Протоколите на Сионските старешини или Протоколите на состаноците на учените старешини од Сион е измислен текст во кој се опишува еврејскиот заговор за глобална доминација. Во голема мера плагијат од неколку претходни извори, тој првпат бил објавен во Царска Русија во 1903 година, преведен на повеќе јазици и распространет на меѓународно ниво во почетокот на 20 век. Таа книга одиграла клучна улога во популаризирањето на верувањето во меѓународниот еврејски заговор.
Почнувајќи од 1933 година, некои германски учители назначиле дестилации на делото, како да се фактички, да ги читаат германските ученици низ нацистичка Германија, иако британскиот весник Тајмс во 1921 година го разоткрил текстот како измамник и од германскиот весник Франкфуртер Цајтунг во 1924 г. Денес, тој останал широко достапен на многу јазици, печатени и на Интернет, и продолжува да се претставува од антисемитските групи како вистински документ. Тоа е опишано како „веројатно највлијателно дело на антисемитизмот некогаш напишано“ откако се појави од Русија непосредно пред Првата светска војна.
Создавање
Протоколите се фабрикуван документ за кој се тврди дека е фактички. Текстуалните докази покажуваат дека тој не можел да биде произведен пред 1901 година: документот алудира на атентатите на Умберто I и Вилијам Мекинли, на пример, како овие настани да се планирани однапред. Насловот на широко распространетото прво издание на Сергеј Нилус ги содржи датумите „1902–1903“ и веројатно е дека документот всушност бил напишан во тоа време во Русија. Чезаре Г. Де Микелис тврди дека бил произведен во месеците по рускиот ционистички конгрес во септември 1902 година, и дека првично бил пародија на еврејскиот идеализам наменет за внатрешна циркулација меѓу антисемитите додека не било одлучено да се исчисти и да се објави како да било реално. Самопротивречностите во различни сведоштва покажуваат дека инволвираните поединци - вклучувајќи го и првиот издавач на текстот, Павел Крушеван - намерно го прикривале потеклото на текстот и лажеле за него во децениите потоа.
Ако поставувањето на фалсификат 1902-1903 година во Русија е точно, тогаш тоа е напишано на почетокот на серијата антиеврејски погроми во Руската империја, во кои илјадници Евреи биле убиени или избегале од земјата. Многу од луѓето за кои Де Микелис се сомнева дека се вмешани во фалсификат биле директно одговорни за поттикнување на погромите.
Кон крајот на 18 век, по поделбите на Полска, Руско Царство го наследила најголемото еврејско население во светот. Евреите живееле во држави на западниот дел на Империјата, во Пале на Населувањето и до 1840-тите, локалните еврејски работи биле организирани преку кахалот, полуавтономната еврејска локална власт, вклучително и за целите на оданочување и регрутирање во царскиот руски Армијата. По искачувањето на либерализмот во Европа, руската владејачка класа станала потврдокорна во своите реакционерни политики, држејќи го знамето на православието, автократијата и националноста, при што неправославните и неруските поданици, вклучително и Евреите, не биле секогаш прифатени. Евреите кои се обиделе да се асимилираат биле сметани со сомнеж како потенцијални „инфилтратори“ кои наводно се обидуваат да го „преземат општеството“, додека Евреите кои останале приврзани за традиционалната еврејска култура биле огорчени како непожелни вонземјани. десно|мини| Книгата Кахал (1869) од Џејкоб Брафман, оригинал на руски јазик Незадоволството кон Евреите, од претходно наведените причини, постоело во руското општество, но идејата за меѓународен еврејски заговор за доминација во светот според протоколите била создадена во 1860-тите. Џејкоб Брафман, литвански Евреин од Минск, се скарал со агенти на локалниот кахал и последователно се свртел против јудаизмот. Тој потоа се преобратил во Руската православна црква и напиша полемики против Талмудот и кахалот. Брафман во неговите книги „Локалните и универзалните еврејски братства“ (1868) и „Книгата на Кахал“ (1869), објавени во Вилна, тврди дека кахалот продолжил да постои во тајност и дека имал главна цел да ги поткопува христијанските претприемачи, преземајќи го нивниот имот и на крајот преземање на власта. Тој, исто така, тврдеше дека станува збор за меѓународна конспиративна мрежа, под централна контрола на Алијансата израелски универзум, која беше со седиште во Париз, а потоа под водство на Адолф Кремие, истакнат масон. Талмудистот од Вилна, Џејкоб Барит, се обидел да го побие тврдењето на Брафман.
Влијанието на работата на Брафман добило меѓународен аспект кога било преведено на англиски, француски, германски и други јазици. Сликата на „ кахалот “ како тајна меѓународна еврејска влада во сенка која работела како држава во држава била согледана од антиеврејските публикации во Русија и била сфатена сериозно од некои руски официјални лица како што се П.А. Черевин и Николај Павлович Игнатиев, кои во 1880-тите ги повикале генералните гувернери на провинциите да го бараат наводниот кахал. Ова било околу времето на атентатот на Народна Воља на рускиот цар Александар II и последователните погроми. Во Франција бил преведен од монсињор Ернест Жуен во 1925 година, кој ги поддржал Протоколите. Во 1928 година, Зигфрид Пасарж, географ кој подоцна им дал поддршка на нацистите, го превел на германски.
Освен Брафман, имало и други рани списи кои поставиле сличен концепт на Протоколите. Ова го вклучува Освојувањето на светот од Евреите (1878), објавено во Базел и автор на Осман Беј (роден Фредерик ван Милинген). Милинген бил британски поданик и син на англискиот лекар Џулиус Мајкл Милинген, но служел како офицер во армијата на Отоманската Империја каде што е роден. Тој го прифатил исламот, но подоцна станал руски православен христијанин. Делото на бег било проследено со „Талмудот и Евреите“ на Хиполит Лутостански (1879), кој тврдел дека Евреите сакале да ја поделат Русија меѓу себе.
