мини|300x300пкс| Култура на Втората бугарска империја десно|мини|300x300пкс| Црквата Свети Димитриј Солунски, Велико Трново Архитектурата на уметничката школа во Трново е поим за развојот на архитектурата за време на Втората бугарска империја (1185–1396 година). Во 13 и 14 век, главниот град Трново го одредил напредокот на бугарската архитектура со многу зачувани и реконструирани градби кои ги посочуваат вештините на средновековните бугарски архитекти и градежните и украсните техники што ги користеле. Градителите создале уникатен архитектонски стил, познат како Тарновски стил (Тарновски стил), кој влијаел врз архитектурата во многу земји од Југоисточна Европа и делови од Средна Европа. Со својата разновидна архитектура, училиштето Трново може да се подели на неколку гранки според функцијата на зградите.

Религиозна архитектура

Дизајн десно|мини|300x300пкс| Надворешноста на Црквата Свети четириесет маченици во Трново Во текот на Второто Бугарско Царство црквите немале големи или комплицирани дизајни затоа што требале да претставуваат место за покајание. Типични за Архитектонската школа во Трново биле малите крстообразни куполи цркви или базилики. Поради нејзината мала должина и ширина, црквите се издигнале на височина. Често биле градени над камена основа висока околу еден метар. Според принципот, главниот влез се наоѓал на запад. По вратата следел приворот (нартексот), наосот и олтарот. Над нартексот понекогаш се издигала мала правоаголна камбанарија („Свети Димитар Солунски“ во Трново, црквата во крепостот Асенова во Асеновград, црквата Христос Пантократор во Несебар и други). Наосот може да се одвои на кораби (во базиликите) со столбови или столбови. десно|мини|300x300пкс| Внатрешен поглед со фрески кои датираат од 1259 година, Бојанска црква во Софија, обележје на списокот на светско наследство на УНЕСКО. Според бројот на корабите, црквите биле еднокорабни (Црква Свети Димитриј Солунски, Велико Трново во Асеново маало, Трново, Бојанска црква), двокорабна („Свети Јован Рилски“ во Трапезица, Трново) и трикорабна (Свети четириесет маченици во Тарново, „Свети Никола“ во Мелник). Во црквите со крстовидни куполи (Црквата Свети Јован Алитургетос и црквата Христова Пантократор, двете во Несебар), куполата се наоѓала над четири колони кои биле поврзани со ѕидовите со сводови. Олтарот бил формиран од полукружна или полигонална апсида. Во некои цркви олтарот бил поделен на три дела, а надворешните (наречени бема и дијаконник) се користеле за безбедно чување на црковните чинии, облека и книги. Тогаш често имало тројна апсида. Дизајнот бил комплициран од предапсидниот простор. Сводовите биле полукружни и изградени од тули. Некои цркви имале надворешни делови како што се галерии (Св. Четириесет маченици и „Свети Петар и Павел“ во Трново), капели, костурници и други. Црквата „Света Богородица Петричка“ во крепостот Асенова имала два ката, а долниот служел како костурница. лево|мини| Црквата Свети Петар и Павле, Велико Трново Необичен тип на христијански цркви биле оние со триконхален план. Тие се мали, еднокорабни со или без нартекс. Нивната главна карактеристика биле трите конха (апсиди) на источниот, јужниот и северниот ѕид на наосот. Малата купола била поставена директно на ѕидовите. Конхалните цркви се наоѓале најчесто во манастирите и не биле многу извонредни. Примерите ја опфаќаат црквата во манастирот „Свети Архангели“ во Трн, „Свети Никола Мрачки“ во Пештерскиот манастир и други.

