Австрија била окупирана од сојузниците и прогласила независност од Нацистичка Германија на 27 април 1945 година (потврдена со Берлинската декларација за Германија на 5 јуни 1945 година), како резултат на офанзивата во Виена и окупацијата завршила со Австрискиот државен договор на 27 јули 1955 година.
По Аншлусот во 1938 година, Австрија генерално била призната како дел од нацистичка Германија. Меѓутоа, во 1943 година, сојузниците се согласиле во Декларацијата на Москва дека Австрија наместо тоа ќе се смета за прва жртва на нацистичката агресија - без да се негира улогата на Австрија во нацистичките злосторства - и ќе се третира како ослободена и независна земја по војната.
Непосредно по Втората светска војна, Австрија била поделена на четири зони и заеднички окупирана од Обединетото Кралство, Советскиот Сојуз, Соединетите Американски Држави и Франција. Виена била слично поделена, но централниот округ бил колективно администриран од Сојузничкиот контролен совет.
Додека Германија била поделена на Источна и Западна Германија во 1949 година, Австрија останала под заедничка окупација на западните сојузници и Советскиот Сојуз до 1955 година; нејзиниот статус станал контроверзна тема во Студената војна до затоплувањето на односите познати како Хрушчовско затоплување. По австриските ветувања за вечна неутралност, на Австрија и била доделена целосна независност на 15 мај 1955 година, а последните окупаторски трупи заминале на 25 октомври истата година.
Заднина На Московската конференција во 1943 година, Советскиот Сојуз, Соединетите Американски Држави и Обединетото Кралство заеднички одлучиле дека германската анексија на Австрија ќе се смета за „неважечка“. Исто така, сите административни и правни мерки од 1938 година требало да бидат игнорирани. Конференцијата ја прогласила намерата да се создаде слободна и независна Австрија по војната, но исто така било наведено дека Австрија има одговорност за „учество во војната на страната на Хитлерска Германија“ што не може да се избегне.
1945–1946:
Советско владеење и повторно воспоставување австриска влада На 29 март 1945 година, силите на советскиот командант Фјодор Толбухин ја преминале поранешната австриска граница кај Клостермариенберг во Градиште.Eisterer 2009, p. 190. На 3 април, на почетокот на Виенската офанзива, австрискиот политичар Карл Ренер, кој тогаш живеел во јужна Долна Австрија, воспоставил контакт со Советите. Јосиф Сталин веќе формирал иден австриски кабинет од комунистите во земјата во егзил, но телеграмата на Толбухин го променило мислењето на Сталин во корист на Ренер.Bordjugov 2005.
На 20 април 1945 година, Советите, без да ги прашаат своите западни сојузници,Bischof 2009, p. 174. му наложиле на Ренер да формира привремена влада. Седум дена подоцна, кабинетот на Ренер ја презел функцијата, прогласил независност на Австрија од нацистичка Германија и повикал на создавање на демократска држава по линијата на Првата Австриска Република. Советското прифаќање на Ренер не било изолирана епизода; нивните офицери повторно воспоставиле окружни администрации и назначиле локални градоначалници, често следејќи ги Советите на локалното население, дури и пред да заврши битката.Eisterer 2009, p. 196. мини| Советските трупи во градините на палатата Шенбрун, 1945 година Ренер и неговите министри биле чувани и набљудувани од телохранителите на НКВД Petrov 2009, p. 259. Една третина од кабинетот на државниот канцелар Ренер, вклучувајќи ги клучните места на државниот секретар за внатрешни работи и државниот секретар за образование, бил екипиран од австриски комунисти.Bischof 2009, p. 174. Западните сојузници се сомневале во формирањето на марионетска држава и одбиле да го признаат Ренер.Bischof 2009, p. 174. Британците биле особено непријателски расположени; дури и американскиот претседател Хари Труман, кој верувал дека Ренер е доверлив политичар, а не симболичен фронт за Кремљ, па му откажал свое признание.Bischof 2009, p. 175. Но, Ренер обезбедил меѓупартиска контрола со назначување на двајца државни потсекретари во секое од министерствата, назначени од двете страни кои не го назначиле државниот секретар.
