Благородништвото на Кралството Унгарија се состоело од поединци, од кои повеќето поседувале земјишен имот, од 11 век до средината на 20 век. Првенствено, разновидно тело на луѓе било опишано како благородници, но од крајот на 12 век само високи кралски службеници се сметале за благородници. Повеќето аристократи тврделе дека имаат потекло од поглаварите од тој период пред воспоставувањето на кралството околу 1000 година; другите потекнувале од западноевропски витези кои се населиле во Унгарија. Воините од замоците со понизок ранг, исто така, поседувале земјишен имот и служеле во кралската војска. Од 1170-тите, повеќето привилегирани лаици се нарекувале кралски слуги за да се нагласи нивната директна врска со монарсите. Златната була од 1222 година ги утврдила нивните слободи, особено ослободувањето од данок и ограничувањето на воените обврски. Од 1220-тите, кралските слуги биле поврзани со благородништвото, а највисоко рангираните службеници биле познати како барони на кралството. Само оние кои поседувале алоди - земјишта ослободени од обврски - се сметале за вистински благородници, но постоеле и други привилегирани групи на земјопоседници, познати како условни благородници.

Во 1280-тите, Симон од Кеза бил првиот кој тврдел дека благородниците имаат власт во кралството. Окрузите се развиле во институции на благородна автономија, а делегатите на благородниците присуствувале на диетите (парламентите). Најбогатите барони граделе камени замоци дозволувајќи им да контролираат огромни територии, но кралската власт била обновена на почетокот на 14. век. Во 1351 година, кралот Лајош I Анжујски систем со повлекување и го усвоил принципот „една иста слобода“ на сите благородници, но преовладувале правните разлики меѓу вистинските благородници и условните благородници. Најмоќните благородници вработувале помали благородници како нивни фамилиарес (задржувачи), но оваа приватна врска не го спречила фамиалиарис од директно потчинување на монархот. Според обичајното право, само мажите наследувале благородни имоти, но под унгарскиот кралски прерогатив на префекција, кралевите можеле да унапредуваат „ќерка на син“, дозволувајќи и да ја наследи земјата на нејзиниот татко. Своето наследство можеле да го бараат и благородничките кои се омажиле за обичен човекчетвртина од ќерките (тоа е една четвртина од имотот на нивниот татко)во земјата.

Иако Трипартитумотчесто цитирана збирка на обичајното право објавена во 1514 г.ја поддржап идејата дека сите благородници биле еднакви, монарсите им доделиле наследни титули (главно барон и гроф) на моќните аристократи, а најсиромашните благородници го изгубиле своето даночно ослободување од средината на 16 век. Во раниот модерен период, поради ширењето на Отоманското царство, Унгарија била поделена на три дела: Кралска Унгарија, Трансилванија и Отоманска Унгарија. Принцовите од Трансилванија ја поддржале борбата на благородниците против династијата Хабсбурговци во Кралска Унгарија, но ги спречиле Трансилванските благородници од оспорување на сопствениот авторитет. Облагородувањето на цели групи луѓе било често во 17-ти век. Примерите опфаќаат 10.000 хајду, кои како група добиле благородништво во 1605 година. Откако Диетата била поделена на две комори во Кралска Унгарија во 1608 година, благородниците со наследна титула поседувале седиште во горниот дом, додека другите благородници испраќале делегати во Долниот дом.

По поразот на Османлиите во Големата турска војна кон крајот на 17 век, Трансилванија и Отоманска Унгарија биле интегрирани во Хабсбуршката Монархија. Хабсбурзите честопати ги потврдувале привилегиите на благородниците, но нивните обиди да ја зајакнат кралската власт редовно ги доведувале во конфликти со благородништвото, кое претставувало речиси пет проценти од населението. Реформистичките благородници барале да се укинат благородните привилегии од 1790-тите, но нивната програма важела само во текот на Унгарската револуција од 1848 година. Многу од благородниците ги загубиле своите имоти по еманципацијата на нивните кметови, додека аристократите го зачувале својот истакнат социјален статус. Државната администрација вработила илјадници сиромашни благородници во Австроунгарија. Истакнати (главно еврејски) банкари и индустријалци биле наградени со благородништво, но нивниот социјален статус останал инфериорен во однос на традиционалните аристократи. Благородничките титули биле укинати дури во 1947 година, неколку месеци по прогласувањето на Унгарија за република.

Потекло алт=Armed warriors crossing a mountain pass|десно|мини| Унгарците го освојуваат Панонската Низина (од Осветлената хроника од 14 век) Унгарците (или Маџарите) живееле во понтиско-касписките степи кога за прв пат се појавиле во пишаните извори од средината на 9. век. Муслиманските трговци ги опишале како богати номадски воини, но забележале и дека Унгарците имаат огромни обработливи површини. Унгарците ги преминале Карпатите откако Печенезите ги нападнале нивните земји во 894 или 895 година. Тие се населиле во низините покрај Средниот Дунав, ја уништиле Велика Моравија и ги поразиле Војводството Баварија во 900-тите. Според некои научни теории, најмалку три унгарски благородни кланови потекнуваат од моравските аристократи кои го преживеале освојувањето на Унгарците. Историчарите кои се убедени дека Власите (или Романците) веќе биле присутни во Панонската Низина кон крајот на 9. век предлагаат Власите кнезови (или поглавари) исто така издржале. Ниту една од овие хипотези не е универзално прифатена.

Околу 950 година, византискиот император Константин Порфирогенит () напишал дека Унгарците биле организирани во „племиња“ и секое имало свој „принц“. Племенските водачи најверојатно ја носеле титулата úr (сега „господар“), како што е предложено од унгарските термини кои произлегуваат од овој збор, како што се ország (сега „царство“) и uralkodni („да владее“). Царот забележал дека Унгарците зборуваат и унгарски и „Хазарски јазик“ (моќен степски народ), покажувајќи дека барем нивните водачи биле двојазични.

