десно|мини| Протести во 2011 година против интернет цензурата во Турција Цензурата во Турција — регулирана со домашното и меѓународното законодавство. Меѓународното законодавство теоретски има предност над домашното право, според член 90 од Уставот на Турција (изменет во 2004 година).
И покрај законските одредби, слободата на печатот во Турција постојано се влошува од 2010 година, со нагло опаѓање по обидот за државен удар во јули 2016 година. Турската влада на Реџеп Таип Ердоган уапсила стотици новинари, затворила или презела десетици медиуми и ги спречила новинарите и нивните семејства да патуваат. Според некои пресметки, Турција во моментов сочинува една третина од сите затворени новинари ширум светот.
Од 2013 година, „Фридом Хаус“ ја рангира Турција како „Неслободна“. „Репортери без граници“ ја рангирале Турција на 149-то место од над 180 земји, меѓу Мексико и ДР Конго, со оценка 44,16. Во третиот квартал на 2015 година, независната турска прес-агенција Бијанет забележала засилување на нападите врз опозициските медиуми под привремената влада на Партијата на правдата и развојот (АКП). Конечниот мониторинг извештај на Бијанет за 2015 година го потврдила овој тренд и подвлекла дека, откако АКП го вратила мнозинството во парламентот по периодот на привремената влада на АКП, турската влада дополнително го засилила притисокот врз медиумите во земјата.
Според „Фридом Хаус“,Владата донесе нови закони кои ја проширија моќта на државата да блокира веб-страници и дозвола за надзор на Националната разузнавачка организација (MİT). Новинарите се соочија со невидени правни пречки бидејќи судовите го ограничија известувањето за прашањата за корупција и националната безбедност. Властите, исто така, продолжија агресивно да го користат казнениот законик, законите за кривични дела за клевета и антитерористичкиот закон за да се спротивстават на новинарите и медиумите. Вербалните напади врз новинарите од страна на високи политичари - вклучувајќи го и Реџеп Тајип Ердоган, актуелниот премиер кој беше избран за претседател во август - често беа проследени со малтретирање, па дури и со смртни закани кон целните новинари на социјалните мрежи. Во меѓувреме, владата продолжи да ги користи финансиските и другите моќи што ги има врз сопствениците на медиумите за да влијае на покривањето на политички чувствителните прашања. Неколку десетици новинари, вклучително и истакнати колумнисти, ги загубија своите работни места како резултат на таквиот притисок во текот на годината, а оние што останаа мораа да работат во клима на зголемена самоцензура и медиумска поларизација. Во 2012 и 2013 година, Комитетот за заштита на новинарите (КЗП) ја рангирала Турција како најлош новинарски индекс во светот (пред Иран и Кина), со 49 новинари кои биле во затвор во 2012 година и 40 во 2013 година. Извештајот за транспарентност на Твитер за 2014 година покажал дека Турција поднела над пет пати повеќе барања за отстранување содржина до Твитер од која било друга земја во втората половина на 2014 година, при што барањата се зголемиле за уште 150% во 2015 година.
Во текот на своето 12-годишно владеење, владејачката АКП постепено ја проширила својата контрола врз медиумите. Денес, бројни весници, ТВ канали и интернет портали наречени Yandaş Medya („Партизански медиуми“) или Havuz Medyası („Базен-медиуми“) ја продолжуваат својата тешка провладина пропаганда. Неколку медиумски групи добиваат повластен третман во замена за уредувачката политика на АКП. Некои од овие медиумски организации биле купени од бизнис пријатели на АКП преку сомнителни средства и процеси. На медиумите кои не се пријателски настроени кон АКП, од друга страна, им се закануваат заплашувања, инспекции и казни. Овие сопственици на медиумски групи се соочуваат со слични закани за нивните други бизниси. Сè поголем број колумнисти се отпуштени поради критикување на раководството на АКП.