Штом војските на Хитлер биле потиснати назад во Германија, Црвената армија и НКВД почнале да ги чешлаат заробените територии. До 23 мај, тие пријавиле апсење на 268 поранешни луѓе на Црвената армија, 1.208 на Вермахтот и 1.655 цивили.Petrov 2009, p. 260. Во следните недели Британците предале над 40.000 Козаци кои побегнале во Западна Австрија од советските власти и сигурна смрт.Petrov 2009, p. 263. Во јули и август, Советите донеле четири полкови војници на НКВД за да ја „исчистат“ Виена и да ја запечатат границата со Чехословачка.Petrov 2009, pp. 252–253.Petrov 2009, p. 255, provides a roll of NKVD troops stationed in Austria.
Советските команданти на теренот им наредиле на војниците да го запрат злосторството веднаш штом ќе влезат во Австрија. На 4 април 1945 година командата издала директива која им била прочитана на сите војници на фронтот. Директивата објавила дека Австрија била првата жртва на Хитлер и дека Црвената армија влегла во земјата за да ја ослободи и да ја уништи германската армија. Со години, се вели, пропагандата во нацистичка Германија ги тероризирала Австријците со злосторствата извршени од советските војници. Директивата ја нареклр нацистичка пропаганда лага и ја повикала војската да не ги меша австриските цивили со германските окупатори. На крајот на директивата се вели: „Бидете безмилосни кон германските поробувачи, но не го навредувајте австриското население. Почитувајте ги нивните традиции, семејства и приватна сопственост. Гордо ја носите славната титула на воин на Црвената армија... нека вашето однесување предизвикува почит насекаде за Црвената армија“. Црвената армија загубила 17.000 животи во Битката кај Виена. Советските трупи се вклучиле во систематско сексуално насилство врз жените, почнувајќи од првите денови и недели по советската победа. Репресијата врз цивилите и наштетило на угледот на Црвената армија до тој степен што на 28 септември 1945 година Москва издадала наредба за забрана на насилни испрашувања.Petrov 2009, p. 258. Моралот на Црвената армија паднал додека војниците се подготвувале да бидат испратени дома; замената на борбените единици со постојаните окупаторски сили на Иван Конев само маргинално го намалило „недоличното однесување“.Eisterer, p. 194. Во текот на 1945 и 1946 година, сите нивоа на советската команда се обидувале, залудно, да го задржат дезертерството и грабежот по чин и досие.Petrov 2009, pp. 266–268.Lewis, pp. 145, 153, wrote that Tolbukhin "was reported to have been relieved of his command in the summer of 1945 because of the behaviour of his troops." Според записите на австриската полиција за 1946 година, „мажите во советска униформа“, обично пијани, сочинувале повеќе од 90% од регистрираниот криминал (во споредба, американските војници учествувале со 5 до 7%).Berg 2000, p. 162.Berg 2000, pp. 161–162, reviews the studies and sources on alcoholism in Soviet troops. Во исто време, советските гувернери се спротивставиле на проширувањето и вооружувањето на австриските полициски сили.Carafano 2002, p. 177.
