un goberno lexítimo. Así, ese ano (501 a.C.), Confucio chegou a ser designado para o cargo menor de gobernador dunha cidade. Finalmente, ascendeu ao cargo de ministro do crime
Confucio desexaba devolver a autoridade do estado ao duque desmantelando as fortificacións da cidade, fortalezas pertencentes ás tres familias. Desta maneira, podería establecer un goberno centralizado. Con todo, Confucio baseouse unicamente na diplomacia xa que el mesmo non tiña autoridade militar. No ano 500 a.C., Hou Fan, o gobernador de Hou, rebelouse contra o seu señor da familia Shu. Aínda que as familias Meng e Shu cercaron sen éxito a Hou, un oficial leal levantouse coa xente da rexión e obrigou a Hou Fan a fuxir ao estado de Qi. A situación puido ser favorable para Confucio xa que isto probablemente fixo posible que este e os seus discípulos convencesen ás familias aristocráticas de desmantelar as fortificacións das súas cidades. Finalmente, despois dun ano e medio, Confucio e os seus pupilos conseguiron que a familia Shu arrasase os muros de Hou, que a familia Ji derrubase os de Bi e a familia Meng os de Cheng. Primeiro, a familia Shu dirixiu un exército cara á súa cidade, Hou, e derrubou os seus muros no 498 a. C. Revolta de Gongshan
Pouco despois, Gongshan Furao (tamén coñecido como Gongshan Buniu), un servente da familia Ji, rebelouse e tomou o control das forzas en Bi. Inmediatamente lanzou un ataque e entrou na capital Lu. Antes, Gongshan achegouse a Confucio para que se unise a el, o que Confucio considerou como a oportunidade de poñer en práctica os seus principios, pero ao final renunciou á idea. Confucio desaprobou o uso dunha revolución violenta por principio, a pesar de que a familia Ji dominou o estado Lu pola forza durante xeracións e exiliara ao duque anterior. Creel (1949) afirma que, antes del, a diferenza do rebelde Yang Hu Gongshan puido tratar de destruír as tres familias hereditarias e restaurar o poder do duque. Creel (1949) afirma que, antes del, a diferenza do rebelde Yang Hu Gongshan puido tratar de destruír as tres familias hereditarias e restaurar o poder do duque No entanto, Dubs (1946) opina que Gongshan foi animado polo vizconde Ji Huan a invadir a capital Lu nun intento de evitar o desmantelamento das murallas fortificadas de Bi. Fora cal fora a situación, Gongshan foi considerado un home recto que seguiu defendendo o estado de Lu, mesmo despois de verse obrigado a fuxir.
Durante a revolta de Gongshan, Zhong You lograra manter xuntos ao duque e os tres vizcondes na corte. Zhong You era un dos discípulos de Confucio, que dispuxera que a familia Ji se lle dese o posto de gobernador. Cando Confucio decatouse da incursión, solicitou que o vizconde Ji Huan permitira que o duque e a súa corte se retirasen a unha fortaleza nos terreos do seu palacio. A partir de entón, os xefes das tres familias e o duque retiráronse ao complexo do palacio de Ji e ascenderon á Terraza Wuzi.. Confucio ordenou a dous oficiais que encabezasen un asalto contra os rebeldes. Polo menos un dos dous oficiais era un servente da familia Ji, pero non puideron rexeitar as ordes mentres estaban en presenza do duque, os vizcondes e o tribunal. Os rebeldes foron perseguidos e derrotados en Gu. Inmediatamente despois de que a revolta foi derrotada, a familia Ji arrasou coas murallas da cidade Bi.
Os atacantes retiráronse despois de darse conta de que terían que volverse rebeldes contra o estado e o seu señor. A través das accións de Confucio, os funcionarios de Bi rebeláronse inadvertidamente contra o seu propio señor, o que obrigou ao vizconde Ji Huan a desmantelar os muros de Bi (xa que podería albergar a tales rebeldes) ou confesar haber instigado o evento indo en contra da conduta adecuada e a xustiza como funcionario. Dubs suxire que o incidente sacou á luz a previsión, a capacidade política práctica e a comprensión do carácter humano de Confucio.
Cando chegou o momento de desmantelar os muros da familia Meng, o gobernador mostrouse remiso a que os derrubase e convenceu ao xefe da familia que non o fixera. O manuscrico do Zuo Zhuan lembra que o gobernador desaconsellou derrubar os muros porque dixo que iso faría a Cheng vulnerable ao estado de Qi e provocaría a destrución da súa familia. Aínda que o vizconde Meng Yi deu a súa palabra de non interferir, volveu á súa promesa anterior de desmantelar os muros.
Máis tarde, no 498 a. C., o duque Ding foi persoalmente cun exército para cercar Cheng nun intento de arrasar os seus muros, pero non tivo éxito. Polo tanto, Confucio non puido lograr as reformas idealistas que quería, incluída a restauración do goberno lexítimo do duque. Gañouse poderosos inimigos dentro do estado, especialmente co vizconde Ji Huan, debido aos seus éxitos ata o de agora.. Segundo relatos en Zuo Zhuan e Shiji, Confucio abandonou a súa terra natal no 497 a. C. despois do seu apoio ao intento errado de desmantelar as murallas da cidade fortificada das poderosas familias Ji, Meng e Shu. Abandonou o estado de Lu sen renunciar, permanecendo no autoexilio e sen poder regresar mentres o vizconde Ji Huan estivese vivo. Exilio miniatura|esquerda|upright|Mapa que mostra a viaxe de Confucio a varios estados entre 497 e 484 a.C. O libro histórico Shiji afirmaba que o veciño estado Qi estaba preocupado porque Lu estaba a facerse demasiado poderoso mentres Confucio participaba no goberno do estado Lu. Segundo este relato, Qi decidiu sabotar as reformas de Lu enviando 100 dos seus mellores cabalos e 80 fermosas bailarinas ao duque de Lu. O duque entregouse ao pracer e non cumpriu coas súas obrigacións oficiais durante tres días. Confucio sentiuse decepcionado e resolveu abandonar Lu e buscar mellores oportunidades, pero marcharse de inmediato expoñería a mala conduta do duque e, xa que logo, supoñería unha humillación pública para o gobernante ao que Confucio servía. Confucio, xa que logo, esperou a que o duque cometese un erro menor. Pouco despois, o duque esqueceuse de enviar a Confucio unha porción da carne do sacrificio que lle correspondía segundo o costume, e Confucio aproveitou este pretexto para abandonar tanto o seu posto como o estado Lu.