Вработени извори Изворниот материјал за фалсификувањето се состоел заеднички од Dialogue aux enfers entre Machiavel et Montesquieu (Дијалог во пеколот помеѓу Макијавели и Монтескје), политичка сатира од 1864 година на Морис Џоли; и поглавје од Бијариц, роман од 1868 година на антисемитскиот германски романописец Херман Годше, кој бил преведен на руски во 1872 година
Книжевен фалсификат Протоколите се еден од најпознатите и најдискутираните примери на литературен фалсификат, со анализа и доказ за неговото лажно потекло датира од далечната 1921 година.. Фалсификувањето е ран пример за „теорија на заговор" литература.. Напишан главно во прво лице множина, текстот вклучува генерализации, вистинити и флоскули за тоа како да се завладее светот: преземање контрола врз медиумите и финансиските институции, промена на традиционалниот општествен поредок итн. Не содржи специфики.
Бројни делови во Протоколите, во една пресметка, околу 160 пасуси,Cohn, Warrant for Genocide, 1970 p.82. биле плагијати од политичката сатира на Џоли Дијалог во пеколот помеѓу Макијавели и Монтескје. Оваа книга била тенко прекриен напад на политичките амбиции на Наполеон III, кој, претставен од нееврејскиот лик Макијавели,. планира да владее со светот. Џоли, републиканец кој подоцна служел во Париската комуна, бил осуден на 15 месеци како директен резултат на објавувањето на неговата книга. Умберто Еко сметал дека Дијалогот во пеколот сам по себе бил плагијат делумно од романот на Ежен Си, Лес мистерите на Пеупл (1849–56).
Препознатливите фрази од Џоли сочинуваат 4% од првата половина на првото издание и 12% од втората половина; подоцнежните изданија, вклучително и повеќето преводи, имаат подолги цитати од Џоли.
Филип Грејвс го изнел овој плагијат на виделина во серија написи во Тајмс во 1921 година, како првиот што ги разоткрил Протоколите како фалсификат во јавноста.
Херман Годше Даниел Керен напишал во својот есеј „Коментар на протоколите на старешините од Сион“, „Гедше бил поштенски службеник и шпион на пруската тајна полиција. Тој бил принуден да ја напушти поштенската работа поради неговата улога во фалсификувањето докази во гонењето против демократскиот лидер Бенедикт Валдек во 1849 година“.. Republished as . По неговото отпуштање, Годше започнал кариера како конзервативен колумнист и напишал литературна фантастика под името Сер Џон Ретклиф.. Неговиот роман Бијариц (До Седан) од 1868 година содржи поглавје наречено „ Еврејските гробишта во Прага и Советот на претставници на дванаесетте племиња на Израел“. Во него, Годше (кој не бил свесен дека останале само две од оригиналните дванаесет библиски „племиња“) прикажува таен ноќен состанок на членовите на мистериозната рабинска кабала која планира ѓаволски „еврејски заговор“. На полноќ, се чини дека Ѓаволот придонесува со своето мислење и увид. Поглавјето многу наликува на сцена од Џузепе Балсамо на Александар Дима (1848), во која Џозеф Балсамо познат како Алесандро Каљостро и друштвото ја заговараат Аферата со дијамантскиот ѓердан.
Во 1872 година, рускиот превод на „Еврејските гробишта во Прага“ се појавил во Санкт Петербург како посебен памфлет со наводна не-фикција. Франсоа Бурнан, во неговите Les Juifs et no Contemporains (1896), го репродуцирал моноликот на крајот од поглавјето, во кое ликот Левит како фактичка ја изразува желбата Евреите да бидат „кралеви на светот за 100 години“ - признавајќи „Главниот рабин Џон Редклиф“. Овековечувањето на митот за автентичноста на приказната на Гедше, особено на „говорот на Рабинот“, ги олесни подоцнежните извештаи за подеднакво митската автентичност на Протоколите.. Како и Протоколите, многумина тврделе дека измислениот „говор на рабинот“ има прстен на автентичност, без оглед на неговото потекло: „Овој говор беше објавен во наше време, пред осумнаесет години“, гласел извештајот од 1898 година во Ла Кроа, „и сите настаните што се случуваа пред нашите очи беа очекувани во него со навистина застрашувачка точност“..
Измислените настани кои се појавиле четири години пред Бијариц, можеби биле инспирација за фиктивната полноќна средба на Гедше и детали за исходот од наводниот заговор. Поглавјето на Годше можеби било отворен плагијат на Џоли, Думас пер или на двете.
Структура и содржина Протоколите наводно ги документираат записниците од состанокот од крајот на 19 век на кој присуствувале светските еврејски водачи, „Сионските старешини“, кои заговарале да го заземат светот. Фалсификатот става во устата на еврејските водачи различни планови, од кои повеќето потекнуваат од постари антисемитски канардови. На пример, Протоколите вклучуваат планови за уривање на моралот на нееврејскиот свет, планови за еврејските банкари да ги контролираат светските економии, планови за еврејска контрола врз печатот и – на крајот – планови за уништување на цивилизацијата. Документот се состои од 24 „протоколи“, кои се анализирани од Стивен Џејкобс и Марк Вајцман, кои документирале неколку повторливи теми кои постојано се појавуваат во 24-те протоколи, како што е прикажано во следната табела: