Џовани Пико дела Мирандола (24 февруари 1463 г. -17 ноември 1494) бил италијански ренесансен благородник и филозоф."Pico della Mirandola, Giovanni, Conte" in Grolier Encyclopedia of Knowledge, volume 15, copyright 1991. Grolier Inc., Тој е познат по настаните од 1486 година, кога на 23-годишна возраст предложил да брани 900 тези за религија, филозофија, природна филозофија и магија против сите дојденци, заради тоа ја напишал Орацијата за достоинството на човекот, која е наречен „Манифест на ренесансата“,Oration on the Dignity of Man (1486) wsu.edu и клучен текст од ренесансниот хуманизам којшто го нарекуваат „Херметичка реформација“.Heiser, James D., Prisci Theologi and the Hermetic Reformation in the Fifteenth Century, Malone, TX: Repristination Press, 2011. Тој бил основач на традицијата на христијанската кабала, клучен принцип на раниот модерен западен езотеризам. 900 тези била првата печатена книга која била универзално забранета од црквата.Hanegraaff p. 54 Пико понекогаш се смета за прото-протестант, бидејќи неговите 900 тези предвидуваат многу протестантски ставови.
Биографија Семејство лево|мини| Замокот Мирандола во 1976 година Џовани е роден во Мирандола, во близина на Модена, најмладиот син на Џанфранческо I Пико (Господарот на Мирандола), од неговата сопруга Џулија, ќерка на Фелтрино Бојардо. Семејството долго време живеело во замокот Мирандола (Војводство Модена), кое станало независно во XIV век и го добило во 1414 година од светиот римски император Сигизмунд. Мирандола била мала автономна област (подоцна, војводство), во близина на Ферара. Семејството на Џовани било тесно поврзано со династиите Сфорца, Гонзага и Есте, а браќата и сестрите на Џовани се венчале со потомците на наследните владетели на Корзика, Ферара, Болоња и Форли.
Џовани имал двајца многу постари браќа, и двајцата го надживеале: грофот Галеото I ја продолжил династијата, додека Антонио станал генерал во царската војска. Семејството Пико продолжило да владее како војводи сè додека Мирандола, сојузник на Луј XIV од Франција, не бил освоен од неговиот ривал, Јосиф I, светиот римски император, во 1708 година и припоен кон Модена од војводата Риналдо де Есте, со што исчезнала машката линија во прогонство во 1747 година.
Мајчиното семејство на Џовани било посебно истакнато во уметноста и стипендијата на италијанската ренесанса . Негов братучед и современик бил поетот Матео Марија Бојардо, кој пораснал под влијание на неговиот вујко, фирентинскиот покровител на уметноста и поет Тито Веспасијано Строци.
Џовани имал парадоксален однос со неговиот внук Џанфранческо Пико дела Мирандола, кој бил голем обожавател на неговиот вујко, но сепак го објавил Examen vanitatis doctrinae gentium (Испитување на залудноста на доктoрината на народите), во 1520. Неговиот внук се спротивставил на „наративот за античка мудрост“ застапуван од Џовани, опишан од историчарот Чарлс Б. Шмит како обид „да го уништи она што го изградил неговиот вујко“.Hanegraff p. 80
Образование десно|мини| Детството на Пико дела Мирандола од Хиполит Деларош, 1842 година, Музеј на уметности во Нант Џовани се школувал на латински, а можеби и на грчки на многу рана возраст. Наменет за црквата од неговата мајка, тој бил прогласен за папски протонотар (најверојатно почесен) на 10-годишна возраст и во 1477 година, отишол во Болоња да го проучува канонското право.
По ненадејната смрт на неговата мајка три години подоцна, Пико се откажал од канонското право и почнал да студира филозофија на Универзитетот во Ферара. За време на краткото патување во Фиренца, тој ги запознал Анџело Полицијано, дворскиот поет Џироламо Бенивиени и веројатно младиот доминикански монах Џироламо Савонарола . До крајот на животот тој останал многу близок пријател со сите тројца. Можеби бил и љубовник на Полицијано.
