Капетан Роберт фон Ранке Грејвс (роден на 24 јули 1895 г – починал на 7 декември 1985) — англиски поет, војник, историски романописец и критичар. Неговиот татко бил Алфред Персевал Грејвс, познат ирски поет и фигура во гелската преродба; двајцата биле келтисти и проучувачи на ирската митологија.
Роберт Грејвс создал повеќе од 140 дела во текот на својот живот. Неговите песни, неговите преводи и иновативна анализа на грчките митови, неговите мемоари за неговиот ран живот - вклучувајќи ја и неговата улога во Првата светска војна - „Збогум на сè“ (1929), и неговата шпекулативна студија за поетската инспирација „Белата божица“ никогаш не изостанале од печат. Тој бил и познат писател на кратки раскази, а раскази како „Штабот“ се популарни до денес.
Тој заработувал за живот од пишување, особено популарни историски романи како што се „Јас, Клавдиј“, „Крал Исус“, „Златното руно “ и „Грофот Велизар“. Тој бил и истакнат преведувач на класични латински и старогрчки текстови; неговите верзии на „Дванаесетте цезари“ и „Златното магаре“ остануваат популарни поради нивната јасност и забавен стил. Грејвс ја добил наградата „Џејмс Тејт Блек“ во 1934 година и за „Јас, Клавдиј“ и за „Клавдиј Богот“.James Tait Black Prize winners: Previous winners – fiction
Најстариот полубрат на Грејвс, Филип, постигнал успех како новинар, а неговиот помлад брат Чарлс бил писател и новинар. Ран живот Грејвс е роден во семејство од средната класа во Вимблдон, тогашен дел од Сари, денес дел од јужен Лондон. Тој бил осмо од десетте деца на Алфред Персевал Грејвс (1846–1931), кој пак бил шесто дете и втор син на Чарлс Грејвс, епископ на Лимерик, Ардферт и Агадо. Неговиот татко бил ирски училишен инспектор, гелски научник и автор на популарната песна „Отец О'Флин“, а неговата мајка била втората сопруга на неговиот татко, Амали Елизабет Софи фон Ранке (1857–1951), внука на историчарот Леополд фон Ранке. Неговиот чичко бил адмиралот кој командувал со Нор за време на Првата светска војна, Сер Ричард Пур, 4-ти баронет.
На седумгодишна возраст, двојна пневмонија по мали сипаници речиси му го одзедела животот на Грејвс, првата од трите прилики кога неговите лекари го очајувале поради проблеми со белите дробови, втората како резултат на воена рана, а третата кога се заразил со шпански грип кон крајот на 1918 година, непосредно пред демобилизацијата.
Во училиштето, Грејвс бил запишан под името Роберт фон Ранке Грејвс, а во Германија неговите книги се објавуваат под тоа име, но пред и за време на Првата светска војна името му предизвикало тешкотии.
Образование Грејвс го стекнал своето рано образование во серија од шест подготвителни училишта, вклучувајќи го училиштето „Кингс колеџ“ во Вимблдон, Пенралт во Велс, училиштето „Хилброу“, училиштето „Рокби“ во Вимблдон и Копторн во Сасекс, од кое последно во 1909 година добил стипендија за „Чартерхаус“. Таму започнал да пишува поезија и се занимавал со бокс, со текот на времето станувајќи шампион на училиштето и во лесна и во средна категорија. Тој тврдел дека ова било одговор на прогонството поради германскиот елемент во неговото име, неговата отвореност, неговата научна и морална сериозност и неговата сиромаштија во однос на другите момчиња.
Тој исто така пеел во хорот, каде што се сретнал со едно благородно момче три години помладо, Г.Х. „Питер“ Џонстон, со кого започнал интензивно романтично пријателство, чиј скандал на крајот довел до негов распит со директорот. Сепак, самиот Грејвс го нарекол „чесно и сентиментално“ и „протохомосексуално“, и иако бил очигледно вљубен во Питер (маскиран под името „Дик“ во „Збогум на сето тоа“, тој негирал дека нивната врска некогаш била сексуална. Други современици го предупредиле за склоностите на Питер.
