мини|230x230пкс| Еколошка едукација за ученици во ботаничката градина во Порто Алегре Екологијата во Рио Гранде ду Сул се однесува на движењето конституирано од научници и лаици во одбрана на животната средина на бразилската држава Рио Гранде ду Сул. Иако постојат некои записи за протести против уништувањето на животната средина уште во 19 век, поконзистентно движење се оформило дури во средината на 20 век, следејќи го научниот напредок и сфаќајќи дека уништувањето и заканите што се појавуваат во тоа време се веќе значајни. Оттогаш, екологијата се покажала како тема на растечка популарност.

Како пионер на бразилскиот екологизам, државата има значајна историја на ова поле и честопати презентирала иновативни предлози. Богата со биоразновидност, Рио Гранде ду Сул има развиено низа иницијативи за промоција на истражување, учење и ширење на еколошките концепти, како во јавната така и во приватната сфера. Владата направила и продолжува да прави големи инвестиции во проекти од различни видови, како што се санитарни услови, обновoва на деградираните подрачја и создавање заштитени подрачја. Постојат повеќе еколошки здруженија, задруги и невладини организации, кои промовираат активизам и даваат позитивни практични резултати, а темата се развива и во училиштата и заедниците, генерално со добра приемчивост.

Меѓутоа, државата, меѓу другото, се соочува и со прашањата на загадувањето, уништувањето на шумите и опустинувањето и ги трпи последиците од прогресивното глобално затоплување, што претставува важни предизвици за нејзиниот иден развој, покрај тоа што има долга листа на загрозени видови, многу од нив веќе се сметаат за локално исчезнати или во процес на неизбежно исчезнување. Дополнително, спроведувањето е често несигурно, попречено од хроничниот недостиг на човечки и материјални ресурси, а чести се извештаите и за злоупотреби. Контроверзите околу темата се исто така големи, создавајќи ќор-сокак, а моќните политички и економски интереси кои се противат на неа го попречуваат напредокот на работата. Во последните години, државното законодавство за животна средина е драстично ослабено.

Историја на еколошката свест во државата

Преседани мини|Богородица шума во центарот на државата во 1851 година, акварел од Херман Рудолф Вендрот мини| Италијански доселеници кои превезуваат трупци од араукарија. Во позадина, уништената шума Многу извештаи од патници и истражувачи преживеале од минатите векови за богатството на фауната и флората и убавината на пејзажот на Рио Гранде ду Сул. Во 17 век, Исусовците пријавиле постоење на тапири на брегот. Во 1703 година, Домингос да Филгуеира научил како да се искористи изобилството на елени и капибари на полињата. Во 1738 година, владините одредби се обиделе да ги заштитат луѓето од регионите Рио Гранде и Пелотас од јагуарите што живееле таму во голем број, а во почетокот на 19 век, патникот Николау Дрејс пријавил постоење на ловци кои сè уште продавале по педесет крзна од дивите мачки месечно. Во 1857 година, Аве-Лалеман бил воодушевен од бројот на птици кои живеат на бреговите на Лагоа дос Патос, кои биле покриени со грмушки, и бил воодушевен од изобилството на флората во регионот на Сао Леополдо. На крајот на 19 век, во Порто Алегре сè уште се ловеле зракоперки, во Порто Алегре. Кога започнала италијанската колонизација на североисток, во 1875 година, регионот бил девствен и покриен со шумата араукарија.

Голем дел од ова богатство повеќе не постои. Шумите и животните исчезнале, загадувањето зафатило многу реки, а урбанизацијата, сточарството и земјоделството напреднале, длабоко менувајќи го примитивниот пејзаж. Свеста за животната средина бавно се формирала, иако некои од тие патници веќе укажале на опасностите од нескротливата експлоатација на животната средина. Рајнхолд Хенсел, кој пристигнал во државата во 1865 година, бил еден од нив, и во неговите дела запишал дека птиците што Лалеман ги опишал како изобилни пред помалку од една деценија веќе биле ретки, дека ридовите на Порто Алегре, исто така некогаш покриени со дрвја, веќе во голема мера биле преземени од грмушките и, набљудувајќи го начинот на кој се одвивала германската колонизација во долината Синос, изразил пророчка загриженост: Почеток на движењето лево|мини| Кањонот Итаимбезињо во Националниот парк Апарадос да Сера. Иако во 1940-тите постоело значајно законодавство за животната средина на национално ниво, особено Шумскиот кодекс (1934), во државата, свеста била практично ништовна. Во тоа време се појавил отец Балдуино Рамбо и во монографија од 1941 година, тој ја осудил предаторската акција на индустријата за сеча во долината на реката Уругвај и препорачал создавање на два шумски парка, еден во горниот Уругвај, а другиот во Апарадос да Сера. Во своето дело Физиономијата на Рио Гранде ду Сул(1942), тој го посветил своето последно поглавје на „Заштита на природата“, бранејќи ја заштитата на природните споменици, загрозените видови и интеграцијата помеѓу човекот и природата, наведувајќи: „Народ кој го занемарува овој елемент би му недостасувало суштинско барање на вистинската целосна човечка култура и би бил недостоен за изобилството на земјата, како што ја дала расипничката рака на Создателот“. Тој бил пионер, кој претходел на еколошките студии на Вандербилт Дуарте де Барос, првиот директор на Националниот парк Итатијаја (првиот национален парк што бил основан).

