Томас Траерн (роден 1636 или 1637 - починал година) — англиски поет, англикански свештеник, теолог и религиозен писател. Интензивната, научна духовност во неговите дела довело до тоа тој да биде одбележан во некои делови од англиканската причест на 10 октомври (годишнината од неговиот погреб во 1674 година) или на 27 септември.
Делото по кое Траерн е најпознат денес е „ Вековите на медитации“, збирка кратки пасуси во кои тој размислува за христијанскиот живот и служба, филозофијата, среќата, желбата и детството. Ова дело за прв пат било објавено во 1908 година, откако било повторно откриено во ракопис десет години претходно. Неговата поезија, исто така, за прв пат била објавена во 1903 и 1910 година (Поетските дела на Томас Траерн, Б.Д .и Поеми за среќа). Неговите прозни дела вклучуваат „Римски фалсификати“ (1673), „Христијанска етика“ (1675) и „Сериозно и жално размислување за милоста Божја“ (1699).
Делата на Траерн често ја истражуваат славата на создавањето и она што тој го сметал за свој интимен однос кон Бога. Неговото пишување пренесува страсна, речиси детска љубов кон Бога и е споредено со слични теми во делата на подоцнежните поети Вилијам Блејк, Волт Витман и Џерард Менли Хопкинс. Неговата љубов кон природниот свет често се изразува во неговите дела преку третман на природата што потсетува на романтизмот - два века пред истиот да стане популарен.
Животопис
Ран живот и образование Раѓањето и крштевањето на Траерн не се запишани во парохиските регистри. Според антикварот Ентони а Вуд (1632–1695), тој бил „син на чевлар од Херефорд“ кој бил роден во 1636 или 1637 година. Бертрам Добел го идентификувал овој чевлар како Џон Траерн (роден 1566 година). Сепак, други извори посочуваат дека Томас бил син на Филип Траерн (или Треерн) (1568–1645), локален гостилничар и двапати градоначалник на Херефорд, и неговата трета сопруга, Мери Лејн.
Траерн пишувал за своето детство, кое вклучувало природно чудење и ценење на светот околу него, во „Векови на медитации“ и во својата поезија. десно|мини|300x300пкс|Траерн се запишал на колеџот Брасеноуз, Оксфорд во 1652 година и ја добил својата диплома во 1656 година. Траерн се школувал во училиштето „Херефорд Катедрал“ и се запишал на колеџот „Брејсеноуз“ во Оксфорд на 2 април 1652 година, а дипломирал на 13 октомври 1656 година. Пет години подоцна бил унапреден во степен магистер по уметности (Оксфорд) на 6 ноември 1661 година, и добил диплома за теологија на 11 декември 1669 година.
Црковна служба Откако ја добил дипломата од Оксфорд во 1656 година, тој примил свети редови.
На 30 декември 1657 година, тој бил назначен за ректор на Креденхил кој се наоѓа во близина на Херефорд, од страна на Комесарите за одобрување на јавни проповедници, иако во тоа време не бил ракоположен свештеник. Една забелешка додадена на записникот за неговото назначување е дека Траерн сметал на покровителство на Амбела, вдовицата на грофот од Кент. Траерн служел на оваа функција десет години.
По враќањето на монархијата односно реставрацијата и враќањето на Чарлс II, Траерн бил ракоположен за свештеник на 20 октомври 1660 година од страна на епископот од Оксфорд, Роберт Скинер, во Лонтон во близина на Бистер.
Во 1667 година, Траерн станал приватен капелан на Сер Орландо Бриџман, 1-в барон од Грејт Левер, лорд-чувар на Големиот печат на кралот Чарлс II, во Тедингтон (во близина на Хемптон Корт) во Мидлсекс. Додека живеел таму, Траерн починал на 27 септември 1674 година, откако тој ден му диктирал краток тестамент на својот пријател и сосед Џон Бердо, во кој им оставил завештанија на слугите кои се грижеле за него и ги оставил своите малку работи на својот брат Филип и снаата Сузан. На 10 октомври 1674 година бил погребан во црквата „Света Марија“ во Тедингтон, под црковната читална.
