мини|Отоманска минијатура на меда во кафуле Отоманското кафуле или Отоманското кафе — карактеристичен дел од културата на Отоманското Царство. Овие кафулиња, започнати во средината на 16 век, ги собрале граѓаните низ општеството за образовни, социјални и политички активности, како и општа размена на информации. Популарноста на овие кафулиња привлекувало владин интерес и на нив присуствувале владини шпиони за да го соберат јавното мислење. Отоманските кафулиња имале и религиозни и музички врски. Европејците ги прифатиле кафулињата и другите отомански обичаи за одмор во раниот современ период.
Активноста на пиење кафе и кафулиња потекнува од Арабија, а се преселила во Египет, потоа во Персија, па во Отоманското Царство во текот на 16 век. Во Отоманското Царство, првата кафеана била отворена во Истанбул во 1555 година за време на владеењето на Сулејман Величествениот. Основана е од двајца трговци од Дамаск и се наоѓала во Тахтакале, Истанбул. На крајот, кафулињата понудиле повеќе од кафе, обезбедувајќи и слатки пијалаци и бонбони. Кафулињата исто така станале побројни и функционирале како центри на заедницата. Пред нивното воведување, домот, џамијата и продавницата биле примарни места на интерперсонална интеракција. На крајот, сепак, постоело едно кафуле на секои шест или седум комерцијални продавници. А до крајот на 19 век, само во Истанбул имало речиси 2.500 кафулиња.
Заднина Кафулињата собрале мажи од сите нивоа на општеството. Првенствено биле означени како машки простор. Традицијата на отоманските кафулиња била извезена во другите европски земји каде кафето станало главен производ. Во протестантските земји, како на пример во Британија, се сметало дека кафето има антиеротски, но и ментално стимулирачки својства. Идејата дека кафето ќе ги поттикне луѓето на работа и ќе го подобри квалитетот на таквата работа било многу компатибилна со протестантската работна етика. Ослободени од сексуални одвлекувања и всадување аскетизам, луѓето веројатно би можеле да живеат ослободени од грев. Се сметало за позитивна алтернатива на алкохолот, а протестантските посетители на Отоманското Царство сметале дека е доследна на христијанските (протестантски) вредности на воздржаност и на протестантската работна етика.
Според Анегдотите на Рубен Перси, составени од новинарот Томас Бајерли, Ерменец отворил кафуле во Европа во 1674 година, во време кога кафето за првпат станало модерно на Западот. Иако Перси ги опишал овие први европски кафулиња како „несовршени“ установи каде сè уште се консумираат алкохол и цигари, тој забележува дека „грешката на Ерменецот“ довело до основање на кафуле во Париз наречено Le Procope.
Еминеѓул Карабаба и Гулиз Гер забележуваат дека „наместо само да обезбеди место за пиење кафе, кафулето создаде пријатно место за интеракција на посетителите“. Кафулињата собрале различни групи, вклучувајќи академици, безделници, деловни луѓе и владини службеници. И покрај оваа разновидност, не сите граѓани оделе во исти кафулиња. Кафулињата се разликувале по обем, при што некои служеле како маалски објекти, а други како големи центри за заедницата. Како резултат на тоа, понекогаш различни луѓе посетувале различни продавници.
Но, кафулињата споделувале некои заеднички одлики на нивните муштерии. Како прво, кафулињата биле ограничени за машката популација; на жените и децата им бил забранет влез во овие простори. Кафулињата, исто така, биле главни места за собирање на муслиманите, иако било познато дека повремено присуствувале следбеници на други религии како христијанството. Овие установи ги срушиле социјалните бариери и овозможиле социјализација и размена на информации.
Активности
Образовни Кафулињата од отоманската ера го демократизирале образованието низ сите слоеви на општеството. Бидејќи поединци од различно потекло собрани во овие кафулиња, неписмени или луѓе со ниска писменост можеле да седат покрај образованите поединци. Оваа разновидна посетеност го овозможило она што научникот Џон Хотон го нарекол „пени универзитет“, изјава која ја пренесува практично бесплатната природа на образованието што мажите би можеле да го посетуваат со посета на кафулињата. На пример, буржоазијата која посетувала кафулиња сакала да им го докаже своето просветлување на елитите преку академски дискурс. Со тоа што биле блиску до овие академски дискусии, помалку образованите посетители можеле да слушаат и да учат од овие разговори. Второ, пописмените членови на општеството ќе одржуваат јавно читање на вестите, дозволувајќи им на неписмените да останат информирани. Дури и професионалните читатели понекогаш посетувале кафулиња за да ги прочитаат главните вести на денот. Овие читања биле особено корисни за оние кои не можеле да си дозволат претплата на весници. Отоманските кафулиња им дозволувале на членовите на пониското општество да добијат неформално образование, настава која традиционално ја обезбедувале универзитетите и црквите.
Социјална и забавна активност Кафулињата обезбедувале ново место за социјализација. Тие претставувале место каде се разменувале озборувањата помеѓу масите. Често кафулињата претставувале и место каде мажите дебатирале за жените или ја преиспитувале чистотата на познатите жени од заедницата. Во други случаи, мажите едноставно би разговарале за секојдневни работи или скандали. Понекогаш, тие вклучувале забавни активности како продукција на драми за секојдневни сатири, а биле домаќини и на импровизациски изведби, куклени претстави или раскажувани приказни. Појавата на кафулиња ја проширило приватната сфера за да овозможи многу социјални разговори и искуства во јавни средини.