Помеѓу мајсторите, неговото главно влијание го имал Џорџ Малори, кој подоцна починал обидувајќи се да се искачи на Монт Еверест, и кој го запознал со современата книжевност и го водел на планинарење за време на празниците. Во последната година од студиите во Чартерхаус, тој освоил изложба на класична уметност на колеџот „Сент Џонс“ во Оксфорд, но не го зазел своето место главно поради војната.
Прва светска војна На почетокот на Првата светска војна во август 1914 година, Грејвс речиси веднаш се пријавил, примајќи служба во Вториот баталјон на Кралските велшки фузилиери како втор поручник на 12 август. Тој бил потврден во својот чин на 10 март 1915 година, и добил брзо унапредување, унапреден во поручник на 5 мај 1915 година и во капетан на 26 октомври. Во август 1916 година, еден офицер кој не го сакал раширил гласина дека е брат на заробен германски шпион кој го презел името „Карл Грејвс“. Проблемот повторно се појавил на помал начин во Втората светска војна, кога еден сомничав рурален полицаец го блокирал неговото назначување во Специјалната полиција. Тој ја објавил својата прва збирка песни, „Над мангалот“, во 1916 година. Тој развил рана репутација како воен поет и станал еден од првите што напишал реалистични песни за искуството од судирот на бојното поле. Во подоцнежните години, ги изоставил своите воени песни од своите збирки, врз основа на тоа што тие биле премногу очигледно „дел од бумот на воената поезија“. На 20 јули кај Хај Вуд за време на Битката кај Сома, тој бил толку тешко ранет од граната во белите дробови што се очекувало да умре и официјално било пријавено дека починал од раните. Тој постепено се опоравил и, освен краткиот престој во Франција, го поминал остатокот од војната во Англија.
Еден од пријателите на Грејвс во тоа време бил поетот Зигфрид Сасун, колега офицер во неговиот полк. Двајцата се опоравиле во Сомервилскиот колеџ во Оксфорд, кој се користел како болница за офицери. „Колку си различен што ја омаловажуваш мојата идеја да одам на Женскиот колеџ во Оксфорд.“, му напишал Сасун во 1917 година. На колеџот Сомервил, Грејвс се запознал и се заљубил во Марџори, медицинска сестра и професионална пијанистка, но престанал да ѝ пишува откако дознал дека е свршена. За времето поминато во Сомервил, тој напишал: „Уживав во престојот во Сомервил. Сонцето сјаеше, а дисциплината беше лесна.“ Во 1917 година, Сасун се побунил против водењето на војната давајќи јавна антивоена изјава. Грејвс се плашел дека Сасун би можел да се соочи со воен суд и интервенирал кај воените власти, убедувајќи ги дека Сасун доживува шок од гранати и дека треба да се однесуваат кон него соодветно. Сасун бил испратен во Крејглокхарт, воена болница во Единбург, каде што бил лекуван од страна на Вилијам Риверс и се сретнал со другиот пациент Вилфред Овен. Грејвс бил лекуван и овде. Грејвс имал и неврастенија како што се нарекувала тогаш, но никогаш не бил хоспитализиран поради неа,Размислував да се вратам во Франција, но сфатив колку е апсурдна таа идеја. Од 1916 година, стравот од гас ме опседнуваше: секој необичен мирис, дури и ненадеен силен мирис на цвеќе во градина, беше доволен за да ме истресе. И сега не можев да се соочам со звукот на силното гранатирање; бучавата од автомобил што се враќа во игра ме фрли на земја или ме фрли да се засолнам.Graves (1960) pp. 219–220. Пријателството меѓу Грејвс и Сасун е документирано во писмата и биографиите на Грејвс. Интензитетот на нивната рана врска е прикажан во збирката на Грејвс „Самовили и пешаци“ (1917), која содржи многу песни што го слават нивното пријателство. Сасун забележал „силен сексуален елемент“ во него, набљудување поткрепено од сентименталната природа на голем дел од преживеаната преписка меѓу двајцата мажи. Преку Сасун, Грејвс станал пријател со Вилфред Овен, „кој често ми испраќал песни од Франција“.