Карактер и начин на живот Траерн бил опишан како „еден од најпобожните генијални луѓе што некогаш сум ги познавал“, Thomas Good, Worcester Cathedral Library, MS D. 64 quoted in и „човек со весел и енергичен темперамент... подготвен да им направи сите добри служби на своите пријатели и милосрден кон сиромашните речиси над неговите способности“. Serious and Pathetical Contemplation, sig. A4v quoted in Траерн верувал дека страда од слабостите на друштвената личност: „Премногу отвореност и склоност кон зборување се мои болести. Премногу лесна и покорна природа“. Select Meditations, 3.65 quoted in
Според Ентони а Вуд, Траерн „секогаш водел едноставен и побожен живот; неговиот тестамент покажува дека поседувал малку освен своите книги...“ .
Дела мини|312x312пкс|Факсимил од ракописот на поемата на Томас Траерн „Химна на денот на Свети Вартоломеј“, од изданието на Бертрам Добел од 1903 година на неговите поетски дела
Издавање за време на животот Траерн бил незначителна книжевна личност за време на неговиот живот, а неговите дела не биле познати или ценети долго по неговата смрт. Како селски свештеник, тој водел побожен, скромен живот и не учествувал во книжевните кругови. Единствено едно од неговите дела, „Римски фалсификати“ (1673), било објавено за време на неговиот живот. „Христијанска етика“ (1675) следело кратко по неговата смрт, а подоцна „Сериозно и жално размислување за Божјата милост“ (1699), кое било објавено како дело на анонимен автор чиј карактер и потекло биле расправани во краток вовед од страна на издавачот.
По смртта на Траерн во 1674 година, поголемиот дел од неговите ракописи биле зедени на неговиот брат Филип. По смртта на Филип, тие очигледно преминале во посед на семејството Скип од Ледбери во Херефордшир, каде што останале без трага речиси 200 години. Во 1888 година, семејниот имот бил распуштен, но ракописите повторно се појавиле дури 10 години подоцна.
Подоцнежно издавање Во зимата 1896–97 година, Вилијам Т. Брук од Лондон открил некои анонимни ракописи „книги што требало да бидат фрлени во ѓубре“ или „тезга со книги на улица“. Брук сметал дека можеби станува збор за изгубени дела од Хенри Вон и му ги покажал на Александар Гросарт (1827–99), шкотски свештеник и експерт за елизабетанска и јакобинска книжевност, кој препечатувал ретки дела. Гросарт се согласил дека ракописите се од Вон и планирал да ги вклучи во издание на делата на Вон што го подготвувал за објавување. Гросарт починал во 1899 година и предложеното издание никогаш не било завршено.
Колекцијата на Гросарт, вклучувајќи ги и ракописите, ја купил Чарлс Хигам, лондонски продавач на книги, кој го замолил својот пријател Бертрам Добел да ги истражи. Добел бил убеден дека не станува збор за Вон и набрзо заклучил дека се од Траерн. Ракописите вклучувале поезија, како и збирка контемплативни пасуси „отелотворувајќи размислувања за религијата и моралот“.
„Поетските дела на Томас Траерн“ биле објавени во 1903 година, а „Векови на медитации“ во 1908 година. Следеле и други издавања. На крајот, „ Вековите “ требало да бидат опишани како „една од најдобрите прозни песни на нашиот јазик“ , а пасуси од нив биле музицирани речиси исто толку често колку и песните.
Ракописи Ракописот на Траерн од „Вековите“, Добел (исто така наречен „Книга на вообичаеното место“), „Црковната годишна книга“ и „Раниот тефтер“ (исто така наречен тефтер на Филип Траерн) се чуваат во библиотеката Бодлијан, Оксфорд; ракописот на Барни (исто така познат како „Поеми на среќата“) се наоѓа во Британската библиотека, Лондон; а „Избрани медитации“ се наоѓа во колекцијата Осборн, библиотеката Бејнеке, Њу Хејвен, Конектикат.