Унгарците живееле номадски или полуномадски живот, но археолошките истражувања покажуваат дека повеќето населби се состоеле од мали јамски куќи и дрвени куќички во 10. век. Употребата на шаторите е спомната само во литературните извори од 12 век. Нема археолошки наоди докази тврдини во Панонската Низина во 10 век, но тврдините биле ретки и во Западна Европа во истиот период. Поголема дрвена кабинасо димензии пет на пет метри (16 стапки × 16 стапки)која била изградена на темел од камења во Боршод, привремено била претставена како домаќинство на локалниот водач.

Повеќе од 1.000 гробови кои имаат сабји, глави од стрели и коски од коњи посочуваат дека качените воини создавале значајна група во 10. век. Највисоко рангираните Унгарци биле погребувани или на големи гробишта (каде стотици нивни луѓе биле погребани без оружје околу гробното место на нивниот водач), или на мали гробишта со 25-30 гробници. Погребните места на богатите воини дале богато украсени коњски појаси и сабреташи украсени со плакети од благородни метали. Богатите женски гробови ги содржеле нивните орнаменти од плетенка и прстени направени од сребро или злато и украсени со скапоцени камења. Најраспространетите украсни мотиви кои се сметаат за племенски тотемигрифонот, волкот и еленотретко се применувале во унгарската хералдика во следните векови. Поразите за време на унгарските инвазии на Европа и судирите со Големиот везир на Унгарците од династијата Арпад ги десеткувале водечките семејства до крајот на 10. век. Геста Хунгарорум, хроника напишана околу 1200 година, наведува дека десетици благородни роднини процветале кон крајот на 12-ти век потекнувале од племенските водачи, но поголемиот дел на современи научници не ја важат оваа листа за доверлив извор.

Среден век

Развој Стефан I (), кој бил крунисан за прв крал на Унгарија во 1000 или 1001 година, ги победил последните племенски поглавари кои пружале отпор. Низ кралството биле изградени земјени тврдини и повеќето од нив се развиле во центри на кралската управа. Речиси 30 административни единици, познати како окрузи, биле основани пред 1040 година; повеќе од 40 нови окрузи биле организирани во текот на следните векови. Секоја област била предводена од кралски службеник, испан. Кралскиот двор обезбедил дополнителни можности за кариери. Како што забележал историчарот Мартин Реди, „кралското домаќинство било најголемиот обезбедувач на богатства во кралството“ каде кралското семејство поседувало повеќе од две третини од сите земји. Палатинотпоглаварот на кралското домаќинствобил највисокиот кралски функционер. алт=Map depicting late-11th-century Hungary|лево|мини| Кралството Унгарија во 1090-тите Кралевите од династијата Арпад назначувале свои службеници од редот на членовите на околу 110 аристократски кланови. Овие аристократи потекнувале или од домородни (т.е. Унгарци, кабарски, печенешки или словенски) поглавари или од странски витези кои мигрирале во земјата во 11-ти и 12-ти. век. Странските витези биле обучени за западноевропската уметност на војување, што придонело за развојот на тешката коњаница во Унгарија. Нивните потомци со векови биле етикетирани како дојденци, но мешаните бракови меѓу домородците и дојденците не биле ретки, што овозможило нивна интеграција во две или три генерации. Монарсите воделе експанзионистичка политика од крајот на 11-ти век. Ладислав I () ја зазел Славонијарамнините меѓу реката Драва и Динаридитево 1090-тите. Неговиот наследник, Коломан (), бил крунисан за крал на Хрватска во 1102 година. Двете царства ги задржале своите обичаи, а Унгарците ретко добивале грантови за земјиште во Хрватска. Според обичајното право, Хрватите не можеле да бидат обврзани да ја преминат реката Драва за да се борат во кралската војска на свој трошок.

Најраните кралски декрети ги овластувале земјопоседниците слободно да располагаат со нивните приватни имоти, но правото пропишувало дека наследените земјишта може да се пренесуваат само со согласност на роднините на сопственикот кои потенцијално би можеле да ги наследат. Од почетокот на 12 век, само семејните земјишта кои можеле да се поврзат со подарок од Стефан I можеле да бидат наследени од далечните роднини на починатиот сопственик; други имоти се префрлувале на Краун доколку нивниот сопственик немал потомство или браќа. Аристократските семејства ги имале заедничките наследени домени со генерации пред 13-ти век. Понатаму, поделбата на наследениот имот станала стандардна практика. Дури и семејствата кои потекнуваат од богатите кланови би можеле да осиромашат преку редовните поделби на нивните имоти.

Средновековните документи ја напоменуваат основната единица на организација на имотот како Праедиум () или Алодиум (). Праедиум било парче земја (или цело село или дел од него) со добро обележани граници. Археологот Марија Волф ги идентификувала малите тврдини, изградени на вештачки тумби и заштитени со ров и палисада што се појавиле во 12. век, како центри на приватни имоти. Повеќето домени на богатите земјопоседници биле составени од расфрлани праедиуми, во неколку села. Поради оскудноста на документарни докази, големината на приватните имоти не може да се утврди. Потомците на Ото Ѓер, од округот Сомоги останале богати земјопоседници дури и откако тој донирал 360 домаќинства на новоформираната опатија Желикзентјакаб во 1061 година. Основањето на манастири од богати поединци било честа појава. Таквите сопственички манастири служеле како погребни места за нивните основачи и потомците на ктиторите, кои се сметале за сосопственици, или од 13. век, сопатрони, на манастирот. Кметовите поседувале дел од праедиумите, но биле изнајмени други парцели во замена за даноци во натура.