Од 1480 до 1482 година, тој ги продолжил студиите на Универзитетот во Падова, главен центар на аристотелизмот во Италија. Веќе запознат на латински и грчки јазик, тој студирал хебрејски и арапски во Падова кај Елиа дел Медиго, еврејски авероист, а со него преведувал и арамејски ракописи. Дел Медиго, исто така, превел јудаски ракописи од хебрејски на латински за Пико, и продолжил да го прави тоа неколку години. Пико напишал и сонети на латински и италијански јазик кои поради влијанието на Савонарола ги уништил на крајот од својот живот.
Следните четири години ги поминал или дома или посетувајќи хуманистички центри на друго место во Италија. Во 1485 година, тој отпатувал на Универзитетот во Париз, најважниот центар во Европа за схоластичка филозофија и теологија. Веројатно во Париз Џовани ги започнал своите 900 тези и ја замислил идејата да ги брани во јавна дебата.
900 тези
лево|мини| Лоренцо де Медичи од Џорџо Вазари, в. 1533–1534 Во тоа време се случиле два настани кои му го промениле животот. Првиот бил кога се вратил да се насели извесно време во Фиренца во ноември 1484 година и ги запознал Лоренцо де Медичи и Марсилио Фичино. Тоа било астролошки поволен ден кога Фичино избрал да ги објави своите преводи на делата на Платон од грчки на латински, под ентузијастичко покровителство на Лоренцо. Изгледа дека Пико ги шармирал и двајцата, и покрај филозофските разлики на Фичино, тој бил убеден во нивниот афинитет кон Сатурнин и во божествената промисла на неговото доаѓање. Лоренцо го подржувал и штител Пико до неговата смрт во 1492 година.
Набргу по овој престој во Фиренца, Пико отпатувал на пат за Рим каде што имал намера да ги објави своите 900 тези и да се подготви за конгрес на научници од цела Европа за да дебатира за нив. Застанувајќи во Арецо, тој се вплеткал во љубовна врска со сопругата на еден од братучедите на Лоренцо де Медичи, што за малку ќе го чинело живот. Џовани се обидел да побегне со жената, но тој бил фатен, ранет и фрлен во затвор од нејзиниот сопруг. Тој бил ослободен само по интервенција на самиот Лоренцо.
Пико поминал неколку месеци во Перуџа и блиската Фрата, опоравувајќи се од повредите. Пико бил запознает во Перуџа со мистичната хебрејска кабала, која го фасцинирала, како и доцните класични херметички писатели, како Хермес Трисмегист. Во времето на Пико се сметало дека Кабалата и Херметика се антички како Стариот завет. Учител на Пико во кабалата бил Рабин Јоханан Алемано (1430-ти – околу 1510 г.), кој тврдел дека изучувањето и совладувањето на магијата треба да се сметаат како завршна фаза од нечие интелектуално и духовно образование.
Овој контакт, инициран како резултат на христијанскиот интерес за испитување на античката мудрост пронајдена во еврејските мистични извори, резултирало со невидено взаемно влијание меѓу еврејската и христијанската ренесансна мисла. Најоригиналната од 900-те тези на Пико се однесувала на Кабалата . Како резултат на тоа, тој станал основач на традицијата позната како христијанска кабала, која продолжил да биде централен дел на раниот модерен западен езотеризам.Hanegraaff p. 54 Пристапот на Пико кон различните филозофии било екстремен синкретизам, што се тврди дека ги поставувал паралелно, наместо да се обидува да опише развој на историја.Hanegraaff, pg. 59
Пико ги засновал своите идеи главно на Платон, како и неговиот учител Марсилио Фичино, но задржал длабока почит кон Аристотел. Иако бил производ на studia humanitatis(проучување на човештвото), Пико бил уставно еклектичен, и во некои аспекти тој претставувал реакција против претерувањата на чистиот хуманизам, бранејќи го она што тој го верувал дека е најдоброто од средновековните и исламските коментатори, како што се Авероес и Авицена, за Аристотел во познатото долго писмо до Ермолао Барбаро во 1485 година. Целта на Пико отсекогаш била да ги помири школите на Платон и Аристотел бидејќи верувал дека тие користат различни зборови за да ги изразат истите концепти. Можеби поради оваа причина неговите пријатели го нарекле „Принцовите Конкордија“ или „Принцот на хармонијата“ (игра на зборови за Принцот од Конкордија, еден од имотите на неговото семејство).Paul Oskar Kristeller, Eight Philosophers of the Italian Renaissance. Stanford University Press (Stanford, California, 1964.) p. 62. Слично на тоа, Пико верувал дека образованата личност треба да ги проучува и хебрејските и талмудските извори и Херметиците, бидејќи мислел дека тие го претставуваат истиот концепт за Бог што се гледа во Стариот завет, но со различни зборови.
