Кралство Унгарија — кралство кое опстојувало во периодот помеѓу 1526 и 1867 година како држава надвор од Светото Римско Царство, но дел од земјите на Хабсбуршката Монархија која станала Австриско Царство во 1804 година. По Мохачката битка во 1526 година, земјата била управувана од двајца крунисани кралеви (Јован I и Фердинанд I). Првично, точната територија под владеење на Хабсбурговците била оспорена бидејќи и двајцата владетели го презеле целото кралство. Овој нерасчистен период траел до 1570 година кога Јован Сигизмунд Заполја (Јован II) абдицирал како крал на Унгарија во корист на царот Максимилијан II.

Во раните фази, земјите со кои владееле унгарските кралеви Хабсбурговци го сметале и како „Кралство Унгарија“ и како „Царство Унгарија“.Katalin Péter, Beloved Children: History of Aristocratic Childhood in Hungary in the Early Modern Age, Central European University Press, 2001, p. 22Howell A. Lloyd, Glenn Burgess, European political thought 1450–1700: religion, law and philosophy, Yale University Press, 2007, pp. 177–189Július Bartl, Slovak History: Chronology & Lexicon, Bolchazy-Carducci Publishers, 2002, p. 60 Кралска Унгарија била симбол на континуитетот на формалното право Lajos Besenyei, Géza Érszegi, Maurizio Pedrazza Gorlero, De bulla aurea Andreae II regis Hungariae, 1222, Valdonega, 1999, p. 222 по отоманската окупација, бидејќи можела да ги зачува своите правни традиции,Hajdú, Zoltán, DISCUSSION PAPERS No. 44, Carpathian Basin and the Development of the Hungarian Landscape Theory Until 1948, CENTRE FOR REGIONAL STUDIES OF HUNGARIAN ACADEMY OF SCIENCES, p. 10 но генерално, таа де факто била хабсбуршка провинција.Raphael Patai The Jews of Hungary: History, Culture, Psychology, Wayne State University Press, 1996, p. 153 Унгарското благородништво ја принудило Виена да признае дека Унгарија е специјална единица на хабсбуршките земји и дека мора да се управува во согласност со нејзините посебни закони.Peter F. Sugar, Péter Hanák, A History of Hungary, Indiana University Press, 1994, p. 91 Меѓутоа, унгарската историографија ја позиционирала Трансилванија во директен континуитет со средновековното Кралство Унгарија во следење на унапредувањето на унгарските интереси.István Keul, Early Modern Religious Communities in East-Central Europe: Ethnic Diversity, Denominational Plurality, and Corporative Politics in the Principality of Transylvania (1526-1691), Brill, 2009, p. 253

Според условите на Договорот од Карловци, со кој завршила Големата турска војна во 1699 година, Османлиите ја отстапиле речиси цела Отоманска Унгарија. Новите територии биле обединети со територијата на Кралството Унгарија, и иако нејзините овластувања биле главно формални,  Унгарскиот Парламент во Пресбург владеел со земјите.

Двете големи унгарски востанија, војната за независност на Ракоци во почетокот на 18 век и Унгарската револуција од 1848 година, означиле важни промени во еволуцијата на државата. Кралството станало двојна монархија во 1867 година, познато како Австроунгарија.

Царска Унгарија (1526-1699) лево|мини|180x180пкс| Капетанија на Кралството Унгарија околу 1572 година Кралска Унгарија (1526–1699),Giambattista Vico, Statecraft: The Deeds of Antonio Carafa, Peter Lang, 2004, p. 400 (, ), била името на делот од средновековното Кралство Унгарија каде што Хабсбурговците биле признати како кралеви на Унгарија "... the Estates of the realm have submitted themselves not only to His Majesty's, but also his heirs' power and rule for ever . во пресрет на османлиската победа во Битката кај Мохач (1526) и последователната поделба на земјата.