Историја Регионалната цензура претходи на формирањето на Република Турција. На 15 февруари 1857 година, Отоманското Царство издало закон со кој се уредуваат печатниците („Басмахане Низамнамеси“); книгите прво требало да му бидат покажани на гувернерот, кој ги проследувал до комисијата за образование („Маариф Меџлиси“) и до полицијата. Доколку не се приговори, тогаш султанатот требало да ги испита. Без оценка од султановите книги не би можеле легално да се издаваат.Şahhüseyinoğlu, H. Nedim. "Censorship of Thought and the Press from Yesterday to Today" (Turkish). Ankara: Paragraf, 2005. , quoted in an online summary На 24 јули 1908 година, на почетокот на Втората уставна ера, цензурата била укината; сепак, весниците кои објавувале стории кои се сметале за опасност за внатрешната или надворешната безбедност на државата биле затворени. Помеѓу 1909 и 1913 година биле убиени четворица новинари - Хасан Фехми, Ахмет Самим, Зеки Беј и Хасан Тахсин (Силахчи).Radikal of 24 July 2001; article in Turkish by Ahmet Çakır
По укинувањето на Калифатот во 1924 година, започнал бунтот на Шеик Саид како дел од сложениот етнички судир што избувнал со создавањето на секуларниот турски националистички идентитет кој бил отфрлен од Курдите, кои долго време биле лојални поданици на калифот. Шеикот Саид ги обвинил турските националисти дека „го намалиле калифот во состојба на паразит“. Востанието било брутално задушено и на 25 февруари 1925 година била воведена воена состојба. Несогласувањето во владејачката Републиканска народна партија на крајот фаворизирала потврдокорни мерки и под водство на Исмет Инону, Такрир-и Сукун Кануну бил предложен на 4 март 1925 година. Овој закон и доделил на владата непроверени овластувања и имал голем број последици, вклучително и затворање на сите весници, освен Џумхуриет и Хакимијет-и Милије (и двата биле официјални или полуофицијални државни публикации). Ефектот бил да се цензурира секоја критика на владејачката партија, а социјалистите и комунистите биле уапсени и судени од страна на Трибуналите за независност кои биле основани во Анкара според законот. Тевхид-и Ефкар, Себил Решат, Ајдинлик, Ресимли Ај и Ватан, биле меѓу затворените весници, а неколку новинари биле уапсени и судени пред трибуналите. Трибуналите, исто така, ги затвориле канцелариите на опозициската Прогресивна работничка партија на 3 јуни 1925 година, под изговор дека нивната отворена поддршка за заштита на верските обичаи придонела за бунтот на Шеик Саид.
За време на Втората светска војна (1939–1945) за многу весници било наредено да се затворат, вклучувајќи ги дневните весници Џумхуриет (5 пати за 5 месеци и 9 дена), Тан (7 пати за 2 месеци и 13 дена) и Ватан (9 пати за 7 месеци и 24 дена).
Кога Демократската партија на Аднан Мендерес дошла на власт во 1950 година, цензурата влегла во нова фаза. Во овој период бил променет и законот за печат, биле зголемени казните и глобите. Наредено е да се затворат неколку весници, вклучувајќи ги дневните весници Улус (неограничена забрана), Хуријет, Терџуман и Херѓун (по две недели). Во април 1960 година, преку Големото национално собрание на Турција била формирана таканаречена истражна комисија која добила моќ да конфискува публикации, затвора весници и печатници. Секој што не ги почитувал одлуките на комисијата бил осуден на казна затвор од една до три години.
Слободата на говор била силно ограничена по воениот удар во 1980 година на чело со генералот Кенан Еврен. Во текот на 1980-тите и 1990-тите, пристапот кон темите на секуларизмот, малцинските права (особено курдското прашање) и улогата на војската во политиката ризикувале одмазда.
