Устав на феуди (лат: Constitutio de feudis), исто така познат како Edictum de beneficiis regni Italici („Едикт за придобивките на италијанското кралство“), бил закон со кој се регулирале феудалните договори, декретирани од императорот Конрад II на 28 мај 1037 година во Павија, за време на опсадата на Милано. Таа „имаше пошироки и потрајни ефекти врз италијанското општество од било кој друг дел од империјалното законодавство“, и со „привлекување кон градовите на [умерено богатиот земјопоседник, тој] изгради мост на високо социјално ниво помеѓу градот и селата“. Според Сузан Рејнолдс, тој „ја означува основата на академскиот закон на феудите“, бидејќи ја формирал основата за Libri feudorum .
Со овој закон, Конрад II ја задоволил „гладта за закон“ на вазалите. Истовремено, тој го ограничил данокот фодрум, кој императорот го собирал при посета на Италија, за да ги смири поголемите феудалци чии права биле ограничени. Сепак, не е сосема јасно дали витезите што ги добиле овие права биле од благородничко потекло. Тие носеле мечеви, но немале предуслови за правна слобода, како што се пресудата од лица од ист статус и право на жалба.
Уставот бил ратификуван од Хајнрих III од Германија, син и наследник на Конрад, и, во 1040 година, од миланскиот архиепископ Ариберт II. Тоа им давало за право на вазалите да имаат доживотни придобивки и ги направило наследни, укинувајќи ја нивната зависност од капитанеите и со тоа спојувајќи ги двете феудални класи во една широка земјопоседничка класа. Ова била намерата на Конрад, како што е наведено во преамбулата на Уставот: „да ги помири срцата на магнатите и витезите [ милитите ] за тие секогаш да бидат хармонични и верно и постојано да ни служат нам и на нивните господари со посветеност“.
Литература
Лудвиг Вајланд, ед. , „Edictum de beneficiis regni Italici“, пон. Герм. Историјат. , Устави, I, бр.45, стр.89–91. Категорија:Средновековно право Категорија:1037