мини|250x250пкс| Скица од очевидец на масакрот на Ерменците во Сасун во 1894 година Антиерменски чувства, познато и како антиерменизам и ерменофобија — разновиден спектар на негативни чувства, омраза, стравови, одбивност, расизам, потсмев и/или предрасуди кон Ерменците, Ерменија и ерменската култура.
Историски гледано, антиерменизмот се манифестирал на неколку начини, почнувајќи од изразување на омраза или дискриминација кон поединечни Ерменци до организирани погроми од толпи или геноцид одобрен од државата. Забележителни случаи на прогон се: Хамидските масакри (1894-1897), масакрот во Адана (1909), Ерменскиот геноцид (1915), погромот во Сумгаит (1988) и Операцијата Прстен (1991).
Современиот антиерменизам често се состои од изразување на противење на акциите или постоењето на ерменска држава, агресивно негирање на ерменскиот геноцид или верување во ерменски заговор за фабрикување на историјата и манипулирање на јавното и политичкото мислење за политичка корист.Black Garden, by Thomas De Waal (Aug 25, 2004), page 42 Антиерменизмот се манифестира и како вонсудско убивање или заплашување на луѓето од ерменско наследство и уништување на културни споменици.
Турција мини|250x250пкс| На оваа фотографија, американскиот амбасадор напишал: „Вакви сцени беа вообичаени низ ерменските провинции, во пролетните и летните месеци на 1915 година. Смртта во нејзините неколку форми - масакр, глад, исцрпеност - уништи поголем дел од бегалците. Турската политика беше онаа на истребување под маската на депортација“.
Ерменски геноцид и негирање Иако на Ерменците им било дозволено да постигнат статус и богатство во Отоманското Царство, тие како заедница никогаш не добиле повеќе од статус на „граѓанини од втор ред“ и се сметале за фундаментално туѓи на муслиманскиот карактер на отоманското општество.Communal Violence: The Armenians and the Copts as Case Studies, by Margaret J. Wyszomirsky, World Politics, Vol. 27, No. 3 (Apr., 1975), p. 438 Во 1895 година, бунтовите меѓу ерменските поданици на Отоманското Царство во потрага по еднаков третман довеле до одлуката на султанот Абдул Хамид II да масакрира десетици илјади Ерменци во Хамидските масакри.Hamidian Massacres, Armenian Genocide.
За време на Првата светска војна, османлиската влада масакрирала меѓу 1,2 и 1,8 милиони Ерменци во ерменскиот геноцид.Levon Marashlian. Politics and Demography: Armenians, Turks, and Kurds in the Ottoman Empire. Cambridge, MA: Zoryan Institute, 1991.Samuel Totten, Paul Robert Bartrop, Steven L. Jacobs (eds.) Dictionary of Genocide. Greenwood Publishing, 2008, , p. 19.Noël, Lise. Intolerance: A General Survey. Arnold Bennett, 1994, , p. 101.. Турската влада продолжува агресивно да го негира ерменскиот геноцид. Оваа позиција била критикувана во писмото на Меѓународната асоцијација на научници за геноцид до тогашниот турски премиер, денес претседател Реџеп Таип Ердоган.