Пред подемот на кафулето, мажите се наоѓале на работа, џамија или дома. Потребите на османлискиот живот би можеле да се исполнат со ротирање низ овие три места. Наведено како „Четврто место“, кафулето станало „неутрално место за состаноци“ со „ социјално израмнување “. Ова било конкретно распространето во 16 и 17 век, особено кога урбаните отомански граѓани копнеле за тесно поврзано, локално и семејно општество во услови на урбанизација. Организациската единица дополнително се удавила со подемот на централизираната држава. Понатаму, бинарното уредување домаќин-гостин не било присутно во кафулето, создавајќи поголеми нивоа на социјална еднаквост. Слично на моделот господар-роб, хиерархијата, иако сè уште важна, била заменета со други идентитети во просторот. Поетите, политичарите, научниците, дервишите, а подоцна и јаничарите можеле да се состануваат во групи со слични интереси за да ги изразат своите страсти и мисли. Вербалната комуникација била клучна за сите гости. На крајот на краиштата, кафулињата претставувале главното место каде се организирале дебати, драми, нарации, па дури и бунтови. Жан де Тевено, француски патник на Блискиот Исток, забележал дека мажите од сите занимања, религии или статуси можат да посетуваат кафулиња. Тевено ја препознал „хетерогеноста на клиентелата во кафулињата“, наведувајќи ги „социо-професионалните и конфесионалните разлики“. Главните посетители биле занаетчии, дуќанџии, но сепак трговците од странски земји како Англија, Русија, Франција и Венеција ја сочинувале втората по големина група. Поради зголемената комуникација и интеракција помеѓу различни луѓе, „миметичките процеси“ биле развиени во политиката, уметноста и, што е најважно, востанието. Бирократите дистрибуирале информации до воените офицери, исто како што писателите разменувале дела со поетите; вистински дијалектички процес ја обликувал богатата османлиска култура. Со текот на времето, кафеаната, како профитабилна индустрија, му дала на пазарот застапување над верските или државните власти.
Политичка активност Во кафулињата кружеле вести од политичкиот живот на земјата. Без модерни форми на комуникација и ограничена достапност на печатените вести, кафулињата им овозможиле на граѓаните вербално да се ажурираат меѓусебно за вестите. Во овие продавници често се објавувале вести и политички гласини. Во шпекулативните разговори се разговарало за промени во кабинетот, корупциски скандали и евентуално иницирање војна. Покрај размената на информации, во кафулињата биле планирани бунтови, државни удари и други акти на политички отпор. Особено, страсните јаничари ги направиле кафулињата нивни штабови за состаноци и дискусии за политички дејствија. Некои јаничари имале дури и свои кафулиња кои ги означувале со нивните ознаки, орта. Не-јаничарите и јаничарите се собирале во овие кафулиња за да планираат бунтови за да ја проверат моќта на султанот и да го спречат апсолутизмот. Како центри за дискусија за државата, кафулињата биле спротивставени од османлиската влада. Тие верувале дека кафулињата се места на пороци и неред. И покрај нивните напори да ги запалат или забранат кафулињата, овие установи останале популарни.
Во кафулињата управувани од јаничарите, орта, или баталјонот, станале главна единица на организацијата. Воините изразиле силна лојалност кон нивната поединечна орта, а кафулето обезбедувало средства да станат сè поизолирани од османлиските власти, како и поврзани со тајни мрежи за атентати, озборувања и богатство. За време на доцниот период од историјата на Отоманското Царство, овие единици биле внимателно следени за нивното преголемо влијание и моќ во општеството, особено од кралските и другите власти. Иако навидум биле безопасни, кафулињата ја прошириле таа моќ во граѓанското општество, дозволувајќи им на присутните и состаноци во затскриени простори. Трансплантацијата на кафеаната во Европа дала слично искуство. За двете царски администрации, кафеаната претставувала „метафора за урбаниот неред, виновникот за проблемите на општеството“. Што е уште поважно, ако овие кафулиња биле во сопственост на јаничарите, властите имале уште поголеми проблеми да влезат. Од 95% од кафулињата во сопственост на муслимани, 42% биле во сопственост на јаничари. Елитните воини учествувале во Девлет сохбети, термин што значи „државен разговор“. Многу од овие дискусии шириле гласини или приватни информации меѓу високо интелигентна и способна група. Како сопственици, но и клиенти на овие установи, јаничарите го контролирале протокот на вербална комуникација и информации во време на ниски стапки на писменост. Со оглед на тоа што овие специфични јаничарски групи функционирале како еден вид локална полиција, нивните дејствија можеле да се извршат со мали до никакви последици.
Законски ограничувања за кафулиња Отоманската влада била заинтересирана за кафулињата, а тие вработувале шпиони да ги посетуваат и да собираатинформации за јавното расположение. Овие шпиони често биле локални жители или регрутирани сопственици на кафулиња кои одговарале на полицијата. Иако многу не е познато за шпионите, документите од средината на 19 век (1840-1845) покажуваат дека шпионите правеле неделни извештаи за локалната полиција. Овие извештаи биле споделувани со султанот. На шпионите им биле доделувани и берберски продавници, џамии, приватни бањи и хотелски соби. Но, бидејќи кафулињата биле клучни локации за дискурс и размена на информации, поголемиот дел од шпионските извештаи вклучувале вакви разговори. Главната цел на шпионите била да го соберат јавното мислење, вклучувајќи сè, од озборувања од соседството до планирани политички немири. Овие извештаи не биле користени за прогон на поединци или обвинување за злосторства. Наместо тоа, извештаите претставувале форма на микро надзор каде владата можела брзо да собере информации за јавното мислење за различни теми.