Миоклонична дистонија или синдром на миоклонус дистонија е ретко нарушување на движењето кое индуцира спонтана мускулна контракција што предизвикува абнормално држење на телото. Преваленцата на миоклонусна дистонија не е пријавена, меѓутоа, ова нарушување спаѓа под капата на нарушувања на движењето кои погодуваат илјадници луѓе ширум светот. Миоклонусната дистонија е резултат на мутации во генот SGCE кој кодира интегрален мембрански протеин кој се наоѓа и во невроните и во мускулните влакна. Оние кои страдаат од оваа болест покажуваат симптоми на брзи, отсечени движења на горните екстремитети ( миоклонус ), како и нарушување на ориентацијата на телото поради истовремено активирање на мускулите агонисти и антагонисти (дистонија).
Миоклонусната дистонија е предизвикана од губење на функцијата-мутации во генот на ипсилон саркогликан (SGCE). Болеста е доминантно наследна, но SGCE е втиснат ген, така што се изразува само татковскиот алел. Затоа, децата кои страдаат од оваа болест ја наследуваат мутацијата од таткото. Ако мутираниот алел е наследен од мајката, детето најверојатно нема да покаже симптоми. Миоклонус-дистонија е ретко и сложено невролошко нарушување на движењето кое влијае на поединци и семејства низ светот. Миоклонус претставува термин кој се користи за опишување на кратки грчеви на телото кои се „како громови“. Миоклоничната дистонија се карактеризира со комбинација на дистонија, т.е. континуирани или повремени мускулни контракции кои предизвикуваат абнормални, често болни, повторливи движења, обично во рацете, трупот и вратот со миоклонус. Има бениген тек со спонтани ремисии, но може да предизвика функционална попреченост кај некои пациенти.
Иако не е пронајден лек за миоклонус дистонија, опциите за третман се достапни за оние кои страдаат од оваа болест. Етанолот често добро ги подобрува симптомите, па затоа синдромот се нарекува и „дистонија која реагира на алкохол“. Алкохолот може да биде заменет со бензодиазепини, како што е клоназепам, кои делуваат преку истиот механизам. Длабоката мозочна стимулација (ДБС) е уште една остварлива опција која може да ги ублажи симптомите без несаканите несакани ефекти на лековите и е успешна во лекувањето на други нарушувања на движењето.
Знаци и симптоми Миоклонусната дистонија се карактеризира со две основни карактеристики: миоклонус и дистонија. За поголемиот дел од лицата со миоклонус дистонија, миоклонусната компонента на нарушувањето често е примарна и најоневозможувачка карактеристика во споредба со компонентата на дистонија. Симптомите на миоклонусната дистонија значително се разликуваат по сериозност.
Симптомите на миоклоничната дистонија вклучуваат:
абнормални, понекогаш болни, повторливи движења најчесто во рацете, трупот и вратот; миоклонични грчеви; психолошки симптоми, како што се: опсесивно-компулсивно растројство, анксиозност и намалено расположение; стресот и анксиозноста значително ги влошуваат симптомите; лицев дисморфизам и интелектуална попреченост - МД плус синдром.
Миоклоничната дистонија може да биде предизвик за дијагноза поради варијабилноста на симптомите. Дијагностичкиот процес обично вклучува темелна медицинска и позната историја, физички преглед за да се процени моторната функција, а понекогаш и генетско тестирање бидејќи миоклонусната дистонија може да има генетска компонента. Електромиографијата (ЕМГ) и снимањето на мозокот, како што е МРИ, можат да се користат за да се исклучат други потенцијални причини за симптомите. Соработката помеѓу пациентот, неговото семејство и медицинските професионалци е од суштинско значење за точна дијагноза и за развој на приспособен план за лекување за управување со симптомите поврзани со нарушувањето.