Тој ја завршил својата „Орација за достоинството на човекот“ за да ги придружува неговите 900 тези и отпатувал во Рим за да продолжи со својот план да ги брани. Тој ги објавил во декември 1486 година како „Филозофски, кабалистички и теолошки заклучоци“ и понудил да ги плати трошоците на сите научници кои дошле во Рим јавно да дебатираат за нив. Тој сакал дебатата да започне на 6 јануари, што било, како што забележал историчарот Стивен Фармер, празникот Богојавление и „симболичен датум на потчинување на паганските родови на Христос во личностите на мудреците“. Откако излегол како победник на кулминацијата на дебатата, Пико планирал не само симболично прифаќање на паганските мудреци, туку и преобраќање на Евреите бидејќи сфатиле дека Исус е вистинската тајна на нивните традиции. Според Фармер, Пико можеби очекувал сосема буквално дека „неговата дебата во Ватикан ќе заврши со четворицата коњаници на Апокалипсата кои ќе се урнат низ римското небо“.Hanegraaff p. 57 лево|мини| Инокентиј VIII, 15 век Во февруари 1487 година, папата Инокентиј VIII ја прекинал предложената дебата и формирал комисија за разгледување на православието на 900 тези. Иако Пико одговорил на обвиненијата против нив, биле осудени тринаесет тези. Пико писмено се согласил да ги повлече, но не се премислил за нивната важност. На крајот сите 900 тези биле осудени. Тој продолжил да пишува извинување бранејќи ги, Апологија Ј. Пици Мирандолани, гроф од Конкорд, објавена во 1489 година, која ја посветил на својот покровител, Лоренцо. Кога папата бил информиран за тиражот на овој ракопис, тој формирал инквизиторски трибунал, принудувајќи го Пико да се откаже од Апологијата, покрај неговите осудени тези, на кои тој се согласил. Папата ги осудил "900 тези" како:
Ова било прв пат една печатена книга да биде забранета од црквата и речиси сите примероци биле запалени.Hanegraaff p. 54 Пико побегнал во Франција во 1488 година, каде што бил уапсен од Филип II, војводата од Савој, на барање на папските нунции и затворен во Винсен . Преку посредство на неколку италијански кнезови - сите поттикнати од Лоренцо де Медичи - кралот Чарлс VIII го ослободил, а папата бил убеден да му дозволи на Пико да се пресели во Фиренца и да живее под заштита на Лоренцо. Но, тој не бил ослободен од папските цензури и ограничувања до 1493 година, по пристапувањето на Александар VI (Родриго Борџија) на папството.
Искуството длабоко го потресе Пико. Тој се смирил со Савонарола, кој му останал многу близок пријател. Лоренцо го поканил Савонарола во Фиренца на убедување на Пико. Но, Пико никогаш не се откажал од своите синкретистички убедувања. Тој се населил во вилата во близина на Фиезоле што му ја подготвил Лоренцо, каде што ги напишал и објавил операта „Хептаплус е дело на творецот Бог“ (1489) и „Де Енте ет Уно“ (За битието и единството, 1491г.). Овде го напишал и своето друго најславно дело, Disputationes adversus astrologiam divinicatrium ( Спорови против астрологијата на божествените), кое било објавено дури по неговата смрт. Во него, Пико ги осудил детерминистичките практики на астролозите од неговото време.