Декоративни украси десно|мини|200x200пкс| Детал од црквата Свети Димитриј Солунски, Велико Трново Главна карактеристика на Архитектонската школа во Трново е богатата декоративна орнаментика во надворешноста на зградите. Техниката што се користела се нарекувала мешана градба во која појасите од камен и тули наизменично се менувале едни со други. Тој метод бил наследство од римската архитектура (opus mixtum), но во тој случај ја изгубил својата првична конструктивна примена и се користел главно со уметничка цел. Широките гипсени фуги имале и декоративна намена. Градителот избрал различни видови камен (варовник, травертин, мермер, гранит), а тулите имале различен облик и димензии и биле ставени во различни позиции формирајќи украсни орнаменти и монограми. Некогаш се користел и метод на клеточен тип во кој секој камен блок бил целосно опкружен со тули. Тулите биле обоени во црвено со цел да се зголеми контрастот. Фасадите на црквите биле сегментирани со длабоки ниши (често со два скалила) украсени со летечки потпори и сводови. За разлика од црквите во Цариград, нишите од Архитектонската школа во Трново не одговараат на внатрешноста (псевдоконструктивни ниши) и биле користени за чисто украсни цели. Како додатна декорација биле користени редови од глинени кругови и четирилистови застаклени во зелена, кафена, жолта или портокалова боја. Потеклото на тој вид декорација е во арапската архитектура. Несебарските цркви „Свети Јован Алитургетос“ и „Христос Пантократор“ имаат посебно раскошна декорација. десно|мини|200x200пкс| Црквата Христова Пантократор, Несебар лево|мини| Црквата Света Богородица, тврдината Асен Некогаш архитектите користеле сликарство за украсување на некои елементи. Лунетите од нишите на црквата Свети Димитар Солунски во главниот град биле малтерисани и обоени со ромбоидни шари. Високо на ѕидовите во некои цркви имало вградени конзоли на кои биле поставени мали украсни сводови. Покривите биле покриени со ќерамиди или оловни плочи (почетната покривка на Свети Петар и Павел во Трново), куполата била тесна и висока со кружна или полигонална форма. Полигоналните куполи се карактеризирале со мали столбови на аглите. Изгледот на црквите бил надополнет со скулптури и слики.

Манастири десно|мини| Средновековната костурница на Бачковскиот манастир Во 13 и особено во текот на 14 век, изградбата на манастири се подобрувала. Биле градени мали манастири, како што е манастирот Свети четириесет маченици, и големи манастирски комплекси. Заради проблематичните времиња, многу манастири личеле на тврдини. Најчесто имале правоаголна форма, зградите опкружувале двор во кој се наоѓала главната црква. Однадвор имале високи камени ѕидови зајакнати со контри, а одвнатре галерии со неколку дуќани кои воделе кон живеалиштата на монасите. Манастирските комплекси вклучувале и фарми, продавници и работилници. Примери од тој тип се Зографски манастир во Атон; Бачковскиот манастир кај Асеновград или Рилскиот манастир. Иако неколку пати бил уништен, целокупниот план на подоцнежните ги следел традициите на Второто бугарско царство. лево|мини| Манастирот Зограф десно|мини| Ивановските цркви издлабени во карпи, обележје на списокот на светско наследство на УНЕСКО. Со растечкото влијание на исихазмот, во текот на 14 век, карпестите манастири станале широко распространети. Монашкото живеалиште и црквите биле директно вдлабнати во карпите. Додадени биле дрвени балкони и скали од кои останале само лулките во карпите. Тој тип на манастир најмногу бил граден во североисточна Бугарија до реките Русе Лом, Црн Лом и Бел Лом.

Најмногу манастири во средновековна Бугарија имало во северна Стара Планина, особено околу главниот град; во областите на север и јужна Софија; јужниот брег на Црното Море; областа околу Пирот и во Македонија. Многу од нив биле наречени малата планина Атон.