Миоклонус Миоклонусот се карактеризира со брзи контракции кои го зафаќаат горниот дел од телото вклучувајќи го вратот, торзото и рацете, но може да ги зафатат и нозете. Овие движења се стимулирани од различни фактори, вклучувајќи стрес, бучава, кофеин и физички стимули. Миоклонусот може да се карактеризира на повеќе начини, вклучувајќи невролошка основа, мускулна активност и стимули. Миоклонусот може да биде позитивен или негативен; позитивниот миоклонус произлегува од кратки изливи на мускулна активност и негативниот миоклонус се јавува кога има недостаток на каква било мускулна активност. Миоклонусот обично се класифицира физиолошки за да се оптимизира третманот. Миоклонусот е претходник ефект на миоклонусната дистонија и најчесто започнува во детството или адолесценцијата.
Миоклонусот е класифициран како кортикален, субкортикален, периферен или спинален. Кортикалниот миоклонус е најчест од овие четири и ги зафаќа горните екстремитети и лицето. Миоклонусната дистонија се карактеризира со субкортикално потекло, конкретно под несегментиран миоклонус или миоклонус на мозочното стебло. Симптомите во рамките на оваа класификација вклучуваат одговор на треперење и ретикуларен рефлексен миоклонус. Ненадејните стимули како бучава или допир на областите околу главата или градите предизвикуваат реакција на запрепастување која ќе оди нагоре по мозочното стебло и надолу по 'рбетниот мозок предизвикувајќи движења слични на грчеви. Хиперекплексијата е засилен одговор на мозочното стебло каде што засегнатото лице ќе продолжи да го предизвикува истиот одговор на повторени стимули. Спротивно на тоа, ретикуларниот рефлексен миоклонус се јавува спонтано на стимули кои се применуваат на дисталните екстремитети. Спиналниот миоклонус е предизвикан од дефекти во организацијата или врските на 'рбетниот столб, а периферниот миоклонус има симптоми на ритмички грчеви поради неврон - најчестиот е хемифацијалниот спазам.
Дистонија Дистонијата е одговор на истовремена контракција на агонистичките и антагонистичките мускули кои се гледаат како извртување и искривување кои влијаат на држењето и ставот. Други симптоми може да вклучуваат тремор и мускулни грчеви поради различни интеракции на мускулите, контракции и движење. Дистонијата може да биде примарна или секундарна, а втората е почеста. Примарната дистонија или „чистата“ дистонија има само физиолошко потекло. Секундарната дистонија има повеќекратно потекло кои се физиолошки, патолошки или невролошки.
Миоклонусна дистонија Миоклонусната дистонија вклучува брзи контракции на миоклонус заедно со абнормалните пози класифицирани под дистонија, како и невролошки и психијатриски проблеми. Оваа болест обично започнува во детството со симптоми на миоклонус и мала дистонија, најчесто цервикална дистонија или грчеви на писателот. Симптомите на дистонија имаат тенденција да не се преувеличуваат во текот на болеста и ретко се единствениот поврзан симптом, додека симптомите на миоклонус може да станат потешки. Психијатриските проблеми се клинички дијагностицирани со гореспоменатите симптоми и вклучуваат депресија, анксиозност, растројства на личноста и зависност. Опсесивно-компулсивно нарушување е поврзано со миоклонусна дистонија бидејќи и двете се откриени дека имаат заедништво на хромозомот 7 во различни студии.
Невролошките симптоми се релативно чести кај оние со миоклонусна дистонија. Сите невролошки абнормалности вообичаено нема да бидат присутни кај оние кои се засегнати на млада возраст. Извршено е невролошко тестирање за да се утврди потеклото на овие симптоми и прецизно се посочени повеќе делови од мозокот, вклучително и мозочното стебло, неокортексот, палидумот и таламусот. Овие предизвикуваат различни ефекти кај оние на кои им е дијагностицирана миоклонусна дистонија, вклучувајќи промени во држењето на телото и тремор, и многу ретко деменција и атаксија.
