Политичкиот статус на Косово, познат и како Косовско прашање, е предмет на долготраен политички и територијален спор меѓу српската (и претходно, југословенска) влада и Владата на Косово, што произлегува од распадот на Југославија (1991- 92) и Косовската војна што следела (1998–99). Во 1999 година, администрацијата на покраината била предадена на привремена основа на Обединетите нации според условите на Резолуцијата 1244 на Советот за безбедност на ОН со која бил ставен крај на косовскиот конфликт од таа година. Таа резолуција го потврдила територијалниот интегритет на Србија над Косово, но барала од администрацијата на ОН да промовира воспоставување „суштинска автономија и самоуправа“ за Косово во очекување на „конечно решение“ за преговори меѓу страните.
Разговорите под покровителство на ОН започнале во февруари 2006 година, и иако не бил постигнат договор меѓу страните, предлогот на специјалниот пратеник на ОН Марти Ахтисари бил претставен во мај 2007 година, кој препорача „надгледувана независност“ за покраината. По повеќенеделни дискусии во ОН во Њујорк, Соединетите Американски Држави, Обединетото Кралство и другите европски членки на Советот за безбедност на Обединетите нации формално ја „отфрлиле“ нацрт-резолуцијата за поддршка на предлогот на Ахтисари на 20 јули 2007 година, бидејќи не успеале да обезбедат руска поддршка.
На 17 февруари 2008 година, претставниците на народот на Косово, дејствувајќи надвор од рамката на ПИСГ на УНМИК, издаледекларација за независност со која е основана Република Косово. Меѓународниот суд на правдата пресудил дека декларацијата не го прекршува меѓународното право и тврди дека авторите-потписнички ја претставуваат широката волја на народот на Косово, наместо Собранието на Косово под капата на резолуцијата 1244 на ОН.
Заднина десно|мини|350x350пкс| Карта на која се прикажани бановини (југословенски покраини) во 1929 година. Косово е прикажано како дел од бановините Зета и Вардар. По Балканските војни (1912-1913) и договорите од Лондон и Букурешт, кои довеле до османлиска загуба на поголемиот дел од Балканот, Косово било управувано како составен дел на Кралството Србија, додека со неговиот западен дел (Метохија) од Кралството Црна Гора. Во 1918 година Црна Гора била обединета со Србија, најпрво станала составен дел на Кралството Србија, а набргу потоа под српска власт се приклучила на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците (КСХС), признаено во 1919 и 1920 година на Париската мировна конференција и Лигата на народите и стекнување Устав во 1921 г. Демонстрациите на косовските Албанци кои барале обединување со Кнежевството Албанија биле задушени од страна на Кралската југословенска армија. Во 1922 година историските ентитети биле укинати од државна комисија и биле воспоставени 33 нови административни области (региони) управувани од центарот. Во 1926 година, граничниот спор со албанската република бил решен со тоа што поголемиот дел од регионот Гора останал во кралството.
Во 1929 година, Кралството (формално преименувано во „Југославија“) било преструктуирано во девет големи провинции наречени бановини (банати), формализирани со нов Устав во 1931 година. Нивните граници биле намерно исцртани за да не одговараат ниту на границите меѓу етничките групи ниту на државните граници пред Првата светска војна. Поголемиот дел од Косово бил доделен на Зетска Бановина, а помали делови на Моравската и Вардарската Бановина.
Комунистичка Југославија Првиот Устав на Федеративна Народна Република Југославија (подоцна преименувана во Социјалистичка Федеративна Република Југославија, СФРЈ) ги утврдила Косово-Метохија и северниот регион Војводина како автономни покраини во рамките на Народна Република Србија. Исто така, го промовирала Вардарскиот регион во јужна Србија во статус на посебна република, Народна Република Македонија. Уставот, усвоен на 31 јануари 1946 година, навел дека „Народна Република Србија ги вклучува автономната покраина Војводина и автономниот регион Косово-Метохија“. Во него не се наведени правата и опсегот на автономните покраини, туку се наведува дека ова е прашање што треба да се „одреди со уставот на [матичната] република“.
Подоцнежниот Устав на СФРЈ, усвоен на 7 април 1963 година, повторно предвидувал републиките „да основаат автономни покраини во согласност со уставот во области со посебни национални одлики или во области со други карактеристични одлики, врз основа на изразената волја на населението на оваа област“. Во рамките на Социјалистичка Република Србија, „постојат автономните покраини Војводина и Косово и Метохија, формирани во 1945 година со одлука на Народното собрание на Народна Република Србија во согласност со изразената волја на населението од овие области“. Деталите за правата и опсегот на провинциите, повторно, биле резервирани за уставите на републиките.
Југословенскиот устав од 1974 година, во тоа време најдолгиот во светот, во голема мера ја променил уставната поставеност во Југославија. Ја зголемило автономијата на Косово и Војводина, и на двете автономни покраини им дало де факто право на вето во српскиот и југословенскиот парламент бидејќи промените на нивниот статус не можеле да се направат без согласност на двете Покраински собранија. Исто така, им доделил еднаков статус на српскиот, албанскиот и турскиот јазик и азбука во Косово. Ова создало чудна ситуација (аналогна на онаа во Обединетото Кралство од 1998 година) во која на една покраина Србија може да стави вето на одлука што се однесува на цела Србија, додека парламентот на Србија не може да ги отфрли одлуките на покраинските парламенти.