Во септември 1917 година, Грејвс бил преместен на должност во гарнизонски баталјон. Воената кариера на Грејвс завршила драматично со инцидент што можел да доведе до обвинение за дезертерство. Откако бил преместен во Лимерик кон крајот на 1918 година, тој се разбудил со ненадеен студ, што го препознал како прв симптом на шпански грип. „Решив да побегнал“, напишал тој, „барем треба да го добијам грипот во англиска, а не во ирска болница“. Пристигнувајќи на станицата во Лондон Ватерло со висока температура, но без официјални документи што би го обезбедиле неговото ослободување од војската, тој случајно делел такси со офицер за демобилизација кој исто така се враќал од Ирска, кој ги пополнил своите документи за него со потребните тајни кодови.
Повоен живот мини|Домот на Роберт Грејвс во Деја, Мајорка Веднаш по војната, Грејвс и неговата сопруга, Ненси Николсон, создале растечко семејство, но тој бил финансиски несигурен и ослабен физички и ментално:Многу слаб, многу нервозен и со околу четири години недостаток на сон за да надоместам, чекав додека не оздравам доволно за да одам во Оксфорд со владин грант. Знаев дека ќе поминат години пред да можам да се соочам со нешто друго освен со мирен живот на село. Моите попречености беа многубројни: не можев да користам телефон, ми се слошуваше секој пат кога патував со воз, а гледањето повеќе од двајца нови луѓе во еден ден ме спречуваше да спијам. Се срамев од себе како товар за Ненси, но се заколнав на самиот ден на мојата демобилизација дека никогаш нема да бидам под ничии наредби до крајот на мојот живот. Некако морам да живеам пишувајќи.Graves (1960) p. 236. Во октомври 1919 година, тој се вработил на Оксфордскиот универзитет, наскоро менувајќи го курсот на англиски јазик и книжевност, иако успеал да ја задржи својата изложба на класици. Со оглед на неговото здравје, му било дозволено да живее малку надвор од Оксфорд, на Боарс Хил, каде што меѓу жителите биле Роберт Бриџис, Џон Мејсфилд (неговиот газда), Едмунд Бланден, Гилберт Мареј и Роберт Николс. Подоцна, семејството се преселило во куќата „Ворлдс Енд“ на улицата Колис, Ислип, Оксфордшир.
Неговиот најзначаен оксфордски придружник бил Томас Едвард Лоренс, тогашен член на колеџот „Ол соулс“, со кого разговарал за современа поезија и учествувал во планирањето на сложени шеги. До тогаш, тој станал атеист. Неговото дело било дел од книжевниотнастан на натпреварот по уметност на Летните олимписки игри во 1924 година.
Додека сè уште бил студент, тој отворил продавница за храна на периферијата на Оксфорд, но бизнисот набрзо пропаднал. Исто така, не успеал да зеде диплома за бакалавар, но во исклучок му било дозволено во 1925 година да се стекне со диплома за книжевност преку дисертација, што му овозможило да продолжи кариера како наставник.
Во 1926 година, тој се вработил како професор по англиска книжевност на Каирскиот универзитет, придружуван од неговата сопруга, нивните деца и поетесата Лаура Рајдинг, со која имал афера. На Грејвс подоцна му било кажано дека еден од неговите ученици на универзитетот бил младиот Гамал Абдел Насер, но ова очигледно е неточно бидејќи Насер во тоа време имал само осум години.
Тој се вратил накратко во Лондон, каде што се разделил од сопругата под многу емотивни околности (и во еден момент Рајдинг се обидела да се самоубие) пред да замине да живее во Деја, Мајорка. Таму тие продолжиле да објавуваат книги со печат под рубриката на издавачката куќа „Сеизин“, го основале и уредувале книжевното списание „Епилог“ и напишале две успешни академски книги заедно: „Преглед на современата поезија“ (1927) и „Памфлет против антологиите“ (1928); обете имале големо влијание врз современата литературна критика, особено „Новата критика“.
Книжевна кариера Грејвс и Рајдинг ја напуштиле Мајорка во 1936 година на почетокот на Шпанската граѓанска војна, а во 1939 година се преселиле во Соединетите Американски Држави, сместувајќи се во Њу Хоуп, Пенсилванија. Нивната нестабилна врска и конечното раскинување биле опишани од внукот на Роберт, Ричард Персевал Грејвс, во „Роберт Грејвс: 1927–1940: Годините со Лора“ и „Џек или подобро“ (1977) од Т.С. Метјуз. Тоа било и основа за романот на Миранда Сејмур „Летото на '39“ (1998).