Причина Дистонијата е предизвикана од неправилни сигнали од засегнатиот дел од телото, но причините затоа уште се непознати. Генетската предиспозиција игра голема улога. Миоклоничната дистонија често влијае на неколку членови и генерации на едно семејство, демонстрирајќи јасна генетска компонента. Миоклоничната дистонија може да се појави и без семејна историја. Околу 30 – 40 % од поединците и семејствата погодени од миоклонична дистонија имаат мутации во генот SGCE, исто така познат и како DYT11. Миоклоничната дистонија е доминантно наследена, што значи дека само еден родител треба да има мутација за детето да развие болест. Децата кои ја наследуваат мутацијата SGCE од нивниот татко речиси секогаш ќе развијат симптоми, а само 5 % од децата кои ја наследиле мутацијата од својата мајка ќе развијат симптоми. Во ера на генетиката и деталните генетски испитувања, дистонијата е опишана и поврзана со гените KCTD17, KCNN2YY1, YY1 и ATP1A3.
Поголемиот дел од случаите на миоклонус дистонија се резултат на мутација во генот на ипсилон саркогликан (SGCE). Овој ген се наоѓа на хромозомот 7, со неговата специфична цитогена локација 7q21.3. 70.985 bp SGCE генот го кодира протеинот ипсилон (ε)-саркогликан. Петте протеини кои го сочинуваат семејството на саркогликани функционираат како интегрални мембрански протеини кои го прицврстуваат цитоскелетот на клетките на екстрацелуларната матрица. Епсилон саркогликанот е мембрански протеин кој може да се најде во црниот дроб, белите дробови, бубрезите и слезината, но е најзастапен во мускулните и невронските клетки. Неговата распространетост и во мускулните влакна и во синапсите на невроните сугерираат зошто симптомите на миоклонус и дистонија се појавуваат од неправилно функционалниот протеин. Рецесивните мутации во другите саркогликани, исто така, резултираат со мускулни нарушувања, што дополнително го поддржува тоа дека мутациите во генот SGCE предизвикуваат миоклонусна дистонија.
Самиот ипсилон саркогликан е дел од комплексот протеин поврзан со дистрофин (DAP) кој ја врзува сарколемата на мускулните клетки со екстрацелуларното сврзно ткиво. Целта е да се намали механичката сила на сарколемата како резултат на мускулната контракција. Покрај миоклонусната дистонија, проблемите поврзани со дисфункционалниот комплекс на ДАП вклучуваат Душенова мускулна дистрофија.
Се смета дека повеќе од 65 мутации на SGCE генот предизвикуваат миоклонусна дистонија. Поголемиот дел од мутациите доведуваат до скратен протеински производ што резултира со губење на функцијата на протеинот ипсилон саркогликан. Дисфункционалниот протеин на крајот се рециклира од клетката со деградација посредувана од протеазомот, што резултира со значителен недостиг на интегралниот мембрански протеин и во невроните и во мускулните влакна.
Мутантниот алел се наследува на доминантен начин - тоа е дека мутацијата може да се наследи ако едниот родител го има тој алел. Сепак, геномското втиснување се јавува на алелот на мајката, па затоа се изразува само алелот на таткото. Затоа, наследувањето на мутираниот, татковски алел на генот SGCE ќе резултира со изразување на дисфункционалниот ипсилон саркогликан протеин. Потомството нема да произведе мутантен протеински производ во 95% од случаите кога мајката пренесува мутација во генот SGCE.
Додека генските мутации на SGCE се централна причина за миоклонусна дистонија, има посебни случаи каде што поединци и семејства имаат симптоми слични на миоклонусната дистонија, но немаат мутации на овој локус. Бришењето на базниот пар на генот DYT1, погрешните мутации во генот DRD2, унипаренталната дисомија кај мајката и поврзаноста на хромозомот 18, сите се поврзани во ретки случаи миоклонусна дистонија каде што генот SGCE не е засегнат. Третман До денес, не постои единствен, универзален третман кој е пронајден да ја излечи миоклонусната дистонија. Сепак, постојат неколку методи на лекување за кои е откриено дека се ефикасни за помагање да се намалат симптомите поврзани со синдромот.