Ind l’antiga religion romana, el Sgian (latin: Ianus) l’è el dia dei inizzi, restei, transizzion, temp, dualitaa, intradure di porte,Varro apud Augustine De Civitate Dei VII 9 and 3; Servius Aen. I 449; Paulus ex Festus s. v. Chaos p. 45 L passasg, cornis e finai. El ven de solet figurad con dò fazze. El mes de sgener l’è ciamad insì in onor del Sgian (Ianuarius).Forsythe, Time in Roman Religion, p. 14. A stà a chell ch’es pœul trovà ind i almanach di paisan de la Roma antiga, per error la Sgiunona l’era staita tolta per la deitaa tutelara del mes de sgener,H.H. Scullard, Festivals and Ceremonies of the Roman Republic (Cornell University Press, 1981), p. 51. ancaben che la presidess el mes de sgiugn.

El Sgian el presid i inizzi e i fin di beghe, e donca anca guerra e pas. I restei de un edifizzi sagrad a Roma vegneven dervid fœura in temp de guerra e sarrad su per segnà la rivadura de la pas. Coma dia di transizzion, el gh’haveva i fonzion che pertegneven al parter, ma ancasì ai viasg e ai scambi.

El Sgian el gh’haveva minga de flamen o olter sazzerdot spezzializad assegnad al sò cult, ma a menà inanz i sò zeremonie l’era el rex sacrorum. La presenza del Sgian ind i zeremonie religiose duranta l’ann l’era assossenn importanta, e el podeva trovàss prategament indepertut. A l’era, donca, invocad a l’inizzi de ogna zeremonia, senza tegnì cunt de la deitaa onorada ind l’ocasion.

I Gregh gh’haveven minga un equivalent per el Sgian.

Refarenze

Olter proget

Categoria:Dia Categoria:Mitologia romana