Ракопис откриен во 1996 година во библиотеката Фолгер во Вашингтон, од страна на Џулија Смит и Летиција Јендл подоцна бил идентификуван како недовршена епска поема од 1800 стихови од Траерн со наслов „Церемонијалниот закон“. Во 1997 година, Џереми Мол, член на колеџот Тринити во Кембриџ, открил повеќе дела од Траерн меѓу 4000 ракописи во библиотеката на палатата Ламбет, лондонската резиденција на надбискупот од Кентербери. Ракописите на Ламбет, претежно прозни, опфаќаат четири комплетни дела и фрагмент од петто: Поттици за пензионирање, Трезен поглед на д-р Твисе, Семиња на вечноста, Царството Божјо и фрагментарната Љубов.
Прием на поезијата Иако Траерн денес се смета за еден од водечките метафизички поети, името на таа „школа“ останало неспоменато при неговото прво издавање Во својот предговор на „Поетските дела“, Добел го поврзал со „таа мала група религиозни поети во која се вклучени Херберт, Вон и Крешо“, но го издвоил како единствен индивидуалец и „ниту следбеник ниту имитатор на ниту еден од нив“. Во изборот на неговите песни што следел две години подоцна, тие биле придружени во истиот том од „остатоци од стихови“ на братот близнак на Хенри Вон, Томас (Евгениј Филалетес) и Џон Норис од Бемертон. Репутацијата на вторите двајца тогаш била и останува како филозофи. И двајцата биле свештеници, а Норис бил вршител на поранешната парохиска куќа на Херберт; дури многу подоцна тој бил опишан и како „последниот од метафизичарките“. Траерн, тогаш, е претставен преку блискост како претставник на линијата на поети од 17 век, а не како член на одредена школа.
Во времето на објавувањето, писателите кои Самуел Џонсон ги опишал со потценување како „метафизички поети“ сè уште не го достигнале критичкото значење што им било дадено по појавувањето на антологијата на Херберт Гриерсон, „Метафизички лирики и песни од седумнаесеттиот век“ (1921). Во секој случај, ниту една од песните на Траерн не била вклучена таму, а кога тој го привлекол вниманието на Т.С. Елиот, таа била отфрлена како „повеќе мистик отколку поет“. После тоа, поминале децении пред неговото дело да биде посериозно разгледано.
Мистичниот елемент е впечатливо очигледен кај Траерн, но неговите метафизички акредитиви се потврдуваат со начинот на кој тој прави обид да објасни прашања за вистината, знаењето и способностите на умот и срцето преку методи на теолошко и рационално испитување. Типичен е и начинот на кој овие медитации биле разработени како проширени барокни концепции, од кои „Сенки во водата“ е особено впечатлив пример. Понатамошна врска со другите поети од неговиот период се наоѓа во идеализацијата на детската невиност и употребата на платонски теми што Траерн ги споделува со Хенри Вон и Џон Норис.
Влијанија
Развој на лична вера Со оглед на дел од автобиографскиот и исповедниот материјал во неговите дела (особено во „Векови на медитации“, Траерн сигурно страдал од недостаток на вера во неговите години на оформирање во Оксфорд. Тој го опишал тоа како период на отпадништво и дека подоцна го нашол патот назад кон верата: Интуитивно ги знаев оние работи што од моето Отпадништво, ги собрав повторно со највисокиот разум. Самото мое незнаење беше предност. Изгледав како некој донесен во Домот на Невиноста. Сè беше беспрекорно и чисто и славно: да, и бескрајно мое, и радосно и скапоцено, не знаев дека има некакви гревови или поплаки или закони. Сепак, постои алтернативно толкување, кое може да биде поблиску до фактите од искуството на Траерн, како што тој ги изразува во цитатот погоре. Тоа е дека тој не претрпел губење на својата вера, туку го утврдил своето созревање од природниот, невин детски поглед на светот и неговото место во него, од вродено разбирање на чудото на Божјото создавање, до оптоварено справување со правилата и очекувањата на црквата и општеството како самата апостасија, која потоа морал да ја надмине со внимателно и дисциплинирано проучување („најголемата причина“). Овој детски, прифатлив и радосен поглед на верата и религиозната екстаза е во сржта на пишувањето од кое е извлечен извадокот погоре и е дел од причината за привлечноста на Траерн.
Неоплатонизам