Cicerón denominou neotéricos a un grupo vago de poetas latinos que atopaban a súa inspiración na obra dos autores gregos alexandrinos, como Calímaco ou Teócrito. Usaban construcións ríxidas, xogaban cos xéneros e utilizaban xogos de palabras e alusións complexas.
Os autores que reciben esta denominación son: Catulo, o máis coñecido Ovidio Propercio Tibulo e Galo (poeta latino) (dos que resta moi pouca obra) Virxilio nas súas Églogas
O termo empregouse no século XVII para describir a autores que recorrían aos clásicos na procura de ideas. Hoxe en día non se usa con este sentido.
Categoría:Literatura Categoría:Poesía