Привремената територијална поделба помеѓу ривалските владетели Јован I и Фердинанд I се случила дури во 1538 година, според Договорот од Нагиварад István Keul, Early Modern Religious Communities in East-Central Europe: Ethnic Diversity, Denominational Plurality, and Corporative Politics in the Principality of Transylvania (1526–1691), BRILL, 2009, p. 40 кога Хабсбурговците ги добиле северните и западните делови на земјата (Кралска Унгарија), со новиот главен град Пресбург (Посони)., денес Братислава). Јован I го обезбедил источниот дел од кралството (познат како Источно Унгарско Кралство). На хабсбуршките монарси им била потребна економската моќ на Унгарија за османлиските војни. За време на отоманските војни, територијата на поранешното Кралство Унгарија била намалена за околу 60%. И покрај овие огромни територијални и демографски загуби, помалата и тешко разурната од војна Кралска Унгарија била исто толку важна како и австриските наследнички земји или земјите на бохемиската круна кон крајот на 16 век.

Територијата на денешна Словачка и северозападна Трансдунавија биле дел од оваа држава, додека контролата на регионот на североисточна Унгарија често се менувала помеѓу Кралската Унгарија и Кнежевството Трансилванија. Централните територии на средновековното унгарско кралство биле припоени од Отоманското Царство 150 години (види Отоманска Унгарија).

Во 1570 година, Јован Сигизмунд Заполја абдицирал како крал на Унгарија во корист на Максимилијан II според условите на Спајерскиот договор.István Keul, Early Modern Religious Communities in East-Central Europe: Ethnic Diversity, Denominational Plurality, and Corporative Politics in the Principality of Transylvania (1526–1691) 2009, pp. 61-255

Терминот „Кралска Унгарија“ паднал во употреба по 1699 година, а Хабсбуршките кралеви ја нарекуваат новопроширената земја со поформалниот термин „Кралство Унгарија“.

Хабсбуршки кралеви Хабсбурговците, влијателна династија на Светото Римско Царство, биле избрани за кралеви на Унгарија.

Кралска Унгарија станала дел од Хабсбуршката Монархија и уживала мало влијание во Виена. Хабсбуршкиот крал директно ги контролирал финансиските, воените и надворешните работи на Кралската Унгарија, а царските трупи ги чувале нејзините граници. Хабсбурговците избегнувале да ја пополнат канцеларијата на Палатин за да ги спречат носителите да соберат премногу моќ. Покрај тоа, таканареченото турско прашање ги поделило Хабсбурговците и Унгарците: Виена сакала да го одржи мирот со Османлиите; Унгарците сакале Османлиите да бидат соборени. Како што Унгарците ја препознале слабоста на нивната позиција, многумина станале анти-хабсбуршко настроени. Тие се жалеле на странска власт, однесувањето на странските гарнизони и признавањето на Хабсбурговците на турската власт во Кнежеството Трансилванија. Трансилванија обично била под власта на Отоманското Царство но честопати имала двојно вазалство - отомански турски султани и хабсбуршки унгарски кралеви - во 16 и 17 век).Dennis P. Hupchick, Conflict and chaos in Eastern Europe, Palgrave Macmillan, 1995, p. 62 Сепак, протестантите, кои биле прогонувани во Кралска Унгарија, ја сметале Контрареформацијата за поголема закана од Турците. На австрискиот огранок на хабсбуршките монарси му била потребна економската моќ на Унгарија за османлиските војни. За време на отоманските војни, територијата контролирана од Кралството Унгарија се намалила за околу 60%. И покрај овие огромни територијални и демографски загуби, помалата, тешко разурната од војна Кралска Унгарија останала економски важна за хабсбуршките владетели како и австриските наследни земји или бохемиските круни дури и кон крајот на 16 век. Од сите негови земји, исцрпеното Кралство Унгарија било, во тоа време, најголемиот извор на приходи на Фердинанд I.Dr. István Kenyeres: The Financial Administrative Reforms and Revenues of Ferdinand I in Hungary, English summary at p- 92 Link1: Link2:

Реформација лево|мини|180x180пкс| Кралска Унгарија, Кнежество Горна Унгарија, Кнежество Трансилванија и Отомански пашалаци околу 1683 година Реформацијата брзо се проширила, а до почетокот на 17 век речиси и да немало благородничко семејство кое останало католичко. Во Кралска Унгарија, мнозинството од населението станало лутеранско до крајот на 16 век.