Членот 8 од Законот за борба против тероризмот (Закон 3713), малку изменет во 1995 година и подоцна укинат, изрекол три години затворски казни за „сепаратистичка пропаганда“. И покрај неговото име, Законот за борба против тероризмот казнувал многу ненасилни прекршоци. Пацифистите биле затворени според членот 8. На пример, издавачот Фатих Тас бил обвинет во 2002 година според член 8 во Судот за државна безбедност во Истанбул за преведување и објавување на списи на Ноам Чомски, кои ја сумираат историјата на кршењето на човековите права во југоисточна Турција; Сепак, тој бил ослободен од обвиненијата во февруари 2002 година. Истакнатата жена издавач Ајше Нур Зараколу, која Њујорк Тајмс ја опишал како „еден од најнемилосрдните предизвикувачи на турските закони за печатот“, четири пати била апсена според членот 8.
Од 2011 година, владата на АКП ги зголемила ограничувањата на слободата на говорот, слободата на печатот и користењето на интернет , и телевизиски содржини, како и правото на слободно собирање. Исто така, биле развиени врски со медиумски групи и употребени административни и правни мерки (вклучувајќи, во еден случај, даночна казна од 2,5 милијарди долари) против критички медиумски групи и критички новинари: „во текот на последната деценија АКП изгради неформална, моќна, коалиција на партиски стопанственци и медиуми чии егзистенција зависи од политичкиот поредок што Ердоган го гради Foreign Policy, 2 June 2013, How Democratic Is Turkey? Од времето кога бил премиер до неговото претседателствување, Ердоган се обидувал да го контролира печатот, ограничувајќи ја употребата на интернет и засилувајќи ја репресијата врз новинарите и медиумите. мини| Комбе на телевизијата НТВ покриено со графити за време на протестите во паркот Гези, како одговор на релативното недоволно покривање на протестите од главните медиуми, 1 јуни 2013 година Странските медиуми забележале дека, особено во раните денови (31 мај - 2 јуни 2013 година) на протестите во паркот Гези, настаните привлекле релативно мало покривање на главните медиуми во Турција, или поради владиниот притисок врз деловните интереси на медиумските групи или едноставно поради идеолошката симпатија од страна на медиумите.BBC, 4 June 2013, Turks deprived of TV turn to Twitter for protest news Би-Би-Си забележал дека иако некои медиуми се усогласени со АКП или се лично блиски со Ердоган, „повеќето мејнстрим медиуми – како што се ТВ каналите за вести ХаберТурк и НТВ, и големиот центристички дневен весник Милиет – не сакаат да ја иритираат владата бидејќи нивните сопственици понекогаш се потпираат на владината поддршка. Сите овие имаат тенденција да се оддалечат од покривање на демонстрациите.“ Улусал Канал и Халк ТВ обезбедија опширно пренос во живо од паркот Гези.Deutsche Welle, 1 June 2013, Solidarity with Istanbul protesters grows in Turkey and abroad
Синдикатот на новинарите на Турција проценил дека најмалку „72 новинари биле отпуштени или принудени да земат отсуство или дале оставка во изминатите шест недели од почетокот на немирите“ кон крајот на мај 2013 година поради притисок од владата на АКП. Кемал Киличдароглу, шеф на партијата Џумхуриет Халк Партиси изјавил дека 64 новинари се затворени и „Сега се соочуваме со нов период кога медиумите се контролирани од владата и полицијата и каде повеќето шефови на медиумите добиваат наредби од политичките власти.“ Владата вели дека повеќето од затворените новинари се приведени за тешки кривични дела, како членство во вооружена терористичка група, кои не се поврзани со новинарството."Turkey: 72 Journalists Forced Out for Covering Protests, Union Says", The New York Times (Reuters), 23 July 2013. Retrieved 29 August 2013."A Turkish press gag: How Erdogan is suffocating journalists" , Oray Egin, Vocativ, 19 August 2013. Retrieved 29 August 2013.