Француски, британски и американски трупи мини|Четири сектори на окупација во Виена Американските трупи, вклучително и 11-та оклопна дивизија, ја преминале австриската граница на 26 април, по што следеле француските и британските трупи на 29 април и на 8 мај, соодветно.Eisterer 2009, p. 190.History 11th Armored Division http://11tharmoreddivision.com/ До крајот на јули 1945 година, ниту еден од западните сојузници немал интелигенција од прва рака од Источна Австрија (исто така, кабинетот на Ренер практично не знаел ништо за состојбите на Запад).Eisterer 2009, p. 197. мини|Советските војници соборуваат нацистички знак во Австрија. Првите Американци пристигнале во Виена на крајот на јули 1945 година,Bischof 2009, p. 175. кога Советите го притискале Ренер да ги предаде австриските нафтени полиња.Bischof 2009, p. 177. Американците се спротивставиле и го блокирале договорот но на крајот Советите ја презеле контролата над австриската нафта во нивната зона. Британците пристигнале во септември. Сојузничкиот совет од четворица воени гувернери Antoine Béthouart (France), Richard McCreery (UK), Mark W. Clark (US), and Ivan Konev (USSR) – Eisterer 2009, p. 197. се свикал на својот прв состанок во Виена на 12 септември 1945 година. Тој одбил да го признае барањето на Ренер за национална влада, но не го спречил да го прошири влијанието во западните зони. Ренер го назначил гласниот антикомунист Карл Грубер за министер за надворешни работи и се обидел да го намали комунистичкото влијание. На 20 октомври 1945 година, реформираниот кабинет на Ренер бил признат од западните сојузници и добил зелено светло за првите законодавни избори.Bischof 2009, p. 176.
Окупациски зони На 9 јули 1945 година, сојузниците се договориле за границите на нивните окупациски зони.Agreement on the occupation zones in Austria and the administration of the City of Vienna (9 July 1945) & Движењето на окупаторските трупи („замена на зони“) продолжило до крајот на јули.Eisterer 2009, p. 197. Француските и американските зони се граничиле со зоните на тие земји во Германија, а советската зона се граничила со идните држави од Варшавскиот пакт:
Предарлска и Северен Тирол биле доделени во Француската зона Салцбург и Горна Австрија јужно од Дунав биле доделени во Американската зона. Источен Тирол, Корушка и Штаерска биле доделени во Британската зона. Градиште (Австрија), Долна Австрија и областа Милвиертел во Горна Австрија, северно од Дунав, биле доделени на Советската зона. Виена била поделена меѓу сите четири сојузници. Историскиот центар на Виена бил прогласен за меѓународна зона, во која окупаторските сили се менувале секој месец.
При определувањето на окупациските зони, административните промени направени по Аншлусот биле применети во западните зони (Steirisches Salzkammergut до Горна Австрија и Источен Тирол до Корушка) и биле игнорирани во советската зона (Виена не била проширена и Градиште повторно бил воспоставен).
Први општи избори по војната Изборите одржани на 25 ноември 1945 година биле удар за Комунистичката партија на Австрија која добила нешто повеќе од 5% од гласовите. Коалицијата на демохристијаните (ÖVP) и социјалдемократите (SPÖ),The coalition of ÖVP and SPÖ has been since known as the Grand Coalition – Wilsford, p. 378 or, alternatively, the Great Coalition – Wollinetz, p. 93. биле подржани со 90% од гласовите, и ја презела контролата над кабинетот и му ја понудил функцијата федерален канцелар на демохристијанинот Јулиус Раб.Wollinetz 1988, p. 94. Советите ставиле вето на Раб, затоа што тој бил член на австрофашистичкиот Татковински фронт во текот на 1930-тите. Наместо тоа, претседателот Карл Ренер, со согласност на парламентот, го назначил Леополд Фигл, кој бил едвај прифатлив за Советите.Bischof 2009, p. 176. Тие одговориле со масовна и координирана експропријација на австриските економски средства.
Договорот од Потсдам дозволил конфискација на „германските надворешни средства“ во Австрија, а Советите целосно ја искористиле нејасноста на оваа дефиниција.Bischof 2009, pp. 176–177. За помалку од една година тие ја демонтирале и испратиле на Исток индустриска опрема во вредност од околу 500 милиони американски долари.Bischof 2009, p. 175. Американскиот висок комесар Марк В. Кларк гласно се спротивставил на советските експанзионистички намери, а неговите извештаи до Вашингтон, заедно со Долгата телеграма на Џорџ Ф. Кенан, го поддржале цврстиот став на Труман против Советите.Bischof 2009, pp. 177–178. Така, според Бишоф, Студената војна во Австрија започнала во пролетта 1946 година, една година пред избувнувањето на глобалната Студена војна.Bischof 2009, p. 177.