мини|GAZelle со седиште во амбулантни возила е најчестиот тип на брза помош во Русија Здравствената заштита во Русија, односно Руската Федерација, ја обезбедува државата преку Федералниот фонд за задолжително медицинско осигурување и е регулирана преку Министерството за здравство. Уставот на Руската Федерација на сите граѓани им обезбедува право на бесплатна здравствена заштита од 1993 година. Во 2008 година, 621.000 лекари и 1,3 милиони медицински сестри биле вработени во руското здравство. Бројот на лекари на 10.000 луѓе е 43,8, но само 12,1 во руралните средини. Бројот на лекари по општа медицина како учество во вкупниот број на лекари изнесува 1,26%. Има околу 9,3 кревети на илјада луѓе, речиси двојно повеќе од просекот на ОЕЦД.

Трошоците за здравствена заштита изнесувале 6,5% од Бруто домашниот производ, 957 американски долари по лице во 2013 година. Околу 48% потекнуваат од владини извори кои првенствено доаѓаат од одбивањата за здравствено осигурување од платите. Околу 5% од населението, претежно во поголемите градови, имаат доброволно здравствено осигурување.

Вкупното население на Русија во 2016 година изнесувало 146,8 милиони. Меѓу ова население, бројот на вработени лица достигнало 72,3 милиони, вклучени во 99-те главни видови продуктивни и непродуктивни активности. Во современи услови, светските експерти го проценуваат целокупното здравје на руското работно население (мажи 18-60 години, жени 18-55 години) како прилично ниско поради високата стапка на смртност, значително повисокото ниво на смртност кај мажите и високата преваленца на големи незаразни болести, особено оние на циркулаторниот, респираторниот и дигестивниот систем. Според официјалната владина статистика, 1 од секои 3 работници во Русија е изложен на штетни работни услови во кои нивоата на изложеност на работното место ги надминуваат националните хигиенски стандарди. Сепак, нивото на професионален морбидитет во Русија останува исклучително ниско. Во 2014 година, биле пријавени само 8,175 случаи на професионални заболувања, што претставува 5,5 случаи на 100.000 во општото население, стапка многу помала отколку во многу европски земји.

По распадот на Советскиот Сојуз, руското здравство станало составено од државни и приватни системи. Драстичното намалување на финансирањето на државниот здравствен систем придонело за пад на квалитетот на здравствената заштита што ја обезбедува. Ова ги направило поскапи приватни установи кои се јавуваат како конкурентни со тоа што се пласираат себеси како обезбедување поквалитетна здравствена заштита. Откако Борис Елцин поднел оставка, приватизацијата повеќе не претставувала приоритет, при што Владимир Путин вратил повисоко финансирање на државниот здравствен систем. Државниот здравствен систем значително се подобрил во текот на 2000-тите, при што трошоците за здравство по лице се зголемиле од 96 американски долари во 2000 година на 957 долари во 2013 година.

Поради руската финансиска криза од 2014 година, големите кратења на здравствените трошоци резултирале со пад на квалитетот на услугите на државниот здравствен систем. Околу 40% од основните медицински установи имаат помалку персонал отколку што треба да поседуваат, а други се затворени. Се зголемиле периодите на чекање за лекување, а пациентите биле принудени да плаќаат повеќе услуги кои претходно биле бесплатни.

Историја Царски период Синдикатот на медицинските санитарни работници бил основан во 1820 година. Вакцинацијата против сипаници станала задолжителна за децата од 1885 година. Руското фармацевтско друштво за взаемна помош било основано во 1895 година.

Некои аспекти на здравствените услови во Руската Империја се сметани за „ужасни“. Во 1912 година, меѓуресорска комисија заклучила дека „огромен дел од Русија сè уште нема апсолутно никакви одредби за медицинска помош“. Целата руска унија за борба против венерични болести проценила дека имало 1,5 милиони заболени во 1914 година. 10% од регрутираните во војска имале туберкулоза. Трошоците за здравство во тоа време изнесувале 91 копејки по глава на население. Имало десет фабрики во Москва со своја мала болница во 1903 година и 274 медицински кадар. Од 1912 година, законодавството го охрабрувало воспоставувањето на модели за болнички придонеси. Пред 1914 година, повеќето медицински материјали, облоги, лекови, опрема и инструменти биле увезувани од Германија. За време на војната, смртноста на повредените била многу висока. Повеќето починале од сепса, но 16% од тифус.Schaeffer Conroy, Mary: The Soviet Pharmaceutical Business During the First Two Decades (1917–1937), p. 32 Околу 10.000 лекари регрутирани во армијата починале во периодот од 1914 до 1920 година.

Меѓутоа, во областа на училишната хигиена, императорска Русија ги надминала своите западни соседи во развојот и спроведувањето на училишните хигиенски мерки за заштита на здравјето на децата во училиштата на нацијата. До 1900 година, царска Русија им дала на училишните лекари поголем авторитет над училишните објекти и детските тела, отколку во Франција, Германија и Обединетото Кралство и Соединетите Држави.