Српскиот устав од 1974 година, усвоен во исто време, повторил дека „Социјалистичка Република Србија се состои од Социјалистичка автономна покраина Војводина и Социјалистичка автономна покраина Косово, кои потекнуваат од заедничката борба на народите и националностите на Југославија во националното ослободување. Војна [ Втората светска војна ] и социјалистичка револуција...“ Одделно прогласениот Устав на Социјалистичката автономна покраина Косово објавил дека:
Проширувањето на овластувањата на Косово предизвикало значително незадоволство кај Србите, а српските политичари се залагале за враќање на промените на статусот. Тоа станало собирен крик за новата генерација српски политичари. Во текот на 1980-тите, умерениот српски комунистички политичар Иван Стамболиќ, кој станал претседател на Србија, ги повикал другите републики да се согласат на намалување на автономијата на покраината.
Стамболиќ успеал да го придобие Сојузот на комунистите на Југославија (СКЈ) на неговиот став по ова прашање на 13-тиот конгрес на СКЈ, одржан во 1986 година, а потоа да формира комисија за да ги разработи деталите за уставните реформи. Сепак, Стамболиќ бил сменет од неговиот поранешен штитеник Слободан Милошевиќ во 1987 година, кој го искористил прашањето за Косово за да ја зголеми својата политичка поддршка.
Под Слободан Милошевиќ Многу потврдокорниот Милошевиќ се залагал за поостра политика кон косовските Албанци. На 28 март 1989 година, тој го изменил српскиот Устав за да му даде на српското Собрание ексклузивни права да одлучува за уставната структура на земјата, со што се укинало правото на вето на Косово и Војводина. Според отфрленото тврдење во обвинението на МКСП против Милошевиќ, кога предложените амандмани биле ставени пред косовското Собрание, мнозинството од членовите на Собранието се воздржале во знак на протест и гласањето не го достигнало потребното двотретинско супермнозинство. Спикерот на Собранието сепак изјавил дека амандманите поминале и тие се уредно донесени. Обвинението на МКСП пред судот било побиено од Вукашин Јокановиќ, кој во тоа време бил претседател на косовското Собрание за време на судењето. Тој на судот му доставил видео снимка од гласањето заедно со стенографските белешки од седницата на Собранието на која јасно се гледа како пратениците гласаат за уставните измени со потребното мнозинство.
Следната година, бил донесен нов српски Устав кој драстично ги намалил овластувањата на автономните покраини, задржувајќи многу поранешни автономни права на централните власти во Белград. Исто така, го сменил името на Косово од Социјалистичка автономна покраина Косово во Автономна покраина Косово и Метохија, враќајќи ја покраината на статусот од пред 1970-тите и користејќи го српското име за западниот дел од регионот.
Уставот од 1990 година добил силен отпор од страна на косовските Албанци, кои формирале влада во „сенка“ за паралелно со официјалниот естаблишмент во кој доминира српското население. Косовското собрание, во кое доминирале Албанците, усвоило неофицијална резолуција со која Косово се прогласува за независен ентитет во рамките на Југославија, што е еквивалентен по статус на постојните републики. Неколку дена подоцна, Собранието на Косово било формално распуштено од српскиот парламент на 5 јули 1990 година, сите негови закони биле прогласени за неважечки и неговите законодавни функции биле префрлени на белградскиот законодавен дом. На 22 септември 1991 година, сменетите албански пратеници во Собранието на Косово тајно се состанале во Приштина за да го прогласат Косово за независна суверена држава, „Република Косово“. Албанија била единствената земја што ја признала независноста.
Независноста на Косово, исто така, не била поддржана од меѓународната заедница, која од 1991 година одржувала конзистентна политика на одржување на постојните граници на поединечните републики на Југославија. На 10 октомври 1991 година, КЕБС (сега Организација за безбедност и соработка во Европа) предупредила дека земјите-членки „никогаш нема да признаат какви било промени на границите, без разлика дали се надворешни или внатрешни, донесени со сила“. Соединетите Американски Држави, Европската заедница и Советскиот Сојуз издале заедничка изјава на 18 октомври 1991 година во која ги потврдиле овие принципи.Suzanne N. Lalonde, Determining Boundaries in a Conflicted World: The Role of Uti Possidetis, p. 176 (McGill-Queen's Press, 2002)
Истиот сет на принципи останал камен-темелник на меѓународната политика кон поранешна Југославија во текот на југословенските војни. Така, на пример, меѓународната заедница инсистирала на задржување на Босна и Херцеговина и Хрватска како обединети држави, негирајќи ги признавањата на отцепените Република Српска и Република Српска Краина.
Статусот и војната во Косово Статусот на Косово бил клучно прашање во политичкото насилство што ја предвидувал војната во Косово во 1999 година. Ослободителната војска на Косово била формирана на почетокот на 1990-тите и почнала да ги таргетира српската полиција и Југословенската армија во 1996 година.
Меѓународната заедница, исто така, не ја поддржала независноста на Косово во оваа фаза. Советот за безбедност на Обединетите нации ја усвоила резолуцијата 1160 на Советот за безбедност на ОН на 31 март 1998 година со која се повикуваат страните да постигнат мирно решение и отфрлајќи ги сите еднострани обиди за прекројување граници, наместо тоа „ја потврдува посветеноста на сите земји-членки на суверенитетот и територијалниот интегритет на Федералната Република Југославија“. Истите принципи биле реафирмирани на состанокот на високо ниво за време на кампањата за бомбардирање на НАТО во 1999 година, кога министрите за надворешни работи на Г8 усвоиле политика за воспоставување „привремена администрација за Косово... според која народот на Косово може да ужива значителна автономија во рамките на Сојузна Република на Југославија“.