Архиепископот Петер Пазмани ја реорганизирал Римокатоличката црква на Кралската Унгарија и ја предводел контрареформацијата што ги променила придобивките на протестантите во Кралска Унгарија, користејќи убедување наместо заплашување. Реформацијата предизвикала несогласувања помеѓу католиците, кои често застанувале на страната на Хабсбурговците, и протестантите, кои развиле силен национален идентитет и станале бунтовници во австриските очи. Исто така, се развиле несогласувања и помеѓу претежно католичките магнати и главно протестантските помали благородници.

Кралството Унгарија до 1848 година

18 век лево|мини| Раст на хабсбуршките територии лево|мини| Кралството Унгарија на оригиналната карта на Josephinische Landesaufnahme, 1782–1785 Како што започнала да се зголемува контролата на Хабсбурговците врз турските територии, министрите на Леополд I тврделе дека тој треба да владее со Унгарија како освоена територија. На парламентот на „Кралска Унгарија“ во Пресбург, во 1687 година, царот ветил дека ќе ги почитува сите закони и привилегии. Сепак, наследното наследство на Хабсбурговците било признаено, а правото на отпор на благородниците било укинато. Во 1690 година Леополд почнал да ги прераспределува земјиштето ослободени од Турците. Протестантските благородници и сите други Унгарци кои се сметале за нелојални од Хабсбурговците ги загубиле своите имоти, кои им биле дадени на странци. Виена ги контролирала надворешните работи, одбраната, тарифите и другите функции.

Репресијата на протестантите и одземањето земјиште ги фрустрирале Унгарците, поради кое во 1703 година селанското востание предизвикало осумгодишен бунт против владеењето на Хабсбурговците. Во Трансилванија, која повторно станала дел од Унгарија на крајот на 17 век (како провинција наречена „Кнежество Трансилванија“ со парламент со седиште во Алба Јулија), народот се обединил под Франциско II Ракоци, римокатолички магнат. Поголемиот дел од Унгарија набргу го поддржала Ракоци, а унгарскиот парламент гласал за поништување на правото на престолот на Хабсбурговците. Меѓутоа, среќата се свртела против Унгарците кога Хабсбурговците склучиле мир на Запад и ја свртеле целата своја сила против нив. Војната завршила во 1711 година, кога грофот Кароли, генерал на унгарските армии се согласил со Договорот од Сату Маре.Richard C. Frucht, Eastern Europe: an introduction to the people, lands, and culture / edited by Richard Frucht, Volume 1, ABC-CLIO, 2005, p. 348 Договорот содржел овластување царот повторно да го свика парламентот во Пресбург и да се даде амнестија за бунтовниците.

Наследникот на Леополд, кралот Карло III (1711–40), започнал да гради функционални односи со Унгарија по Договорот од Сату Маре. Карло побарал одобрување од парламентот за прагматична санкција, според која хабсбуршкиот монарх требало да владее со Унгарија не како цар, туку како крал кој подлежи на ограничувањата на унгарскиот устав и закони. Тој се надевал дека прагматичната санкција ќе го задржи Хабсбуршкото Царство недопрено доколку неговата ќерка Марија Терезија го наследи. Парламентот ја одобрил прагматичната санкција во 1723 година, и на тој начин Унгарија се согласила да стане наследна монархија под Хабсбурговците сè додека постоела нивната династија. Меѓутоа, во пракса, Карло и неговите наследници владееле речиси автократски, контролирајќи ги надворешните работи, одбраната и финансиите на Унгарија, но немале моќ да ги оданочуваат благородниците без нивно одобрение.

Карло ја организирал земјата под централизирана управа и во 1715 година основал постојана војска под негова команда, која била целосно финансирана и управувана од неблагородните жители. Оваа политика ја намалила воената обврска на благородниците без да го укине нивното ослободување од оданочување. Карло, исто така, забранил преобраќање во протестантство, барал од државните службеници да исповедаат католицизам и им забранил на протестантските студенти да студираат во странство.