мини| Поставка која прикажува традиционално рударство, Филипински национален музеј. Традиционално рударство, познато и како старовремско рударство, ― рударски метод кој вклучува употреба на едноставни рачни алатки, како што се лопати, чизми, чекани, длета и садови. Вршено е и во површинска и во подземна средина. До раните 1900-ти, традиционалното рударство било широко користено низ целиот свет. Сè уште е користен метод на рударство во некои земји, вклучувајќи ги Колумбија и Перу во Јужна Америка и Нигер во Африка. Во традиционалното површинско и подземно ископување, се користени чекани и длета со казми и лопати. Рударски колички се користени за движење на руда и други материјали во постапката на ископување. Садовите се користени за зафати за плацерно ископување, како што е ситото за злато. Традиционалниот метод на раздробување карпи бил со палење оган, што вклучувал загревање на карпата со оган за да се прошири.From Mapping to Mixing: Political Recognition of Expertise from the Allotment System to the Public Promotion of ManufactoriesIntroduction To Mining Откако карпата ќе се загрее, таа била гаснета со вода за да се скрши. Запалувањето било еден од најефикасните методи за кршење карпи до 1867 година кога Алфред Нобел го измислил динамитот.
Традиционалните рударски зафати создале некои од најголемите рачно изработени одлики на Земјата, како што е отворениот рудник Голема Дупка (Биг Хол) во Јужна Африка, за кој се тврди дека е најголемата дупка на Земјата ископана рачно.
Наводи
Категорија:Традиционално рударство Категорија:Никулци за рударство