Отприлика во исто време, се појавил и првиот еколошки инспектор на државата, Хенрике Луис Рослер, сметководител во Делегацијата на Државното пристаниште, кој на негова иницијатива се посветил на набљудување на лов и риболовни активности за време на викендите, добивајќи акредитација во Министерството за земјоделство, службено да постапува како инспектор. Тој, сепак, го изгубил поради казни без одобрение за кожари кои ги загадувале реките во регионот Сао Леополдо. Во 1955 година, тој го основал Сојузот за заштита на природата, првата еколошка организација во Бразил, и потоа започнал да објавува памфлети и серија написи за еколошки прашања во весникот Народна пошта, во Порто Алегре. Оние кои не можеле да се ангажираат, тој ги замолил за „молитва за природата на умирање, барајќи милостивиот Семоќен да го измени предаторскиот менталитет на нашиот народ“.

Рослер ја напишал својата последна статија во 1963 година, а набргу потоа, со воениот удар од 1964 година, бразилските општествени движења биле распуштени, распуштајќи го и почетното еколошко движење. Меѓутоа, меѓу организациите кои го поддржале државниот удар била Женска демократска акција Гауча (ADFG), предводена во 1970-тите од Магда Ренер, која се покажала како активен застапник за заштита на животната средина. На неа влијаело предавањето на Хозе Луценбергер од 1972 година во Здружението на агрономите во Порто Алегре. Луценбергер бил истакнат во националното движење, објавувајќи написи во весници и во 1971 година го основал Здружението Гаучо за заштита на природната средина (Агапан) заедно со други поддржувачи на каузата, особено Аугусто Карнеиро. На овие активисти главно им се должи оживувањето на еколошката свест во државата, во време кога еколошките проблеми во Бразил станувале сериозни, и правејќи го Рио Гранде ду Сул пионер на бразилското еколошко движење.

Двете здруженија развијале долга и плодна серија кампањи за подигање на свеста, поврзани со поголем процес на градење свесно граѓанство кога воениот режим бил во својата најрепресивна фаза. Според Марија Кристина да Силва, еколошкиот проблем одиграл канализирачка улога за населението, спречено да ги изрази своите грижи, вознемирености и несигурности: „Еколошкото движење било причината што ги обединило сите поплаки“. Магда Ренер потсетила дека е неопходно да се дејствува со специфична стратегија: „Многу добро ги завиткавме прашањата во „розова хартија“ затоа што одевме на улица кога се забрануваа какви било улични демонстрации“, постигнувајќи важни резултати. Како пример, во 1974 година, АДФГ и Агапан воделе движење за одбрана на островите Гуаиба што резултирало со создавање на Државниот парк на делтата Џакуи во 1976 година. Во 1975 година, АДФГ го одржале првиот национален еколошки состанок, на кој се собрале повеќе од петстотини луѓе, и каде бил претставен пионерскиот проект за рециклирање на отпадот од домаќинството, десет години пред секоја слична владина иницијатива во Бразил. Во 1978 година, таа ја мобилизирала земјата, вклучително и неколку владини агенции, кога била ослободена „црвената плима “ во Херменегилдо, на јужниот брег на државата.

Агапан, пак, промовирале и неделни состаноци и предавања во своето седиште, дистрибуирале студии и дистрибуирале илјадници памфлети и станале познати во својата борба за зачувување на езерото Гуаиба, особено во борбата против мелницата за пулпа Борегард (сега Риосел), добивајќи поддршка и од владините службеници. Случајот станал симболичен. За Дорфман и Станиславски, тоа била „една од најважните еколошки борби во историјата“ и, според Лилиан Драјер, кога компанијата била инсталирана, била поздравена како лост на државното развојно повлекување.

Проширување и зрелост лево|мини| Плажата Гуарита, во Торес, вметната во паркот Гуарита Активностите на Магда и Луценбергер им донеле национално и меѓународно признание. Луценбергер држел предавања низ целата земја и изработил голем број написи. Во 1976 година, тој ја лансирал книгата Крај на иднината? или Бразилски еколошки манифест, кој го консолидирал неговото лидерство во Бразил и развил силен стил на критика поддржан од научни податоци. Во 1977 година, главно поради неговата иницијатива, во Торес бил основан Државниот парк Гуарита, а во 1987 година, по напуштањето на Агапан, ја создале фондацијата Гаја. Подоцна тој се приклучил на владата на Колор како секретар за животна средина, поканувајќи ја Магда да биде дел од тимот на Националниот совет за животна средина. Таа истовремено имала место во бразилскиот НВО комитет на невладината организација Птица.

Почнале да се појавуваат и други организации: Во 1974 година, бил создаден Меѓуодделенски центар за еколошки студии на Федералниот универзитет во Рио Гранде ду Сул, во 1978 година, била создадена Кулмеја, задруга на потрошувачи и земјоделци која се борела против употребата на пестициди и нудела органски производи. Во исто време, биле создадени неколку еколошки резервати, како што е биолошкиот резерват Лами Хозе Луценбергер, во сопственост на општината Порто Алегре, и други управувани од државната влада, како што се државниот парк Камакуа, државниот парк Подокарпус, државниот парк Еспиниљо и државниот парк Ибитирија. Државниот печат бил особено приемчив и им давал простор на вестите на оваа тема, многупати со емотивен тон, како што може да се види во насловите од 1970-тите: „Уништување на шумите: Амазон може да стане пустина“, „Агонија на нашите реки“, „Спасување на природата за да се спасат човечките суштества“, „Загадување: смртта доаѓа од воздухот“. Ваквите вести станале чести, и додека весниците ги искористиле проблемите за да продаваат повеќе, тие исто така укажувале на драматична промена во јавното мислење, кое станало во голем обем позаинтересирано и посензитивно за овие проблеми. мини|140x140пкс| Лого на Зелената партија