Ран советски период Болшевиците во 1917 година објавиле барања за „сеопфатно санитарно законодавство“, снабдување со чиста вода, национална канализација и санитарен надзор над комерцијалните и индустриските претпријатија и станбените станови.Compare: Серускиот конгрес на синдикатот на медицинските сестри, кој бил основан во 1917 година, во 1918 година имал 18.000 членови во 56 ограноци. Народниот комесаријат за труд објавил широк и сеопфатен список на бенефиции што требало да ги покриваат фондовите за социјално осигурување во октомври 1917 година, вклучувајќи несреќа и болест, здравствена заштита и породилно отсуство, но средствата наменети да дојдат од работодавците не биле достапни. До декември 1917 година, бенефициите биле ограничени на наемниците. Социјалното осигурување било реорганизирано како петстепен модел за бенефиции за болест и несреќа која во принцип вклучувала здравствена заштита и медицински третман до октомври 1918 година. Тековните проблеми во собирањето придонеси од работодавачите продолжиле барем до 1924 година.

Во 1918 година, бил основан Комесаријатот за јавно здравје. Во Петроград бил формиран Совет на медицински одделенија. Николај Семашко бил назначен за народен комесар за јавно здравје на Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република (РСФСР) и ја извршувал таа функција од 11 јули 1918 година до 25 јануари 1930 година. Тој бил „одговорен за сите прашања што го вклучуваат здравјето на луѓето и за воспоставување на сите прописи (кои се однесуваат на него) со цел да се подобрат здравствените стандарди на нацијата и да се укинат сите услови што му штетат на здравјето“ според Советот на народни комесари во 1921 година. Во овој период биле основани нови организации, понекогаш заменувајќи ги старите: Сојуз на медицинските работници на Сојузот на Русија, Воен санитарен одбор, Државен институт за социјална хигиена, Петроградска болница за итна помош и Комисијата за психијатрија.

Во 1920 година, било основано првото државно одморалиште за работници во светот, а потоа во 1925 година било отворено и првото здравствено одморалиште во светот, во Јалта, за земјоделски работници.

Поголемиот број на аптеки и фармацевтски фабрики биле национализирани во 1917 година, но тоа не претставувало единствена постапка. Во 1923 година, 25% од аптеките сè уште биле во приватна сопственост. Постоела голема зависност од увезените лекови и состојки. 70% од сите фармацевтски производи и 88% од лековите биле произведени месно до 1928 година. Во многу градови биле основани месни фармацевтски училишта.Compare:

Во 1923 година, во Москва имало 5,440 лекари. 4,190 биле државни лекари со плата. Како невработени биле евидентирани 956. Ниските плати честопати се надополнувале со приватна пракса. Во 1930 година 17,5% од московските лекари биле во приватна пракса. Бројот на студенти по медицина се зголемил од 19.785 во 1913 година на 63.162 во 1928 година и на 76.027 до 1932 година. Кога Михаил Владимирски го презел Комесаријатот за јавно здравје во 1930 година, 90% од лекарите во Русија работеле за државата.

Во 1914 година, работеле 12 бактериолошки институти. Уште 25 биле отворени во годините до 1937 година, некои во оддалечените региони, како што е Регионалниот институт за микробиологија и епидемиологија во Југоисточна Русија, со седиште во Саратов. Службата за итни случаи, оживеала по 1917 година. До 1927 година имало 50 станици кои нуделе основна медицинска помош на жртвите на сообраќајни несреќи и несреќи на јавни места и реагирале на медицински итни случаи. Научно-практичниот институт за нега на Скораја бил отворен во 1932 година во Ленинград, одржувајќи курсеви за обука за лекари. 15% од итната работа била со деца под 14 години.

Трошоците за медицински услуги се зголемиле од 140,2 милиони рубљи годишно на 384,9 милиони рубли меѓу 1923 и 1927 година, но финансирањето од тој момент едвај се одржувало со зголемувањето на населението. До 1928 година имало 158.514 болнички кревети во урбаните средини, 59.230 во руралните области, 5.673 кревети за медицински центри во урбаните области и 7.531 во руралните области, 18.241 породилни кревети во урбаните области и 9.097 во руралните области. Во периодот од 1928 до 1932 година биле изградени 2000 нови болници. Во 1929 година Госплан проектирал трошоци за здравство да изнесуваат 16% од вкупниот владин буџет.

Семашков систем и подоцежен советски период мини|Поштенска марка од 1956 година, со логото на Црвениот крст и Црвената полумесечина. Текстот гласи „Заштитете го здравјето на работниците! Како самодефинирано социјалистичко општество, Сојузот на Советските Социјалистички Републики (СССР, основан во 1922 година) развил целосно државен модел на здравствена заштита - Семашков систем - централизиран, интегриран и хиерархиски организиран со владата која обезбедува здравствена заштита финансирана од државата за сите граѓани. Сите здравствени работници биле државни службеници. Контролата на заразните болести имала приоритет пред незаразните. Во целина, советскиот систем имал тежнеење да му даде приоритет на првостепената здравствена заштита и ставила голем нагласок на специјалистичката и болничката нега. П. Михали, пишувајќи во 2000 година, го карактеризира првичнинот модел на Семашко како „кохерентен, рентабилен систем за справување со медицинските потреби на своето време“.Quoted in:

Интегрираниот модел постигнал значителен успех во справувањето со заразни болести како туберкулоза, тифусна треска и тифус. Советскиот здравствен систем им обезбедил на советските граѓани способна, бесплатна медицинска нега и придонел за подобрување на здравјето во СССР.Leichter, Howard M.: A Comparative Approach to Policy Analysis: Health Care Policy in Four Nations, p. 226 До 1960-тите, очекуваниот животен век и здравјето во Советскиот Сојуз се приближило до оние во САД и во несоветска Европа.

Во 1970-тите, бил направен премин од Семашковиот модел кон модел кој ја нагласува специјализацијата за амбулантска нега.