Ченк Сарачоглу тврдел дека антиерменските ставови во Турција „повеќе не се конструирани и обликувани од социјалните интеракции меѓу „обичните луѓе...“ Наместо тоа, турските медиуми и држава промовирале и шириле отворено антиерменски дискурс. Според едно истражување од 2011 година во Турција, 73,9% од испитаниците признале дека имаат неповолни ставови кон Ерменците. Истражувањето покажало дека неповолниот став кон Ерменците е „релативно пораспространет кај оние учесници со пониско ниво на образование и социо-економски статус“. Според Групата за малцински права, додека владата ги признава Ерменците како малцинска група, како што се користи во Турција, овој термин означува статус од втор ред.Новите генерации се учат да ги гледаат Ерменците не како луѓе, туку [како] ентитет што треба да се презираат и уништат, како најлош непријател. И училишната програма долева масло на постоечките пожари.- Турскиот адвокат Фетије Четин
Хрант Динк, уредникот на неделниот двојазичен весник Агос, бил убиен во Истанбул на 19 јануари 2007 година, од страна на Оѓун Самаст, кој наводно дејствувал по наредба на Јасин Хајал, милитантен турски ултранационалист. За неговите изјави за ерменскиот идентитет и ерменскиот геноцид, Динк три пати бил гонет според член 301 од турскиот кривичен законик за „навреда на турското потекло“. (Законот подоцна бил изменет од турскиот парламент, менувајќи „турскоста“ во „турска нација“ и го отежнувало гонењето на поединци за споменатото дело. Динк, исто така, добил бројни смртни закани од турските националисти кои го сметале неговото „иконоборство“ новинарство (особено во врска со ерменскиот геноцид) како чин на предавство.
Ибрахим Шахин и 36 други наводни членови на турската ултранационалистичка група Ергенекон биле уапсени во јануари 2009 година во Анкара. Турската полиција соопштила дека прибирањето било предизвикано по наредба на Шахин да се убијат 12 водачи на ерменската заедница во Сивас.Turkish police uncover arms cache, The Wall Street Journal, Jan. 10, 2009 Според официјалната истрага во Турција, Ергенекон имал улога и во убиството на Хрант Динк.
Во 2002 година, бил подигнат споменик во спомен на турско-ерменскиот композитор Оно Тунч во Јалова, Турција. Споменикот на композиторот со ерменско потекло бил подложен неколку пати на вандализам во текот на годините, во кој неидентификувани лица ги извадиле писмата кои се наоѓале во склоп на споменикот. Во 2012 година, општинското собрание на Јалова донело одлука за отстранување на споменикот. Билгин Кочал, поранешниот градоначалник на Јалова, ја информирал јавноста дека споменикот е уништен со време и дека наскоро ќе биде заменет со нов во спомен на Тунч. Од друга страна, сличен споменик останува во селото Селимије, каде што се урнал авион; а 187 жители на селото го изразиле својот протест поради вандалските тврдења во врска со спомен-обележјето во Јалова, додавајќи дека платиле од сопствени средства за одржување на споменикот во нивното село. мини|350x350пкс|Говорот на омраза кон целните групи во турските новински куќи со Ерменци се прикажани како најголема мета според извештајот за говор на омраза и дискриминаторски јазик на медиумите од јануари-април 2014 година Севаг Баликџи, турски војник со ерменско потекло, бил застрелан на 24 април 2011 година, на денот на комеморацијата на ерменскиот геноцид за време на неговата воена служба во Батман. Подоцна било откриено дека убиецот Киванч Агаоглу бил ултра-националист. Преку неговиот Фејсбук профил, било откриено дека тој бил симпатизер на националистичкиот политичар Мухсин Јазиџиоглу и турскиот агент / платен убиец Абдула Чатли, кој и самиот имал историја на антиерменски активности, како што е бомбашкиот напад на споменикот на ерменскиот геноцид во предградието на Париз во 1984. Неговиот профил на Фејсбук, исто така, покажал дека тој е симпатизер на Големата унија (ББП), екстремно десничарска националистичка партија во Турција. Во сведочењето на свршеницата на Баликчи се наведува дека тој бил подложен на психолошки притисок во воениот комплекс. Севаг ѝ кажал преку телефон дека се плаши за својот живот бидејќи одреден воен службеник му се заканил велејќи: „Ако дојде до војна со Ерменија, ти ќе бидеш првиот човек што ќе го убијам“.
На 26 февруари 2012 година, на годишнината од масакрот во Хоџали, „Младите Ациз“ предводеле демонстрации во Истанбул кои содржеле говор на омраза и закани кон Ерменија и Ерменците. Извици и слогани за време на демонстрациите вклучуваат: „Сите сте Ерменци, сите сте копилиња“, „копилињата на Хрант [Динк] не можат да не исплашат“, и „ Плоштад Таксим денес, Ереван утре: Ненадејно ќе се спуштиме врз вас во ноќта“.