Воена архитектура лево|мини|267x267пкс| Кулата Хрељо, 1335 година во Рилскиот манастир десно|мини|250x250пкс| Средновековна тврдина Червен За време на Втората империја, тврдините обично се граделе на тешко пристапни локации (ридови или висорамнини) и на тој начин тие остро се разликувале од монументалната градба на североисточниот дел на земјата од периодот на Прво Бугарско царство. Ѕидовите на тврдините биле изградени од камења и малтер; имале две лица и просторот меѓу нив бил исполнет со мешавина од чакал и малтер (блокада). Од внатрешната страна имало дрвени скелиња кои ги штителе ѕидовите од уривање додека не пресуши блокадата. Висината и дебелината на ѕидовите варираат во зависност од теренот и во различни делови на еден замок комплекс тие може да варираат. Врвот на ѕидовите и кулите имале врвови. Контрафорите биле користени како дополнителна заштита од лизгање на земјиштето. десно|мини|210x210пкс| Шема на водна кула Кулата можела да биде во повеќе форми: квадратна, правоаголна (кулата во Червен), кружна, овална, триаголна, потковица или со неправилна форма. Според нивната положба и функции тие биле: влезни, одбранбени, рабови или водни кули. Подоцнежните биле кули-бунари, лоцирани во непосредна близина на река на таков начин што нивните темели впивале вода. Огромната тврдина Царевец во Трново имала такви водни кули. Се стигало само преку вертикални ѕидови од главното упориште со тајни галерии. Тие биле многу корисни во текот на долгите опсади. На најтешкото пристапно место во тврдината имало цитадела: посебен бедем во случај надворешните области да бидат прегазени од непријателот. Примери за такви цитадели може да се најдат во замоците Шумен, Ловеч, Червен, Охрид, Девол и други. Како дополнителна одбрана, некои замоци имале и ровови исполнети со вода. Таков пример е Баба Вида во Видин. лево|мини|250x250пкс| Баба Вида Многу често, таквиот ров немал употреба поради убавото позиционирање на тврдината. Реката Јантра создавала двојна кривина околу двете главни тврдини во главниот град Трново, Царевец и Трапезица и служела како природна водена пречка. Многу други замоци биле заштитени на сличен начин како што се Червен или Просек. Некои крајбрежни упоришта (Калиакра, Несебар) имале и природна водена бариера. десно|мини|250x250пкс| Тврдината Калиакра Понекогаш стрмните карпи биле доволна одбрана и ѕидови се граделе само на чувствителни места. Пример за таков тип тврдина е Белоградчик тврдина. Многу често, овие бедеми личеле на обични висорамнини или ридови и оттука ги нарекувале „скриени тврдини“. Имало многу упоришта ако тој тип ги чувале планинските премини на Стара Планина меѓу Мизија и Тракија. лево|мини|250x250пкс| Тврдината Белоградчик Необичен тип на одбранбени објекти биле пирго (единечна кула) во Западна Европа наречена зандана. Таа била изградена во внатрешноста на тврдината без никакви врски со другите градби. Служела како последно засолниште за бранителите во случај ако паднеле другите делови на тврдината. Примери за пирго во земјава се урнатините во Маточина (во близина на реката Тунџа), кулата во Садовскиот манастир и кулата Хрељо во Рилскиот манастир изградена во 1335 година која е целосно зачувана. Висок е 23,60 метри и има пет ката. Во нејзините темели се наоѓа визба. Имало и бунар кој ги снабдувал бранителите со свежа вода во текот на опсадите. Засилени контрафорти ја поддржувале кулата. Тие се спојуваат со сводови од тули и служат како основа за капелата Преображение Божјо која била сместена на врвот на кулата. Поголемиот дел од пирга честопати имале четири или пет ката. Во манастирот Пиргос се чувале највредните предмети (ризницата и донациите), како и библиотеката.

Воената архитектура имала само функционална цел. Градителот не почитувал естетски критериуми и ретко конструирал украсни елементи на утврдувањата. Всушност, многу замоци биле дел од големите одбранбени системи кои ги покривале пограничните региони или се протегале по средината на земјата. Најважните фортификациски системи биле долж Дунав на север, Стара Планина на Блискиот, Црното Море на исток, Родопите на југ и Македонија на југозапад. Освен главниот град Трново, главните бугарски тврдини ги вклучувале Видин, Силистра, Шумен, Червен, Ловеч, Софија, Пловдив, Љутица, Устра, Охрид, Скопје, Битола и многу други.

Изградба на палата и урбанистичко планирање десно|мини|267x267пкс| Карта на средновековно Трново