Во 2012 година, ултра-националистичката група АСИМ-ДЕР (основана во 2002 година) ги таргетирала ерменските училишта, црквите, фондациите и поединци во Турција како дел од антиерменската кампања на омраза.
Азербејџан Шлемови на починати ерменски војници, восочни манекени на заробени ерменски војници од Втората војна во Нагорно-Карабах изложени во воениот парк Баку во Азербејџан. Претседателот Илхам Алиев прикажан на првата слика за време на посетата на паркот.Антиерменските чувства постојат во Азербејџан на институционално , Editor-in-Chief of the journal Russia in Global Affairs и социјално ниво. Ерменците се „најранливата група во Азербејџан на полето на расизмот и расната дискриминација“.
Во текот на 20 век, Ерменците и муслиманите кои зборуваат турски (шиити и сунити; тогаш познати како „Кавкаски Татари“, подоцна како Азери) жителите на Закавказје биле вклучени во бројни судири. Погромите, масакрите и војните ги зацврстиле опозициските етнички идентитети меѓу двете групи и придонеле за развојот на националната свест и кај Ерменците и кај Азерите. Од 1918 до 1920 година, организирани убиства на Ерменци се случиле во Азербејџан, особено во ерменските културни центри во Баку и Шуша.
Современата арменофобија во Азербејџан ги следи своите корени од последните години на Советскиот Сојуз, кога Ерменците побарале советските власти да ја префрлат претежно населената со ерменски автономна област Нагорно-Карабах (НКАО) во Азербејџанска ССР на Ерменска ССР. Како одговор на овие барања, се одржале антиерменски собири во различни градови, каде што азербејџанските националистички групи поттикнале антиерменски чувства што довеле до погроми во Сумгаит, Кировабад и Баку. Од 1988 до 1990 година, околу 300.000-350.000 Ерменци побегнале под закана со насилство или биле депортирани од Азербејџан, а околу 167.000 Азербејџани биле принудени да ја напуштат Ерменија, често под насилни околности. Зголемените тензии меѓу двете нации на крајот ескалирале во голем воен судир околу Нагорно-Карабах, во кој Азербејџан изгубил контрола над околу 14% од територијата на земјата до самопрогласената Република Нагорно-Карабах. Постојаното зголемување на тензиите околу губењето на територијата, што предизвикало повеќе антиерменски чувства, и поривот да се одмазди за губењето на територијата меѓународно признаена како азербејџанска, го навел Азербејџан да ја започне втората војна за територијата во 2020 година, во кои успеале повторно да заземат дел од областа. Во предупредувањето од ноември 2020 година, Genocide Watch објавил дека Ерменците во Азербејџан се наречени „терористи“, „бандити“, „неверници“, „остатоци од мечот“ (упатување на геноцидот од 1915 година
Ерменската страна ја обвинила азербејџанската влада дека спроведува антиерменска политика внатре и надвор од земјата, која вклучува пропаганда на омраза кон Ерменија и Ерменците и уништување на ерменското културно наследство. Според Фјодор Лукјанов, главен уредник на списанието Русија во глобални работи, „Арменофобијата е институционален дел од современата азербејџанска државност и Карабах е во центарот на неа“. , editor-in-chief of the journal Russia in Global Affairs Во 2011 година, во извештајот на ЕКРИ за Азербејџан било наведено дека „постојаниот негативен официјален и медиумски дискурс“ против Ерменија поттикнува „негативна клима на мислење во однос на луѓето со ерменско потекло, кои остануваат ранливи на дискриминација“. Alt URL Според историчарот Џереми Смит, „националниот идентитет во постсоветски Азербејџан во голем дел почива на култот на Алиевите, заедно со чувството на борба и виктимизација и жестока омраза кон Ерменија и Ерменците“.